نمیدونم چند نفر هنوز شبها خلوت میکنن...
نه با گوشی، نه با فیلم، نه با پادکست.
یه خلوت از اون خلوتا که فقط صدای قلقل کتری میاد و یه نور زرد، میرقصه روی دیوار سفید بالاخونه...
نشستم همون گوشهی قدیمی. پشت به باد، رو به درخت گیلاس.
همونی که هر بهار، دونههاش میچسبید به پنجره و من خیال میکردم بارونه.
چایم داغه. صدام خاموشه. دلم پره.
ولی یه جایی، لابهلای این سکوته، انگار زندگی هنوز یه کوچولو به من لبخند میزنه.
این دلنوشته برای اوناییه که هنوز شب براشون مقدسه.
برای اونایی که دنبال روشن کردن یه شمعن، نه خاموش کردن دنیا.