به نظر من هر آدمی برای رضایت از زندگی به دو چیز نیاز داره. زندگی در حد متوسط جامعه + آرمانی برای رسیدن به یه چیز فراتر از حد متوسط.
برای من که در یک خانواده زیر متوسط بزرگ شدم و در یک دانشگاه خوب درس خوندم و در یک شرکت معمولی کار میکنم، شرط اول با کمی ارفاق محقق شده.
اما شرط دوم:
برای من شرط دوم به شکل راه اندازی یک کسب و کار ظاهر شد.
ولی من سرمایه کافی نداشتم پس اساس کار رو بر کسب و کار اینترنتی گذاشتم.
قرار نبود یونیکورن بشم. کسب و کار من فقط مشکل مردم ایران رو حل میکرد.
حتی قرار نبود اسنپ بشم. چون کل جامعه هدف من فقط نیم میلیون نفر بود.
تقریبا با دست خالی شروع کردم. دو سال روزی چند ساعت وقت گذاشتم تا 3000 عضو جمع کنم. هیچ درآمدی ایجاد نکردم. اما تازه یک شریک خوب پیدا کردم و بنظر می رسید با نرخ رشد سالیانه 3 برابری که دارم تا دو سه سال دیگه به درآمد برسم.
حالا اینترنت قطع شده. اگر وصل بشه علیرغم صدمه 80 درصدی که دیدیم دوباره شروع میکنیم.
اما اگر وصل نشه چی؟
سه گزینه وجود داره:
اولی مهاجرت که برای من مطرح نیست.
دوم اینکه قید کار اینترنتی رو بزنم و یک فکر دیگه بکنم.
سوم اینکه صبر کنم ببینم چی میشه و شاید یه راهی واسه ادامه همین کار پیدا کنم.
شما چه پیشنهادی دارید؟