گاهی وقتا باید وا بدی،
نه از دنیا…
از سنگینیِ خودت.
باید ذرهذره،
مثل مه،
از روی برگا بلند شی
و گم شی تو آبیِ آرومِ آسمون.
باید مثل یه غبار،
بیصدا و بیادعا،
از لابهلای نور عبور کنی.
نه برای دیده شدن،
برای نبودن.
برای یکی شدن با همهچی.
نه غصهست،
نه ناامیدی…
یه جور بیداریه.
وقتی بفهمی نجات،
تو رها کردنه.
بذار آینهها فراموشت کنن،
بذار اسمت از دیوارها بیفته…
تو راهِ تو برو…
آخرش نوره.