همهی ما کاشهایی داریم، که هر روز و هر لحظه در زندگیمان جاری هستند.
کاش جوانتر، پولدارتر یا زیباتر بودم، کاش این کار را زودتر کرده بودم، کاش آن کار را نکرده بودم یا آن حرف را نزده بودم!...
چه کسی از پول، جوانی، یا زیبایی بدش میآید!؟
اما واقعیت اینست؛ این کاشها فقط بازدارندهاند! مانعی سر راه پیشرفت! دردی را دوا نمیکنند که هیچ، کاردی میشوند بر استخوان!
اما، چاره چیست!؟ چطور خودمان را از شر این حسرتهای مزاحم ویرانگر نجات دهیم!؟ چطور این کاشهای بیهودهی گذشته نگر منفی را با کاشهای سازندهی آیندهنگر مثبت طاق بزنیم؟
کاش یک ساعت بیشتر کتاب بخوانم. کاش بیشتر به پوستم برسم، کاش من برترم را جایگزین من واقعی ام بکنم و...
اگر از همین امروز فقط همین یک کار را انجام دهیم، در پایان یک هفته، یک ماه یا یک سال چقدر پوست زیباتری خواهیم داشت؟ چقدر کتاب خواندهایم، زبان یاد گرفته ایم یا با فرزندانمان اوقات خوشی را گذراندهایم!؟ پس از پنج سال چه چیزی عاید ما شده؟
کاشهایی که زندگیمان را میسازند، نه تنها باعث میشوند به خواستههای منطقی دست یابیم، بلکه به مرور زمان ادبیات کلامیمان را تغییر میدهند و کاشهای ویرانگر را میکُشند!
کاشهایی که میگذارند بهتر باشیم.
پ.ن: قطعا میشه به جای کلمهی "کاش" کلمهی "اگر" رو گذاشت. آب از آب تکون نمیخوره!?
#مژگان_عشقی