
وقتی کرونا آمد نمی دانستیم باید شاهد چه اتفاقاتی باشیم؟!.
گاهی گذرا به حرف های متخصصین گوش دادیم که کرونا همه چیز را تحت تاثیر قرا رمی دهد.
چه می دانستیم حرف هایشان درست است؟!.
همان حرف هایی که به آن خندیدم و رد شدیم.
اما حالا که پرسه زدن این ویروس وحشی از کوچه کوچه شهرهایمان، پا به مرحله چهار ماهگی گذاشته ، انگار کم کم می خواهیم بپذیریم که نتیجه همه آن انکارها، باید ثمره این روز هایمان باشد.
مدتی پس از آمدن کرونا و تعطیلی اکثر فعالیت های اقتصادی، کارگاه ها و … مسوولان، با هزاردلیل و توجیه گفتند واعلام کردند که چرخ های اقتصاد کشور کند شده و باید دوباره بچرخد.
چرخ های همان اقتصادی که در اواخر سال گذشته کارش به روغن کاری هم رسیده بود.
از یک طرف تحریم و از طرف دیگر تورم های سر به فلک رسیده ، دیگر نفسی برای مردم نگذاشته بود که کرونا هم با آمدنش مزید بر علت شد.
با آمدن کرونا بسیاری از مشاغل با توجه به منع قانونی از ادامه فعالیت منع شدند، اما این ممنوعیت ، مدتی است که برای تعدادی از مشاغل برداشته شده است.
مسوولان بی دغدغه از تنگناهای اقتصادی مردم، سالهاست پا را از” پدال گاز شعار درمانی” برنداشته و فقط می گویند و اعلام می کنند.
چه خبر دارند از جیب خالی سرپرستان شاغل خانوارکه این روزها صبح خروس خوان از خانه بیرون می زنند و شب دیرتر به خانه برمی گردند تا شرمنده خانواده نباشند؟!.
در این راستا، نماینده مردم آستانه و بندر کیاشهر یکی از افرادی است که بر لزوم توجه دولت در خصوص حمایت از مشاغل آسیب دیده از کرونا تاکید دارد.
وی بر این اعتقاد است که دولت از مشاغل آسیب دیده حمایت کند و این کار را از طریق کاهش مالیات و دادن فرصت لازم برای بازپرداخت تسهیلات می تواند انجام دهد.
آقای قربانی
مردم گوش شان پر است از وعده های پوچ دولتمردانی که درد را نه می شنوند و نه درک می کنند.
آقای قربانی
باید ها و نباید های بسیاری از سوی مسوولان گفته و اعلام می شود اما، نمی دانیم چرا همچون آب داخل کتری تا به نقطه جوش می رسد، بخار می شود؟!.
شما خودتان کلاهتان را قاضی کنید و بگویید چند درصد از شعارهای خوش و آب و رنگ مسوولان کشوری و استانی تا به اکنون رنگ نباخته است؟!.

آقای قربانی
حرف زدن آسان است، اما کو عمل؟
متاسفانه نه تنها در این روزهای کرونایی؛ بلکه حتی سال ها قبل تر از آن، مسوولان مانند دانش آموز شب امتحان خوان، تند تند متنی را آماده می کنند و در جلسه می گویند و می روند.
می گویند و می روند که شاید…
آیا می دانید در این چند ماهه اخیر چند نفر از سرپرستان خانواده هیچ درآمدی نداشته اند ؟!.آیا می دانید این چند ماه ، چه برآنها گذشته است؟!.
همان هایی که جزء نیروهای تعدیل کارخانه ها و شرکت ها بوده و راهی دیگری جز دستفروشی و کارگر روز مزد شدن نداشتند.
همان هایی که با مدرک کارشناسی ارشد، حتی به ظرف شویی در رستوران دلخوش کرده بودند؛ اما با پیدا شدن سر و کله کرونا ، دلشان گویی به رختشورخانه تبدیل شده از اضطراب اجاره خانه، خرج خانه ،خوراک و …
آقای قربانی
کارمندی که سر ماه حقوق بخور و نمیر می گیرد، حداقل رنگ رخسارش برای خانواده اش خبر می دهد از سر جیبش، ولی کارگرها و مشاغل آزاد که کارفرمایان از آنها با جمله ” همینی که هست می خواهی بخواه، نمی خواهی بسلامت، استقبال کرده اند چه کنند؟!.
آقای قربانی
حق با شماست. کرونا ویروسی جدی است و با کسی هم شوخی ندارد.
معلوم است با چمدانش آمده که حالا حالا ها بماند. کاش مسوولان هم بدانند که نفس کشیدن هم شوخی نیست، زندگی کردن هم همینطور و البته هزینه های زندگی بیشتر که به هیچ وجه شوخی سرش نمی شود.
فرض کنیم بنا به گفته های متخصصین ، کرونا به این زودی ها و با همه تدبیر های دیر هنگام، نخواهد که برود.آنوقت تکلیف چیست؟!.
مسوولانی که تحمل از گل نازک تر شنیدن ندارند، می توانند برای قشرهای آسیب دیده از کرونا ،دست و آستین “انسانیت” بالا بزنند؟
آقای قربانی

اینکه می گویید از تعطیلی مشاغل جلوگیری شود، خبر خیلی امیدوار کننده ای است؛ اما کدام مشاغل؟!.
با حلوا حلوا کردن، دهان آسیب دیدگان مشاغل از کرونا، شیرین نمی شود که نمی شود.
کارگران روز مزد در کدام قسمت پروتکل تعیین شده کرونایی مسوولان ما نشسته اند؟!.
اصلا دیده می شوند؟!.
شاید بگویید می خواهیم وام بدهیم.
نکند منظورتان همان وامی است که از بس شرایطش سخت است ، اکثر همین افراد نیازمند عطایش را به لقاییش بخشیده اند؟!.
می گویید دولت باید از این افراد و آسیب های ناشی از کرونا حمایت کند؟!.
باور کنید این روزها ،همین قشر دیگر از کرونا نمی ترسند.
می ترسند که دیگر نتوانند از عهده مایحتاج اولیه خانواده شان برآیند، هر چند تا به الان هم فقط توانسته اند برای زنده ماندن و شکم سیر کردن، حرکت کنند.
از وعده های حمایت مالی دولت و مسوولان چه بگوییم و چه بشنویم که سالهاست در حد حرف باقی مانده، یا اگر هم از مرحله قطره چکانی بگذرد، دیگر نوش داروی بعد مرگ است آن هم نه برای سهراب؛ بلکه اینبار برای کارگران و افراد شاغل آسیب دیده از کرونا.
می گویید مشاغل پرخطر همچنان تعطیل باشد. حرفتان درست. حرفتان قبول. ولی شاغلین مشاغل دیگر از مرز پرخطر و کم خطر هم رد شده اند. چاره ای ندارند. چه کنند؟!

چه کنند با هزینه ای ریز و درشت شان که تا بوده کوله باری بر دوششان بوده و هست.
دیگر کفگیر موجودی نقدی های این افراد به ته “دیگ نداری” رسیده است.
برای این روزهایشان چه تدبیری دارید؟!.
آنهایی که برایشان این روزها، روزهای پول درآوردن از سرگردانی و نداری مردم است ، چه می دانند که رسیدن ۳ وعده خوراک شبانه روز تعدادی از خانواده های بی بضاعت به دو وعده آن هم به نان و پنیر، یعنی چه؟!.
این روزها سخت و خیلی سخت کارد به استخوان نداری سرپرستان خانواده رسیده است.
ترس آنها از کرونا نیست.
ترس از نداری و رسیدن روزهایی است که کاسه چه کنم چه کنم به دست بگیرند.
مژگان شفاعتی، سردبیر
http://zamanguilan.ir/?p=108948