چشمهاتو ببند. نفس عمیق…
یکی، دو… و حالا، ولش کن.
امشب نه قراره چیزی رو درست کنی، نه کسی رو خوشحال.
فقط میخوای باشی. همین کافیه.
تصور کن: توی یه دهکدهی کوچک توی شمال.
هوا خنکه. پنجره نیمهباز، پرده کمی تکون میخوره.
بوی بارون، بوی خاک نمخورده، میاد توی اتاق.
چراغ نارنجیِ کمرنگ، فضا رو نرم کرده.
نه روشنه، نه تاریک. درست همونجوری که تو دوست داری.
یه لحظه گوش کن…
صدای جیرجیرک میاد.
صدای بارون که آروم آروم میخوره به سقف شیروونی.
و دورتر… صدای نفسهای بچههات که توی اتاق کناری خوابن.
شوهرتم همون نزدیکیهاست. توی حال نشسته، کتاب میخونه، یا شاید فقط گوشی دستشه.
اما مهم اینه که هست.
همهی عزیزات هستن.
و تو، بدون اینکه کاری بکنی، بدون اینکه چیزی بگی…
داری آرامش رو زندگی میکنی.
همهچی همینه.
همهچی همینجاست.
تو امنی.
تو کافیای.
و امشب، این لحظه، فقط برای توئه.
نفس بکش.
آروم.
آرومتر…
و بذار این خونهی خیال، پناه شبهات باشه.