گفتی عاشقانه بنویس از دو قلمه ی ریشه دوانده!
یادم نمی رود، قلمه ها را او جدا کرد، شیشه ها را آورد... از آب پر کرد، داشتم کتاب می خواندم ،نمی دانم با من حرف می زد یا با خودش یا با قلمه ها حتی... قلمه ها را برید، از گیاه مادر عذر خواهی کرد ، قیچی تیز است و سرد، بریدن درد دارد،
می دانم ! دور ماندن از شاخه ها نیز! حالت را می فهمم رفیق.
قلمه ها رشد کردند،ریشه دواندند همچون غده ای در مغز او...حالا من مانده ام و قلمه هایی که دارند می میرند از بس ریشه دوانده اند!
می ترسم این کابوس تکرار شود، گلدانی می آورم و هر دو را تنگ دل هم آغوش به آغوش در خاک نرم می کارم.# مژگان عشقی