زندگی خانوم
برای دخترم، زندگی خانم، جانِ جانانم
هیچوقت نگفتم چرا بهت میگفتم «زندگی خانم»…
شاید چون توی هر قلقل قلیون، توی هر سکوت شب، توی هر نورِ کمرنگ صبح، من دنبال چیزی بودم که اسمش "زندگی" باشه…
و وقتی تو اومدی، دیدم: همونجایی.
توی چشمات، توی خندههات، توی اون لحظههایی که بدون حرف، فقط بودی.
«خانوم» صدات میکردم چون توی وجودت نرمیِ احترام بود، حرمت بود، نوری که نه با سن میاد، نه با سال.
یه جور قداست نایاب که فقط تو داری.
زندگی خانم… جانِ جانانم…
اگه یه روزی حس کردی زود بزرگ شدی،
اگه سنگینیِ خانومبودن روی شونههات نشست،
بدون که قصدم فقط ستایش تو بود.
ستایشِ دختری که خودش برکت بود،
نه برای کاراش، فقط برای بودنش.
تو همون نفسی هستی که زندگی رو به دنیا آوردی برای من.
دوستت دارم.
نه به خاطر چیزی… فقط چون تویی.
مامان