ویرگول
ورودثبت نام
مژگان شفاعتی
مژگان شفاعتیروزنامه نگار،طراح و صفحه آرای صفحات روزنامه و مجله
مژگان شفاعتی
مژگان شفاعتی
خواندن ۵ دقیقه·۷ سال پیش

وام می دهیم ؛ اما با سود! بسته های حیرت انگیز حمایتی دولت در دوران کرونایی،آن هم چه حمایتی؟!



گیلان تایمز:

همه جا اعلام شد که ویروس کرونا آمده و تنها راه مقابله با این ویروس خود مراقبتی و رعایت موازین بهداشت فردی است.
کرونا مانند گردبادی سهمگین با سرعت سرسام آوری در تک تک کشورها و از جمله کشورمان، دوره گردی کرد و از آنجا که تعدادی از مسوولان از آمدنش با خبر بودند، همچنان ترجیح دادند “توپ انکار” را، راهی دروازه خالی، بی جان و بی دروازه بان “واقعیت” کنند.
“جناب انکار” همچنان به بر مرکب مراد سوار بود تا اینکه سرعت این گردباد شدیدتر شد و تازه آن زمان بود که مسوولین ما “کتاب چاره اندیشی” را ورق زدند.
هریک از مسوولین در”صبح” دوران کرونایی چیزی گفتند که هنوز به “شب ” نرسیده، راهی” دیار تکذیب”می شد.
یکی می گفت : سرما خوردگی ساده است، شلوغش نکنید!.
آن دیگری می گفت: کرونا در ایران مشاهده نشده است.
یکی این طرف تر فریاد می زد: قرنطینه کنید.
و دیگری آن طرف تر با ساز و دهل خبر از آمدن “شنبه عادی” بدون حضور کرونا می داد. تو گویی کرونا توریسمی بوده که برای تعطیلات آمده ایران و شنبه باید تشریف یبرد دیارش.
و ….
و دراین میان “مردم حیرت زده” نمی دانستند به کدام سو بدوند؟!
در خانه بمانند؟!.
راهی کارخانه شوند؟!.
مسافرت را به عنوان گزینه پیش روی خود انتخاب کنند؟!.
ماسک و دستکش و مواد ضدعفونی را چگونه از چنگال بی مروت “ببران کرونایی” به در آورند؟!.
با همه این تفاسیر رییس جمهور آب پاکی را بر دست های متخصصین ریخت و خبر داد:” نه حالا و نه هیچوقت،از قرنطینه شدن خبری نیست که نیست”!.
ویروس کرونا از آنجا که چینی بوده و به زبان فارسی ما مسلط نبود، متوجه حرف های مسوولین نشد.عشقش کشید و دلش خواست تا به همه نقاط کشورمان سفر کند.
سفر را آغاز کرد و …
و این آغاز، متاسفانه با پایان زندگی بسیاری از هموطنان کشورمان و مبتلا شدن تعدادی دیگر همراه شد.
اینبار مسوولین قواعد و قوانین شدیدتری را برای در “خانه ماندن” وضع کردند.

اما در خانه ماندن برای همه با شرایط یکسانی همراه نبود.
عده ای که دستشان به دهانشان می رسید ویلاها، باغ ها و مناطق خوش آب و هوا را برای سپری کردن دوران خوش و خودخواسته، قرنطینه انتخاب کردند.
و عده ای دیگر چند روزی را در خانه ماندند؛ اما هر چه کردند دو دو تای آنها چهار تا نشد که نشد!.
هزینه های اجاره خانه،آب، برق، گاز، تلفن و … آنقدر مانند پرنده های مزاحم دور سر، سرپرستان خانواده چرخیدند تا بالاخره سرشان گیج رفت از اینهمه هزینه ای که با درآمدشان سالهاست که مساوی نشده و همچنان نمی شود!.
این شد که راهی شدند خیابان برای کسب و کارشان؛ تا بلکه نانی به کف آرند و لااقل قوت بخور و نمیری برای اهل خانه ببرند.
اما عده ای موفق نشدند،همان نان خالی را بگیرند و سرافکنده و شرمنده به خانه برگشتند.

خلاصه رییس جمهور وتعدادی دیگر از مسوولان باخبر شدند که عده ای همان قوت لایموت را هم ندارند، برای حتی زنده ماندن و این شد که با خبر اختصاص یک ‌میلیون ‌تومان به تمام سرپرستان یارانه ‌بگیر، برف شادی، پاشیدن گرفت بر سر و صورت سرپرستان خانوار!.
اما غنچه ها هنوز سرود نمادین” شکوفه های روسفیدی سرپرستان خانوار” را سر نداده بودند، خبر آمد خبر دیگری در راه است!.
رییس جمهور خبر داد: در کنار سایر حمایت‌های در نظر گرفته ‌شده برای اقشار ضعیف در نظر داریم اعتبار یک میلیون تومانی به تمام سرپرستان یارانه ‌بگیر پرداخت کنیم که اقساط آن به ‌مرور از همان یارانه کسر خواهد شد.
وی در تاریخ ۱۸ فروردین نرخ این وام را۴ درصد اعلام کرد؛ ولی شنیده ها در ۲۰ فروردین حکایت از سود۱۲ درصد دارد.

این خبر جزء بسته های حیرت انگیز حمایتی دولت در دوران کرونایی بود.آن هم چه حمایتی؟!
براستی مردم در دوران کرونایی با چه حساب و کتابی این یک میلیون تومان را به زخم هایی بی انتهای زندگی شان بزنند؟!
درخانه ماندن به خیلی ها نیامده،اصلا نمی توانند که بمانند!.
حداقل کمک دولت به اقشار ضعیف و کم درآمد جامعه می توانست دادن این وام بلاعوض از محل “قطع یارانه ثروتمندان” باشد.
دولت با این اقدام نه تنها از آلام و دغدغه های مردم کم نکرد، بلکه دردی دیگر به درهایشان اضافه کرد و آن هم “نشنیده شدن صدای دردهایشان” است.
صدایی که هر روز با نبض تند حیات کرونا،کمتر شنیده شده و می شود.
قصد دولت کمک مالی به مردم در دوران کرونایی است؟!. قبول. ولی چرا با سود؟!.
ولی قصد او با مقصد کمک گیرندگان یکی نیست.

دولتی که دست خودش در خرج است، بهتر می داند که این مبلغ ناچیز با توجه به تحریم وتورم موجود در کشورو حقوق بخور و نمیر به هیچ کجای یک زندگی حداقل ۴ نفره نمی رسد!.
حالا که کرونا هم باری بر بارهای دیگرشان اضافه کرده و با آمدنش ” موج بیکاری” تند و تندتر پیش رفته و می رود!.

” بیکاری” ، “بی پولی” و “خانه نشینی” وصله های ناجورکرونایی هستند که هیچ جوری نمی شود که آنها را به هم دوخت و رفو کرد.
حداقل ترین کاری که دولت در این شرایط می توانست بکند این بود که لااقل این وام را به عنوان قرض الحسنه و بدون سود برای تعدادی و بلاعوض برای اقشار ضعیف و آسیب پذیر( که خود از تعدادشان با خبر است)، در نظر می گرفت تا هم مقبول خدا باشد و هم اقبال قلب مضطر و سفره خالی از نان بنده اش.

مژگان شفاعتی،سردبیر

کرونا
۰
۱
مژگان شفاعتی
مژگان شفاعتی
روزنامه نگار،طراح و صفحه آرای صفحات روزنامه و مجله
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید