گاه برای فرار از رویارویی با "تنهایی"، انتخابهایی کردهام که در نهایت به آزار من انجامیده است.
برای گریز از این حس دردناک، با افراد ناشایستی همکلام شده و وقت گذراندهام و در نهایت آسیب دیدهام. این افراد، مانند هر فرد دیگری که در مجاورتش باشی، ناخودآگاه بر ذهنیت و نگرش تو اثر میگذارند. وقتی با آنها همراستا نیستی، این همنشینی تو را از مسیر و اهدافت دور میکند.
گاهی نیز برای پُر کردن خلأ تنهایی، دست به اقداماتی زدهام؛ مانند شتابزده و بدون برنامه ریزی ، کسبوکاری را راه انداختن. اکنون که به گذشته مینگرم، میبینم اصل این تصمیمات نه از روی اشتیاق، که از ترس تنهایی سرچشمه میگرفت.
حالا درمییابم که اگر روزی "رنج تنهایی" را میپذیرفتم، به مراتب بهتر از رنجهای ناشی از دوستیهای ناسالم و شکست در کارآفرینی بود. شکستی که دلایل متعددی داشت: از جمله منابع مالی و انسانی ناکافی، نداشتن مدیریت ریسک ،نداشتن تجربه مناسب ،مدیریت زمان ضعیف و... .
انسان در "فردیت" خود و در سکوتِ تنهايیاش، درسهایی میآموزد که اگرچه با زجر و مشقت همراه است، اما بینشی بینظیر به او میبخشد و دریایی از امکانات و فهم جدید را به رویش میگشاید.