ویرگول
ورودثبت نام
مژگان شفاعتی
مژگان شفاعتیروزنامه نگار،طراح و صفحه آرای صفحات روزنامه و مجله
مژگان شفاعتی
مژگان شفاعتی
خواندن ۵ دقیقه·۷ سال پیش

نفس کشیدن حق همه است/ هر “آمدنی”،”رفتنی”هم دارد

.

گیلان تایمز:

همین چند ماه پیش بود که با آرامش و بی دغدغه هر کجا که می خواستیم می رفتیم.
عین خیالمان هم نبود که آدمی که در چند قدمی ما راه می رود و ساندویچ می خورد و گاهی هم عطسه و سرفه می کند، آنفولانزا کرده یا یک سرماخوردگی معمولی دارد!.
بهمن ماه بود که با بارش برف، سر از پا نشناخته و راهی شدیم برای برف بازی و آدم برفی ساختن.
سال قبل بود که عید را در کنار عزیرانمان گذراندیم. به راحتی بوسیدیمشان و با چه آرامشی به آغوش کشیدیم یکدیگر را.
چه لذت و آرامشی داشت آنهمه بی خیالی!.
حالا که به خاطرات چند ماهی که گذشت، دقیق تر فکر می کنم، احساس می کنم در دو سال متفاوت زندگی کرده ام.
دو زندگی ، اما در چندماه!
زندگی قبل و بعد از آمدنش. آمدن همانی که دم در دست ها و پاهایش را قطع کردند؛ اما از پنجره آمد!.
چند ماه پیش بود که کرونا را سلانه سلانه از قنداق کودکیش جدا کرده و به او گفتند که “راه برو”
همان هایی که خود خالقش بودند. همان چینی هایی که خود هم “تاوان” داده و می دهند برای این “خلقت جهش یافته شان”
آنها معروف هستند به ابداع، نوآوری ،خلاقیت و …
ولی اینبار  هدف خلاقیت شان،فقط برای انسان نبود،بلکه آرمان های انسانی، ارزش های متعالی، اقتصاد، اجتماع،خانواده و …  مد نظر بود.
کرونا آمد و با چرخیدن دور کره زمین،متاسفانه خیلی ها، نفس شان بند آمد و قفسه سینه باقی ماندگان از غم نبودنشان ،تنگ و تنگ تر شد.

دراین میان آدم هایی که تا دیروز تصور می کردیم امکان ندارد تار مویی از انسانیت شان کم شود، نقاب از چهره برداشتند و نانشان رفت داخل روغن کرونا!.
آن هم چه روغنی!
همان هایی که قصه ها گفته بودند از نوع پرستی،رسیدگی به همسایه و …”قاتوقشان” شد،”نان درآوردن” از جان و زندگی و حتی “نفس مردم”.

هر چه باشد از قدیم گفته اند به عمل کار برآید به سخندانی نیست.این آدم ها نشان دادند، می توانند مثل آب خوردن قاتل باشند و اثر انگشتی هم از خود به جا نگذارند.
هر چه باشد آنها مدعیان انسانیت بودند و در ظاهر به فکر سلامت مردم. اما در آن روی سکه می شد برق چشمهای از حدقه درآمده شان را برای پول دید و دید و …
مردمی که به آنها گفته بودند برای در امان بودن از کرونا باید از ماسک، دستکش، ژل ضدعفونی و … داشته باشند، متوسل شدند به همان هایی که نامشان بود: “کاسبان کرونایی”.
دقیقا در بحرانی ترین دوران کرونا این گروه از آدم ها، تبدیل به همان هایی شدند که داد بسیاری از مسوولین را درآورده وهمچون یزید و یزیدیان پا به را بر گلوی دردمندان این ویروس گذاشته و فشار دادند.
این آدم ها، سوار اسب تیز روی “احتکار” شدند، به “قافله انکار” که رسیدند، “یارگیری” هایشان سریع تر شد و تاختند به آبادی رنجور کرونا زده و همان شد که همه چیز “نایاب” شد.
اما غائله به همین جا ختم نشد و روی دیگر سکه هم نمایان شد.

آدم های دیگری هم از را رسیدند تا برای نفس دادن به جسم بی جان ” اعتماد”از خودشان و از هر چیزی که داشتند و نداشتند ، گذاشتند وسط میدان نبرد با کرونا. آن هم با دست های خالی؛ اما پشتوانه شان، خدا بود و قلب هایی که خدا را می شناختند و خدا هم آنها را می شناخت.
گروه های جهادی مثل همیشه وارد میدان شدند.جوانان انقلابی ، فریاد تظلم خواهی را شنیده و دست به کار شدند.بهار از راه رسیده بود؛ ولی شکوفه هایش میل به خزان داشت که آدم هایی از جنس فروردین با سبد سبد مهربانی، دستگیر همان هایی شدند که “بیداد کرونا” دیگر رمقی برایشان، نگذاشته بود.

این روزها اگر چه تاخت و تازهای همان گروه اول از آدم ها همچنان ادامه دارد؛ ولی گروه دوم که خدا را نه به زبان بلکه به عمل باور دارند،همچنان در میدان هستند که بگویند: “نفس کشیدن حق همه است”.
این روزها شاید دیگرنتوان مثل فروردین و اردیبهشت سال گذشته با همه بی خیالی ها به خیابان زد.
شاید نتوان با یک نفس عمیق همه رایحه های طبیعی و خدادادی را یکباره برای “قفسه سینه پُر درد” خواست.
شاید مدتها طول بکشد تا همگی برگردیم به روزهای قبل ازآمدن کرونا. به همان زندگی عادی که این روزها آرزوی هر کدام از ما شده است.
شاید با “فاصله گذاری های اجتماعی”، فاصله ها یمان از هم بیشتر شده و کمی از هم دورتر شده باشیم، اما…

ان تایمز

مژگان شفاعتی

کرونا


اما باید بپذیریم که هر آمدنی،رفتنی هم دارد.
اگر امروز نه، ولی فردایی که حتما دور نیست، کرونا هم خواهد رفت.
مهم این است که بخواهی و بخواهیم که این فصل از کتاب زندگی را ورق بزنیم تا برسیم به فصل آغاز زندگی ،هر چند کرونا باشد یا بخواهد که بماند تو هم بمان. اصلا بیا با هم بمانیم پای همه دلخوشی ها وغصه های کرونایی.مثل گروه دوم از آدم ها که عجیب این روزها رد پاهایشان عمیق تر شده است در زندگی سیاه و سفید این روزهایمان.
بیا با هم بمانیم پای همه ارزش ها و آرمان هایی که هنوز ریشه اش همچون پیچک، پیچیده در وجود تک تک مان.

خانه من و شما ندارد.دیگر دیوار من و شما مطرح نیست. مهم این است که بخواهیم این روزها با وجود کرونا،خانه را بسپاریم به رایحه بهاری .
سخت است؟!.
غیر ممکن است؟!.
هر کدام از ما غیر ممکن هایی را ممکن کرده ایم که خودمان بهتر می دانیم.
پس “باز هم می توانیم”.

مژگان شفاعتی، سردبیر

قرنطینه
۰
۰
مژگان شفاعتی
مژگان شفاعتی
روزنامه نگار،طراح و صفحه آرای صفحات روزنامه و مجله
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید