سلام! قبل از اینکه بخوام دربارهی این سهگانهی سینمایی فوقالعاده و به خصوص اولین قسمت از این مجموعه بنویسم، باید بگم که من نه یک منتقد حرفهای سینما هستم و نه ادعای شناخت دنیای پیچیدهی عشق رو دارم. اما از اونجایی که با خودم قرار گذاشتم تا سعی کنم عمیقتر به آثار هنری نگاه کنم، تصمیم گرفتم این یادداشت، که صرفاً بازتابی از برداشتهای شخص منه رو باهاتون به اشتراک بذارم.
این سهگانه از سه فیلم به نامهای Before Sunrise، Before Sunset و Before Midnight تشکیل شده است. نویسنده و کارگردان در این مجموعه، تلاش کردهاند نگاه انسانها را به عشق در دهههای مختلف بیست، سی و چهل سالگی به تصویر بکشند.
—————————————————————————————————————————————————
عشق در آستانهی جوانی: Before Sunrise
اولین فیلم از این سهگانه، نگاهی به عشق در دهه بیست زندگی و در اوج جوانی میاندازد. جایی که دو شخصیت اصلی، جسی و سلین، در یک قطار با هم آشنا میشوند و از نظر من، عشق در نگاه اول به درستی در این سکانس به تصویر کشیده میشود. عشق در این مرحله از زندگی، به نظر من، بیشتر با هیجان و بیپروایی همراه است. تمرکز اصلی بر «حال» است و دغدغههای آینده کمتر بر تصمیمگیریها سایه میاندازد. این ویژگی، شاید باعث شود عشق در این سن، جسورانه، بلندپروازانه و گاهی ناشیانه به نظر برسد، ولی در عین حال، پر از صداقت و دنبالهروی از قلب است.

داستان آشنایی آنها در قطار و تصمیم جسورانهشان برای گذراندن یک روز کامل در وین (که مهد عشق، هنر و موسیقی) بستری را فراهم میکند تا شاهد گفتگوهایی عمیق و گاهی فلسفی بینشان باشیم. از عقاید سیاسی و مذهبی گرفته تا تجربههای شخصی، همهچیز دست به دست هم میدهد تا دنیای درونی هر کدام برای دیگری روشن شود. نکتهی قابل توجه در این گفتگوها این است که برخلاف سکانس اول که شاهد دعوای یک زوج آلمانی در قطار بودیم، جسی و سلین با وجود اختلاف نظرها، گفتگویی محترمانه و بدون تلاش برای تحمیل دیدگاه را پیش میگیرند. البته، بخشی از این رویکرد محترمانه را میتوان به تازگی رابطهشان نسبت داد؛ چرا که همانطور که در قسمتهای بعدی سهگانه شاهد خواهیم بود، گذر زمان و واقعیتهای زندگی مشترک، ریتم روابط را دستخوش تغییر میکند.

این فیلم، فراتر از تحلیل روابط، من را به فکر فرو برد…
بعد از دیدن Before Sunrise و مرور روابط گذشتهام، متوجه شدم که من تقریباً در تمام روابطم، حتی آنهایی که در دوران نوجوانی بودند و انتظار میرفت پر از هیجان باشند، درگیر منطق و آیندهنگری بودم. همین باعث میشد از خودِ لحظه و حس و حال آن دوران لذت نبرم؛ چون همیشه گوشهای از ذهنم درگیر این بود که «آیا این آدم مناسب آینده من است؟».
راستش اگر به آن دوران برگردم، تا این حد به آینده فکر نمیکنم و سعی میکنم تا زمانی که با آن آدمها هممسیر هستم، از رابطهام لذت ببرم، در لحظه باشم و مهمتر از همه، نگران آینده نباشم.
از همینجا میخواهم به کسانی که در دوران نوجوانی و اوایل جوانی هستند، بگویم: اگر روزی حس کردید چیزی را از ته قلب دوست دارید و آن هیجان را به شما تزریق میکند، سرکوبش نکنید و سراغش بروید. شاید دیگر هیچوقت نتوانید عشق را به آن شکل تجربه کنید!

پینوشت خیلی مهم:
البته، این دیدگاه همیشه برای همهی افراد یا همهی شرایط صدق نمیکند. رفتارهای محافظهکارانه و اتکا به منطق، ما را از وابستگیهای ناسالم، روابط سمی و آسیبهای احتمالی محافظت میکند و معمولاً باعث میشود با معیارهای سنجیدهتر و واقعبینانهتری وارد روابط جدید بشویم. اما هر تصمیمی، یک بدهبستان است به نظرم؛ چه چیزی به دست میآوریم و چه چیزی را از دست میدهیم؟
آنچه من متوجه میشوم این است که هر مسیری را که انتخاب کنیم، ممکن است روزی به خودمان بیاییم و بگوییم «شاید در مسیر دیگر خوشحالتر بودیم». اما خب، کی میدونه؟!