
دیروز با چندتا از دوستان درحال صحبت بودم که تماسی با من گرفته شد و ناچار شدم برای یک ساعت دوستانم رو ترک کنم.
وقتی برگشتم یکی از دوستان پرسید که کجا رفته بودی؟
جواب دادم یکی از کارفرماها باهام تماس گرفت و ازم خواست برای کاری برم پیشش.
دوستم پرسید مگه نمیتونست کارش رو پشت تلفن بگه؟
گفتم چرا میتونست. اتفاقا کار خیلی مهمی هم نبود.
دوستم بهم گفت تو سیاست کاری نداری. نباید اینقدر در دسترس باشی. اینجوری کارفرما فکر میکنه از نظر درآمدی بهش محتاج هستی و بهت زور میگه. اگه بیشتر کلاس بذاری، احترامت هم پیش کارفرما بیشتر میشه.
بهش گفتم حرفت وسوسه کننده است ولی باید بهش فکر کنم.
امروز به این نتیجه رسیدم که نمیتونم به حرف دوستم عمل کنم چون نوع رفتاری که دوستم میگه مربوط به شخصیت های برند حاکم (ruler) یا قهرمان (hero) هست.


اما شخصیتی که من برای برند خودم تعریف کردم شخصیت یاور (Care giver) هست. من هر زمان که بتونم سعی میکنم به کارفرمای خودم کمک کنم و بهش حس خوبی از امنیت کارش رو بدم. پس من نمیتونم اونطور که دوستم گفت برخورد کنم.
