
اونایی که به زدن استارتاپ و تغییر دادن دنیا اعتقاد دارن باید حتما کتاب صفر تا یک رو بخونند. این کتاب توسط پیتر تیل نوشته شده و اینطور در مقدمه اش آمده که:
"صفر به یک درباره این است که چگونه شرکت هایی بسازیم که چیزهای نو خلق کنند. صفر به یک همه آنچه را که من بطور مستقیم به عنوان یکی از بنیان گذاران پی پال و پلنتیر و سپس سرمایه گذار بسیاری از شرکت های نوپا مانند فیس بوک و اسپیس ایکس آموخته ام به کار میگیرد"
باید بگم کتاب خیلی خوبیه. توضیح میده که ایجاد یک کسب و کار جدید نسبت به توسعه یک کسب و کار مرسوم مثل مقایسه نسبت رشد 1 از صفر با نسبت رشد سایر اعداد از 1 هست. بنابراین توصیه میکنه که بجای توسعه سایر اعداد، سعی کنیم به دنبال یک کسب و کار صفر به یک باشیم. وقتی کتاب رو میخونی انگار کل روح کارآفرینی جهان رو توی وجودت حس می کنی. اما این روح فقط تا زمانی توی وجودت هست که داری کتاب میخونی. اینجا نمیخوام باهاش مخالفت کنم اما برای آدم هایی مثل من که تازه دارن چیزی رو شروع می کنند، صفر به یک مسئله متفاوتی است. مسئله این نیست که ایده شما چقدر باید خاص باشه یا تیم شما چقدر باید خارق العاده باشه یا ...
مسئله اصلی من بعد از گرفتن اولین مشتریان (که خودش یک مشکل بزرگه ولی چون برای من حل شده ازش میگذرم) اینه که چطور نیازهای این مشتریان رو رفع کنم، راضی نگهشون دارم، ازشون پول بگیرم و کسب و کارم رو تا رسیدن به مشتریان بعدی زنده نگه دارم.
هر روز باید خیس عرق از خواب بیدار بشم و نگران این باشم که آیا امروز میتونم بالاخره بخشی از قول هایی که به مشتریان دادم رو عملی کنم یا نه؟

هر شب باید با این ترس و نگرانی بخوابم که امروز هم نتونستم طبق برنامه پیش برم و یک روز دیگه به سقوط کسب و کارم نزدیک شدم.

و هر لحظه ممکنه با فکر کردن به حجم تعهداتی که دارم، عقب افتادگی از برنامه کار، مشکلاتی که پیش اومده و اصلا روشی برای حلشون به ذهنم نمیرسه و یا مشکلات مالی کسب و کارم دچار پنیک اتک بشم. (همین الان که مقاله رو می نویسم تقریبا توی این شرایط هستم)

بعدش با خودم فکر میکنم مگه کارمندی چه ایرادی داشت؟ حقوقم مشخص بود و به موقع پرداخت می شد (البته با کمی تاخیر که توی خیلی از شرکت ها هست) و از اون مهمتر اصلا اصلا اصلا نگران این نبودم که بخاطر یک مشکل خارج از حیطه وظایف من، کار برای مدت ها بخوابه. تنها کافی بود مشکل به من مربوط نباشه. اما الان همه چیز به من مربوط میشه، از کرونا بگیر تا وضعیت بازار مسکن. وقتی کارمند بودم میتونستم مریض بشم و گواهی پزشک ببرم سر کارم اما الان حق مریض شدن ندارم. وقتی کارمند بودم از تعطیل شدن روزهای بین التعطیلی خوشحال می شدم اما الان ناراحت میشم. وقتی کارمند بودم یک رییس داشتم و الان چند رییس دارم. حتی وقتی کارمند بودم همسرم از زندگی با من رضایت بیشتری داشت. همه چیز عوض شده. انگار دنیا وارونه شده و داره تمام تلاشش رو میکنه که من رو به حالت قبل برگردونه.
صفر تا یک من اینهاست و واقعاً انگار فاصله صفر تا یک بینهایته.
