انداختمش توی انگشتم .دستم را مشت کردم . تنها یادگار دستهای رنجدیده ات بود.از وقتی یادم می آمد، دستهایت را با آن انگشتر دیده بودم. آخرین بار هم که نگاه نگرانت به در مانده بود و دیر رسیده بودم...توی دستت بود، هنوز. دستانت را که گرفتم...سردی انگشتر قلبم را شکافت! اشکم ریخت روی دستت و روی انگشتر حتما.

صبح که آمدم بیرون تا مثل همه ی روزهای قبل بروم سر چهار راه بایستم، این پا و اون پا کنم تا ظهر و آخرش هم کسی کارگری نخواهد، از ترس دیدن دوباره ی نگاه نگران سارا بی آنکه بپرسد امروز هم کار نبود!؟... انداختمش توی جیبم. دیگر تاب بی تابی های علی را نداشتم که
می دانستم از گرسنگی است...
#مژگان عشقی