هر لحظه بر قدرتش افزوده می شد. می خواست دنیا را تغییر دهد. با شتاب پیش می رفت و به هر کس و هر چیز روی خوش نشان می داد...جلوتر که آمد، موجهای پیشتر رفته را دید که گاهی قوی تر و مصمم تر نیز بودند. می خروشیدند و پیش می رفتند.
اما تن بزرگ ساحل و صخره های سخت نهاده شده بر آن تکه تکه شان کرد، در هم کوبیدشان.
موج نگران، ناامید از قدرت خویش در هم شکست،فرو ریخت...موج کناریش اما همچنان با اقتدار می غرید و پیش می رفت. رو به او فریاد زد:
_نگرانم رفیق، موجهای پیش رفته را ببین، شکستند.
_ چه می گویی؟ آنها به هدف رسیدند... خروشیدند و به دریا قدرت و زیبایی بخشیدند... اگر هر یک از ما محکم تر از موجهای قبلی سر بر ساحل نکوبیم، دریا اقتداری ندارد. ما از آنهاییم و آنها از ما. هر یک از ما به تنهایی توان خروشیدن نداریم... موج پشت سرش را نگاه کرد، فریادی کشید و با صلابت خود را بر صخرههای عظیم کوبید.
باز نویسی شده از داستان #جزیی_از_اقیانوس
نوشته ی #پائولو_کوئیلو
#مژگان_عشقی