
ظرفها راشستم. ازبزرگ به کوچک چیدم. روی کابینت ها را خشک کردم. دستمال را پهن کردم که خشک بشود. همانطور که دستهایم را با پیشبند خشک می کردم، یک قدم آمدم عقب. نگاه کردم. کار تمام بود. همه چیز برق می زد و مرتب چیده شده بود!
یاور مثل همیشه توی اتاقش بود. کمتر از قبل با من حرف می زد. برای بچه ها هم کمتر وقت می گذاشت. توی دلم بهش حق می دادم. مشغله اش زیاد است خوب، آنهمه درس و کتاب...تمام نمی شود که!
_ رعنا, کارهایت تمام شد؟
_ آره، چای می خوری؟
_نه!
_ میوه چی؟
_ نه رعنا، نه! بچه ها خوابیدن؟
_ مریم خوابیده. مهدی فردا امتحان داره.
چهره اش غمگین بود و گرفته.
_ بیا توی اتاقم.
رفتم توی اتاق. روی میز، روی صندلی همه جا را کتاب چیده بود. بی نظم و درهم. کتابها را از روی صندلی برداشتم. روی میز لک های دستش مانده بود. فنجان چای نیم خورده، ظرف میوه ی خشک شده...گفتم الان می آیم و تا به خودش بیاید همه را برداشتم. سریع از اتاق زدم بیرون. گذاشتمشان توی سینک تا آب بخورند. دستمال را برداشتم، با عجله برگشتم توی اتاق. مثل مالیخولیایی ها تند تند کشیدم روی میز. کتابها را با دقت سرجایشان می گذاشتم که صدایش در نیاید. داشت از پنجره بیرون را نگاه می کرد. برگشت سمت من. جوری به من نگاه کرد که انگار دلش برایم می سوزد.
_ بشین رعنا
در صدایش تحکم وجود داشت. نشستم، ولی یواشکی داشتم با دستمال لبه های میز را پاک می کردم. خودش را زد به ندیدن.
_ کمی حرف بزنیم.
نگران شدم. زل زدم توی چشمهایش...چیه یاور؟ نکنه دوباره می خوای بگی سفر هند درست شده و می خوای بری؟
_نه!
با مهربانی دستمال را از دستم گرفت. گذاشت گوشه ی میز. دقیقا کنار لکه ی چایی که انگار از دیروز آنجا بود! چقدر دلم می خواست توی یه لحظه ی سریع اون لکه رو طعمه ی دستمال کنم...ولی نمی شد. همه ی نگاه یاور ریخته بود توی صورتم...