ای نوشتن برایم معجزه کن

با همه دردهایم همیشه و همیشه ادامه میدم.

ذهنم به شدت پیچیده توی هم.

بارها بارها بارها احساس میکنم که هیچ چیزی رو در این دنیا بلد نیستم.

اما از ذهن خود تخریبگر.

آخر تو چه مرگت هست پسر؟ چرا دائما توی احوالی برای خراب کردن و از دست دادن کنترل و مدیریت اوضاع داری؟

افکارم دائما من را درگیر میکند.

میگویید به من تو هیچ چیزی نیستی! آیا نیستم واقعا؟

آیا تا الان موفق به کارهای خوبی نشده ام؟

آیا من نیستم آنی که از پس این روزهای سخت برآمده و اکنون اینجا زنده مانده ام و میتوانم خودم را پای این سیستم بیاورم و تایپ کنم تا بتوانم به مسیر آرامش خودم برگردم؟

پس من انقدرها هم بد نیستم.

رشد تدریجیست پسر.

عجله را در دلت از بین ببرم و هر روز تمام تلاشت را برای بهترین بودنت بکن.

و افکار بد را بر باد بده، تو آنی هستی که هستی و میدانی.

هیچ چیزی از ارزش تو کم نمیکند و نباید بکند.

زیرا تو بیشتر از چیزی که فکر میکنی هستی.

دوست دار تو خودت هستی، با خودت مهربان باش.