من بی تو

صبح که بیدار شدم، توی تختم بود. یعنی با او بیدار شدم اصلا. با دستش روی کمرم.

نفسم را در حریم نفسش قرار دادم، بی آنکه چشمهایم را باز کنم و تنم را به تنش سپردم.

گذاشتم دست نوازشگرش بدنم را سیر کند و بر پستی و بلندی های تنم فرود آید.

دوستش داشتم...دو سه سال بود تمام حواسم پی او بود. بلاخره هم کلید را دستش دادم و گفتم خانه ی من، خانه ی تو هم هست.

همان روز اول دسته گلی خرید، با بیست و هشت رز سرخ، و زنگ زد. بدون کلید آمد به خانه ام.

چای نوشیدیم، فیلم دیدیم، حرف زدیم و در آخر دستم را گرفت، بوسه ای بر گونه ام زد و رفت... تا همین امروز صبح.

بیشتر از دو سال از آنروز گذشته، فکر می کردم کلید را گم کرده، یا اصلا یادش رفته چنین کلیدی هست!

دوستم داشت، می دانستم...ولی چیزی مانع از این بود که سمتم بیاید. چیزی آنقدر قوی، که دوست داشتن هایمان را خفه می کرد.

سی ساله بودم و تمام روزهایم،خلاصه شده بود در حوالی او زیستن...

و چک کردن صفحه اش در اینستاگرام، پروفایلش، آنلاین بودنش و عکس های خانمان براندازش...

پر از حرف بودیم، ولی خاموش. دوست داشتنهایمان به ابتذال کشیده شده بود. همه چیز از دست رفته بود، ولی خودش نمی رفت. از قلبم، ذهنم... زندگیم.

شاید بیشتر از یک سال قبل با صراحت گفته بود، امروز بیا به خانه ام، تنها هستم. و خیلی صریح گفته بودم، نه! و تمام روزهای بعد از آن را در انتظار این به سر برده بودم، که بگوید بیا به خانه ام، به محل کارم، به هر جهنمی...فقط بیا و نگفته بود...

ادامه دارد

#مژگان_عشقی