در میدان جنگ، گاهی نبرد به قدری سخت و نفس گیر میشه که نه فرصتی داری پیروزی ها رو جشن بگیری و نه وقت داری بابت شکست ها افسوس بخوری. فقط از یک جبهه به جبهه دیگر میروی.
چند روز پیش اتفاقی افتاد که شایسته جشن گرفتن بود. ولی اصلا به ذهنم نرسید که بهتره بخاطرش کمی آروم بگیرم. امروز ناگهان متوجه عظمت اون اتفاق شدم. ولی امروز هم فرصتی برای جشن گرفتن نیست. چون اگر کند بشم برای نبرد بعدی چیزی جز افسوس باقی نخواهد ماند.
وای که چقدر دلم آرامشی طولانی میخواهد.
