سلام، بالاخره به چهارمین کولهپشتی من خوشاومدید (شبیه یوتیوبرها شدم)!
راستش نوشتن این کولهپشتی واسهم خیلی سخت بود، تقریبا از اسفند ماه دارم با خودم کلنجار میرم که بنویسم اما دست و دلم به نوشتن نمیره، نه صرفا واسهی کولهپشتی، کلا دست و دلم به نوشتن نمیره و این واسهم خیلی ناراحتکنندهاس، چون تنها چیزی که همیشه من رو نجات میداد نوشتن بود و متاسفانه تو سال گذشته خیلی کم نوشتم...
بگذریم، مثل هرسال شروع میکنم به جواب دادن سوالهای امسال و البته میخوام یک سکشن جدید به این نوشتهها اضافه کنم...( آمادهاید بچهها؟ بله ناخدااااا)
خیلی زودتر از چیزی که فکرش ر و میکردم وارد کار جدید شدم و تقریبا یک سال شده که با این تیم دارم کار میکنم!
مژدهی آخر سال ۴۰۴ با مژدهی اول سال ۴۰۴ از نظر کاری خیلی فرق داره و بابتش از خودم و مدیر سختگیرم که گاهی ناراحت میشدم بابتش تشکر میکنم:)))))
بالاخره شیراز و اصفهان رو دیدم و خیلی هم خوش گذشت *-*
دو تا ورزش جدید رو شروع کردم و کیف داد (البته ادامه ندادم)
به هیچ پروژهای نه نگفتم و تمام تلاشم رو بابت رسیدن به تارگتهای مالی خودم کردم
برای بار سوم به شروع تحصیلات آکادمیک فکر کردم
در نهایت هم شاهد به هم رسیدن (ازدواج) دو تا از دوستام بودم

۱. دیسیپلین، نظم و تعهد
امسال روزها و شبهایی داشت که واقعا خسته بودم، ذهنم یاری نمیکرد، خوابم میومد، حوصله نداشتم و هزاران بهانه دیگه برای ورزش نکردن یا پیچوندن... اما تصمیم گرفتم خودم رو مجبور به حضور در اون شرایط بکنم و اگر دیدم توان ادامه دادن ندارم فقط تمرینات رو سبکتر انجام بدم یا استراحت بیشتری بکنم بین حرکات
دوست دارم این ویژگی رو با خودم به سال بعدی ببرم چون نهتنها تو ورزش نتیجهش رو دیدم بلکه در باقی ابعاد زندگیمم این دیسیپلین رو ناخوداگاه تزریق میکردم.
البته این رو هم بگم که گاهی شما واقعا به استاپ کردن نیاز دارید تا دوباره انرژی بگیرید و پرقدرتتر ادامه بدید، به قول مربی قبلی یوگام:
مرز خستگیت رو رد کن اما مرز ناتوانیت رو نه
۲. عاملیت!
راستش تا قبل از اینکه با سعید (یکی از دوستانم که بنیانگذار روبیکمپ هستش) صحبت کنم، خیلی به این کلمه فکر نکرده بودم و دیدی هم راجعبهش نداشتم
اما بعد از صحبت باهاش دیدم که من چه قدر این ویژگی رو خواسته یا ناخواسته دارم و این ویژگی رو دوست دارم همچنین خوش به حال من که آدمهای اطرافم هم اکثرا این ویژگی رو دارن.
اگر خلاصه بخوام عاملیت رو تعریف کنم یعنی به جای لعنت به تاریکی، چراغی رو روشن کنیم
روشن کردن چراغ برای من در زمان کرونا، جنگ، و.... یعنی بهجای غصه خوردن و ناامیدی به این فکر کنم تو این شرایط چه کاری میتونم بکنم که قبلا به هر دلیلی وقت نمیکردم انجام بدم، یا چه راههایی رو باید امتحان کنم تا بتونم در شرایط جدید کارهای قبل رو بکنم
مثلا شروع کردم کتاب خوندن در ژانر جدید، برگزاری و ادامه کلاسهای روبیکمپ در پلتفرمهای جایگزین، بازنگری برنامههای کاری و تطبیق دادن خودم با شرایط جدید، ادامه دورههایی که خیلی وقت بود میخواستم ببینم و وقت نمیشد

۳. یادگیرنده بودن
امسال بیشتر از هرسالی در مود دریافت بودم، تلاش کردم بدون قضاوت کنار آدمهای کاربلد یادبگیرم و به جای تحلیل گفتههای طرف مقابل با دانشهای قبلی خودم سعی کنم اول دریافتکننده اطلاعات باشم
یادگیری مهارتهای جدید جزو اصلهای مهم امسال برای من بود و میتونم بگم تو کارم هم خیلی تاثیرگذار بود، امیدوارم بتونم این ویژگی رو نهتنها در سال جدید بلکه در تمام عمر با خودم نگهدارم
پیشنهاد میکنم این اپیزود از شعابنعلی رو حتما گوش بدید
۴. زندگی/دنیای کاری بیرحمتر از چیزی هست که فکر میکنی
این جمله رو تو یک جلسه ۱:۱ از مدیرم شنیدم.
راستش من خیلی انسان نتیجهگرایی در گذشته بودم، اما بعدها تلاش کردم فرآیندگرا بشم و پیشرفت و مسیر رو بیشتر از نتیجه ببینم که به نظرم درستتر بود، حالم هم بهتر بود و تقریبا با این تفکر بر کمالگراییم غلبه کردم!
اما امسال متوجه شدم نه رویکرد اول درست بوده و نه رویکرد دوم، هر رویکرد جا و مکان و زمانی داره:)
پیشرفت دقیقا در یک طیف خاکستری این بین قرار داره، برای شروع لازمه پیشرفتهای کوچیک رو جشن بگیری، به پروسه بها بدی و خودت رو بابت نتایج سرزنش نکنی، اما اگر تو این نقطه بمونی، دیگه کم کم نتیجه یادت میره و آدمها مثل چی میتونن با نتایجی که رقم زدن از رو تو رد بشن...
درسته که خودت رو باید با خودت مقایسه کنی و با خودت مهربون باشی، اما در نهایت (باز هم به قول مدیرم) تو در رقابت با همه هستی نه فقط خودت!
خودت رو با خودت مقایسه کن و سرزنش رو بذار کنار، اما یادت نره کلی آدم اون بیرون هستن که منتظر یک لحظه غفلت تو هستن تا جات رو بگیرن.

۱. نادیده گرفتن حد و مرزهام
در سال جدید باید حد و مرزهای شفافتری داشته باشم و سفت و سختتر بهشون پایبند باشم!
۲. حرف بزنم
امسال هم مثل دو سال گذشته از خودم عاجزانه درخواست میکنم که مژده جون لطفا و حتما حرف بزن، صریح، شفاف، به موقع!
۳. اهمیت بیشتر به خودم و بدنم
درسته که بالاخره تونستم یه روتین دست و پا شکسته ورزشی بسازم و بابتش واقعا خوشحالم اما لازمه به بقیه ابعاد هم یپردازم مثل چکاپها، سلامتی پوست و مو و...
متاسفانه در سال گذشته خیلی سهلانگاری کردم در رابطه با مریضیهام و امیدوارم سال جدید زمان جدیتری رو بابت این کارها بذارم و یادم نره که این تن و بدن تمام چیزیه که من دارم و باید خیلی بیشتر مراقبش باشم.
(از خدا که پنهوون نیست از شما چه پنهون، یهویی امسال حس کردم دیگه اون جوون با نشاط سابق نیستم و گذر زمان خیلی سریعتر از چند سال پیش شده و باید بیشتر مراقب باشم:) )
۴. دست از کنترل کردن چیزها بردارم
دوست دارم در سال جدید یه سری تغییرات رو سریعتر بپذیرم و بذارم خیلی چیزها به روش خودشون پیش برن.
بهصورت کلی انسان منعطفتری باشم و از آنچه هست و پیش میاد لذت بیشتری ببرم، شاید تلاش برای در لحظه زندگی کردن (زمانهایی که میشود) هم شامل همین قضیه باشه.

۵. با آدمها به اندازهای که برام هستن باشم
یکی از چیزهایی که گاها بابتش اذیت میشم توقعی هست که از یه سری روابط دارم، در سال جدید تلاش میکنم با خودم صادقتر باشم نسبت به دوستیها و روابطم و به همون اندازهای که آدمها این ارتباط رو میبینن ببینم.
(البته که تلاش برای بهبود، ساختن و عمیقتر کردن همیشه هست، اما درواقع اصراری بر این کار نخواهد بود)
به سلامتیم خیلی بیشتر اهمیت بدم
تو حوزه کاری خودم لولآپ کنم
حرف بزنم، خیلی بیشتر، و به موقع:)
