تردید

گاهی مسیری طولانی پیموده می شود، بی آنکه بتوان به پشت سر نگاه کرد. بی آنکه امیدی به انتهای مسیر باشد.

گاهی تنهایی مسیر آنچنان تو را در بر می گیرد که فراموش می کنی چه کسی در انتهای راه در انتظارت نشسته است.

گاهی آنچنان نا امید می شوی که همه ی چیزهایی که در آغاز راه در گوشت خوانده اند، بی اهمیت جلوه می کند.

نگران نباش.

همه ی این گاه و بی گاه ها از طبیعت سفر است. سفر که بدون خستگی نمی شود. اگر نه، همان یکجا نشینی بود.

و فقط همین امید است که تو را در مسیر نگاه می دارد. امید به حقانیت سفر در مسیری که شاید اصلا مسیر درستی نباشد.

انسان، مسافر زاده شده است.