مجسمه سازی یک اصطلاح ثابت نیست که برای یک دسته بندی دائمی از اشیاء یا مجموعه فعالیت ها اعمال شود. بلکه نام هنری است که رشد میکند و تغییر میکند و مدام در حال گسترش دامنه فعالیت های خود و ایجاد انواع جدیدی از اشیاء است. دامنه این اصطلاح در نیمه دوم قرن بیستم بسیار گسترده تر از دو یا سه دهه قبل بود، و در وضعیت جاری هنرهای تجسمی در قرن بیست و یکم، هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند که در آینده پیشرفت آن چه خواهد بود.
ویژگی های خاصی که در قرن های گذشته برای این هنر تجسمی ضروری تلقی می شد، در بسیاری از مجسمه سازی های مدرن وجود ندارد و دیگر نمیتواند بخشی از تعریف آن باشد. قبل از قرن بیستم، ساخت مجسمه به عنوان یک هنر بازنمایی در نظر گرفته می شد، هنری که از اشکال در زندگی تقلید میکرد، اغلب از پیکره های انسان و همچنین اشیاء بی جان، مانند بازی، ظروف و کتاب. با این حال، از آغاز قرن بیستم، این شاخه از هنرهای تجسمی، شامل اشکال غیر بازنمایی نیز شده است. مدتهاست که پذیرفته شده است که اشکال اشیاء سه بعدی کاربردی مانند مبلمان، گلدانها و ساختمانها ممکن است گویا و زیبا باشند بدون اینکه به هیچ وجه بازنمایی شوند. اما تنها در قرن بیستم بود که آثار هنری سه بعدی غیرکارکردی، غیر بازنمایی کننده شروع به تولید کردند.

لینک مرتبط : تندیس و لوح تقدیر
قبل از قرن بیستم، تندیس سازی در درجه اول به عنوان یک هنر جامد یا توده در نظر گرفته می شد. درست است که عناصر منفی مجسمه سازی - حفره ها و حفره های درون و بین اشکال جامد آن - همیشه تا حدی جزء لاینفک طراحی آن بودهاند، اما نقش آنها نقشی فرعی بود. با این حال، در بسیاری از مجسمه سازی های مدرن، تمرکز توجه تغییر کرده و جنبههای فضایی غالب شدهاند. مجسمه سازی فضایی اکنون یک شاخه پذیرفته شده از این هنر است.
همچنین در مجسمه های گذشته این امر مسلم تلقی میشد که اجزای آن شکل و اندازه ثابتی دارند و به استثنای مواردی مانند دیانا اثر آگوستوس سنگاودنز (پردههای آبوهوای به یاد ماندنی)، حرکت نمیکنند. با پیشرفت اخیر مجسمه سازی جنبشی، دیگر نه بی حرکتی و نه تغییر ناپذیری شکل آن را نمی توان برای این هنر، ضروری دانست.
ادامه مقاله در لینک زیر :
http://artapadana.com/sculpture/