خیلی وقتها وقتی صحبت از Technical Debt میشه، طوری دربارش حرف میزنیم انگار هر بدهی فنیای نتیجهی مهندسی بد یا تصمیم اشتباهه.
سازمانها دنبال آدمهایی هستن که بدهی فنی ایجاد نکنن،
مهندسها هم گاهی به سیستمی افتخار میکنن که کمترین بدهی فنی رو داشته باشه.
ولی واقعیت اینه که بدهی فنی ذاتاً چیز ترسناکی نیست.
بدهی فنی خیلی وقتها شبیه وام گرفتن از آیندهست.
فرض کنید امروز میخوام ماشین بخرم ولی کل پولش رو ندارم.
وام میگیرم، ماشین رو امروز میخرم و قبول میکنم که در آینده اقساطش رو پرداخت کنم.
مشکلی با وام گرفتن وجود نداره.
مشکل از جایی شروع میشه که قسطها رو پرداخت نکنم.
در نرمافزار هم همین اتفاق میفته.
گاهی برای اینکه محصول زودتر منتشر بشه،
یک deadline مهم رو برسونیم،
یا سریعتر یک فرضیهی بیزنسی رو تست کنیم،
آگاهانه یک راهحل سادهتر انتخاب میکنیم و مقداری بدهی فنی ایجاد میکنیم.
این لزوماً تصمیم بدی نیست.
مشکل وقتی شروع میشه که اون بدهی رو فراموش کنیم.
چون بدهی فنی هم مثل بدهی مالی، بهره داره.
امروز یک shortcut میزنیم.
فردا توسعهی یک feature کمی سختتر میشه.
چند ماه بعد تغییر دادن همون بخش پرریسکتر میشه.
و اگر سالها رهاش کنیم، ممکنه بخش بزرگی از سرعت توسعهی تیم صرف پرداخت بهرهی تصمیمهای گذشته بشه.
پس سازمان سالم، سازمانی نیست که هیچ بدهی فنیای نداره.
سازمان سالم، سازمانیه که میدونه چقدر بدهکاره، چرا بدهکار شده و چه زمانی قراره بدهیش رو پرداخت کنه.
و مهندس خوب هم الزاماً کسی نیست که هیچوقت بدهی فنی ایجاد نمیکنه.
آدمحسابیها، خوشحسابن.
بدهی فنی ترس نداره؛
بدحساب بودن ترس داره.