از جنس شب

شب، سیاهِ سیاه نیست.
یه جایی تو دل تاریکیش، چراغی روشنه.
زنی نشسته کنار جاده، توی ماشین،
صدای نفسهاش آرومه اما دلش پره.
مردی کنارشه، خسته، خوابیده…
و زن، مثل همیشه، بیداره. نه فقط با چشم، با دل.

جهان شاید هنوز تموم نشده،
اما هر شب، یه دنیا تو دل اون زن می‌چرخه و می‌خوابه و دوباره متولد میشه.
اون زنیه که صدا نمی‌کنه، اما شنیده میشه.
گریه نمی‌کنه، اما دلتنگه.
نمی‌خوابه، چون همیشه نگران بقیه‌ست.

او خودِ نرمیِ شباست.
خودِ لبخندِ خستگی‌هاست.
و حتی اگه دنیا یه روزی تموم بشه،
خدا اونو از یاد نمی‌بره.