امروز که تو ژورنالم ضرر ۴۰۰۰ دلاری تو فارکس رو ثبت میکردم، قلبم سنگین شد. انگار رویای ثروتم داشت دود میشد. اما وقتی به عقب نگاه کردم، دیدم این اولین ضرر من نیست – از چاپخانه تا خونهای که خریدم، ضررها من رو ساختن. این داستان منه:
چند هفته پیش تو فارکس حسابی رو دور بودم. هر روز هدف میذاشتم و بهش میرسیدم: هفته اول ۱۰۰ دلار سود در روز، هفته دوم ۲۰۰ دلار، هفته سوم ۵۰۰ دلار. وقتی به روزی ۱۰۰۰ دلار رسیدم، به خودم گفتم: «چرا بیشتر نه؟ بازار داره راه میآد!» ریسک پایهم ۵۰۰ دلار بود. ضرر کردم. به جای عقبنشینی، ریسک رو دوبرابر کردم: ۱۰۰۰ دلار. باز ضرر کردم. رفتم سراغ ۲۰۰۰ دلار، بعد ۴۰۰۰ دلار. فکر میکردم با یه سود بزرگ، همه ضررها جبران میشه و ۵۰۰ دلار هم سود میکنم. وینریت ۸۰٪ و نسبت ریسک به ریوارد ۱:۳ داشتم؛ از نظر منطقی، بعید بود چهار ترید پشت سر هم ببازم. اما باختم. حسابم از ۴۰۰۰ دلار به ۱۰۰ دلار سقوط کرد.برگشتن به تریدهای ۱۰۰ دلاری مثل یه کابوس بود. حس میکردم دارم به خودم خیانت میکنم. اما وقتی نشستم و فکر کردم، یاد ضررهای دیگهم افتادم.ضررها در در این 10 سال بانرخ روز دلار محاسبه کردم تا بهتر راجع به ضرر امروزم فکر کنم.
سال ۹۲، چاپخونه شخصیم ۳۲ هزار دلار ضرر داد. تو کترینگ خانوادگی که داریم – که ۸ سال مدیر اجراییام – یکبار، یه مشتری دولتی پول ۴۰۰۰ پرس غذا رو نداد؛ ۴ هزار دلار ضرر. یه بار سفارش بزرگی گرفتیم، برونسپاری کردیم، غذا خراب شد و ۱۶ هزار دلار از دست دادیم. ما کلا در کترینگ غذاهای عمده تولی می کردیم تصمیم گرفتیم شعبههای خردهفروشی راه اندازی کنیم، ولی به سود نرسید، بهتر بگم سودش به زحمتش نمی ارزید و ۴۰ هزار دلار برای یکسال ضرر کردیم. خونهای که بعد سالها خریدم، تو دو ماه با رکود مسکن ۴۰ هزار دلار ارزشش افت کرد.این ضررها مثل سنگ ریزه تو کفشم بودن، ولی هر کدوم یه درس بهم دادن. فهمیدم اگه بخوام رشد کنم، باید رنج بکشم. ساموئل بکت یه جمله داره: «هی تلاش کردی. هی شکست خوردی. مهم نیست. دوباره تلاش کن. دوباره شکست بخور. بهتر شکست بخور.» این جمله انگار نقشه راه منه.
نتیجهگیری:
ضررهای فارکس، چاپخونه و خونه من رو تعریف نمیکنن، ولی درسهاشون من رو قویتر کردن. شما چطور از شکستهاتون بلند شدید؟ تو کامنتها برام بنویسید.