یه جای دور

«امروز این جمله آشنا را دوباره شنیدم، از دوستی که مدت‌ها بود صدایش را نشنیده بودم: "می‌خواهم بروم یک جای دور، دو تا گوسفند بگیرم و یه چیزی بکارم و همون رو بخورم."

دیگر گم کرده‌ام که این چندمین باری است که چنین آرزویی می‌شنوم.

سؤال اینجاست: آیا این گرانی است که ما را به دامان طبیعت می‌راند، یا این طبیعت، پناهگاهی است برای روحی که از هیاهوی ارتباطات خسته شده؟ شاید این تصور روستایی، تنها بهانه‌ای است برای فرورفتن در خلوت خودمان؛ برای جستجوی جایی که در آن، از قضاوت‌ها و انتظارات دیگران، خبری نباشد.»