
.
گیلان تایمز:
چاره ای نبود. باید قرنطینه را رها کرده و ازخانه بیرون می آمدم تا طبق اعلام دولت “شنبه عادی” یعنی همان آغاز مجدد کار و فعالیت، البته در “شرایط کرونایی” را تجربه کنم .
با رعایت تمام موازین بهداشتی،همچون استفاده از دستکش و ماسک، قدم به دنیایی گذاشتم که تقریبا ۵۰ روز ندیده بودمش.
مشتاقانه برای دیدن همه جاهایی که در این مدت ندیده بودم،قرنطینه خانگی را ترک کردم.
اما اشتیاقم زمانی فروکش کرد که” ناباورانه” آدم های اطرافم را می دیدم.
آنچه می دیدم، “اکثر” مردم در سنین مختلف که از ماسک و دستکش استفاده نکرده بودند.
عده ای به راحتی و بدون رعایت “فاصله اجتماعی” به این سو و آن سو می رفتند.
در پارک بازی نزدیک محل کارم، کودکانی را می دیدم که به راحتی ازبالای “سرسره زندگی” به پایین “سنگفرش بی خیالی” سر می خوردند ومادرانی که در “صدف گوش هایشان”، “صدای طوفانی کرونا” را نمی شنیدند.
” اقیانوس آرام و طبیعی زندگی افراد” در همه دنیا دچار تلاطم شده و همچنان می شود در اثر ویروس کرونا؛ ولی درعجبم از مردم کشورم که با همه دانایی ها و تدبیرهایشان چرا پس از حدود دوماه قرنطینه خانگی، می خواهند خاک حسرت را بر روی جسم بی جان عزیزانشان بپاشند؟!
چرا تشویش و اضطراب از دست دادن فردی از افراد خانواده در اثر کرونا برای تعدادی از مردم،هنوز نشانگر دمیدن در سوت خطر نیست؟!.
چرا این افراد باور ندارند که ممکن است خود یکی از ناقلین باشند.چرا این آرامش قبل از طوفان را باور کرده اند؟!.
بپذیریم اگر چه تک تک مان دوران سختی را در قرنطینه خانگی سپری کرده ایم؛ ولی حالا که بنا به ضرورت، باید کار و فعالیت اجتماعی مان را آغاز کنیم، می توانیم مراقب خود و همشهری هایمان هم باشیم.
قبول کنیم که تعطیلی مدارس و دانشگاه ها،عدم اجازه فعالیت به تعدادی از کسب و کارها و … آزمون و خطای دولتمردان و متخصصین از ویروس کرونا نیست؛ بلکه هشدار دهنده “شرایط غیر عادی” ناشی از شیوع ویروس کرونا است .
متاسفانه تعدادی از همشهریان ، با مراعات نکردن،نداشتن احساس مسوولیت، بستن”کوله سفر” با اعلام بازگشایی سفرهای بین شهری، گشت و گذار در طبیعت و پارک ها و راه انداختن مهمانی ها و دور همی ها و …شرایط شروع پیک دوم کرونا،آن هم سخت تر از پیک اول را فراهم آورده اند.
چه بخواهیم چه نخواهیم دولت نخواسته یا نتوانسته از ابتدا در استان های کانون کرونا وسپس سایر استان های درگیر این ویروس، قرنطینه اعلام کند و با توجه به شرایط موجود اعلام کرده که شنبه عادی را برای هموطنان به ارمغان آورده است.
اما باید بپذیریم که به این زودی ها شنبه عادی، نخواهیم داشت ؛زیرا “شنبه عادی”، نشان دهنده “شرایط عادی” نیست.
اینکه تصور کنیم بعد از دوماه قرنطینه خودخواسته و پاکسازی معابر و کوچه ها با موادضدعفونی کننده از سوی افراد ذیربط، شرایط محیطی ، اجتماعی، اقتصادی و … نیز عادی است، اشتباهی بس بزرگ است.
کارشناسان و متخصصین، بارها و بارها توصیه کرده و می کنند که چنانچه ضرورتی ندارد، از خانه خارج نشوید.
در چنین شرایطی که دولت پرونده شنبه عادی را گشوده ، چاره ای نیست و باید عطای در خانه ماندن را به لقایش بخشید.

حال که باید راهی اجتماع شویم، لااقل کرونا و شرایط به وجود آمده ناشی از آن را فراموش نکنیم، زیرا اثرات زیانبار این فراموشی شامل حال همه مردم خواهد شد.
شیوع ویروس کرونا چه در قرنطینه مانده یا نمانده باشیم، همچنان جدی است و هشدارهای کارشناسان ، اعلام اعداد و ارقام مبتلایان و متاسفانه درگذشتگان ناشی از این ویروس، واقعی است.
این روزها،حضور تعدادی از مردم بدون دستکش و ماسک در جامعه، ادارات، نهادها و … نشانگر واقعیت تلخی است که گویا پس از دوماه قرنطینه خانگی، خطرناک بودن ویروس کرونا را به پستوی فراموشی پرتاب کرده اند.
با رعایت اکثریت افراد جامعه و ماندن در خانه از آمار مبتلایان کاسته شده بود، اما هنوز شیرینی این دلخوشی به کام مان شیرین نشده بود که خبرها از شروع پیک جدید و سیر صعودی شدن شیوع مجدد و سریع تر ویروس کرونا ،مانند کابوس دیدگان وحشت زده، ما را میخکوب کرد.
بپذیریم که ویروس کرونا علیرغم همه مراقبت ها و رعایت کردن ها ، نه تنها کشور ما؛ بلکه همه کشورهای جهان را گریبانگیر خود کرده و تا به اکنون واکسن و دارویی هم کشف نشده است.
بازگشایی ادارات و همچنین اجازه فعالیت مجدد به بسیاری کسب و کارها در چنین شرایطی، می طلبد که تک تک ما احساس مسوولیت بیشتری نسبت به همنوعان خود داشته و با رعایت موارد بهداشتی پا به اجتماع بگذاریم.
مژگان شفاعتی،سردبیر