خیلی وقت پیش، وقتی کوچک‌تر بودم، همیشه دنبال یه جایی می‌گشتم که احساس کنم بهش تعلق دارم. جایی که بتونم بگم اینجا جای منه، آدم‌های من اینجان و من به اینجا تعلق دارم.
چند سال بعد، وقتی بزرگ‌تر شدم، نگاهم تقریباً به نقطه‌ی مقابل رسید. فکر می‌کردم اصلاً چه نیازی هست که به آدم‌ها، مکان‌ها یا حتی شهر خاصی تعلق داشته باشیم؟ شاید بهتر باشه به هیچ‌چیز وابسته نباشیم و یاد بگیریم بدون تعلق داشتن زندگی کنیم.
اما این روزها، هرچی بیشتر تجربه می‌کنم، کمتر می‌تونم دنیا رو سیاه و سفید ببینم.
انگار خیلی از چیزهایی که قبلاً درباره‌شون با قطعیت فکر می‌کردم، حالا برام خاکستری شدن.
الان فکر می‌کنم شاید قرار نیست بین تعلق داشتن و نداشتن، یکی رو انتخاب کنیم.
شاید بشه در عین اینکه می‌دونیم هیچ‌چیز لزوما همیشگی نیست، به جایی که هستیم، آدم‌هایی که کنارمون هستن و لحظه‌ای که داریم زندگی می‌کنیم، احساس تعلق کنیم.
ازش لذت ببریم، دوستش داشته باشیم، با تمام وجود تجربه‌اش کنیم و در عین حال، بدونیم که ممکنه روزی مجبور باشیم ترکش کنیم.
شاید هنر زندگی کردن همین باشه که بلد باشیم جایی بمونیم و از بودنمون لذت ببریم، اما وقتی زمان رفتن رسید، توانایی دل کندن رو هم داشته باشیم.
برای من، سفر کردن یکی از تمرین‌های همین موضوعه.
وقتی سفر می‌کنی، برای چند روز وارد یه زندگی متفاوت می‌شی. توی خیابون‌هایی قدم می‌زنی که بهشون عادت نداری، با آدم‌هایی وقت می‌گذرونی که شاید دیگه هیچ‌وقت نبینیشون، یه کافه می‌تونه برای چند ساعت تبدیل به جای موردعلاقه‌ات بشه و یه شهر غریبه، برای مدت کوتاهی حس خونه رو بهت بده.
و بعد، همه‌چیز تموم می‌شه. چمدونت رو می‌بندی و برمی‌گردی.
فکر می‌کنم بخش زیادی از علاقه‌ام به سفر رو از مامانم به ارث بردم.
از همون سال‌های راهنمایی یادمه که مامانم برای خودش سفر می‌رفت. به‌خاطر شرایط شغلی بابام، همیشه امکان این نبود که باهاش همراه بشه، اما مامانم اجازه نداد این موضوع باعث بشه از چیزی که دوست داره دست بکشه.
اون زمان شاید خیلی بهش فکر نمی‌کردم، اما حالا که بزرگ‌تر شدم، می‌فهمم دیدن زنی که برای تجربه کردن دنیا منتظر فراهم شدن تمام شرایط نمی‌مونه، چقدر می‌تونسته روی نگاهم به زندگی تأثیر بذاره.
فکر می‌کنم بخشی از روحیه‌ی مستقل و علاقه‌ام به تجربه‌های تازه، از همون‌جا شکل گرفته.
اما یه بخش دیگه از علاقه‌ام به سفر، به خود مسیر برمی‌گرده.
از بچگی یکی از محبوب‌ترین قسمت‌های سفر برای من، ساعت‌هایی بود که توی ماشین می‌گذروندیم.
روی صندلی عقب می‌نشستم، هندزفری می‌ذاشتم، آهنگ‌های موردعلاقه‌ام رو پلی می‌کردم و برای ساعت‌ها توی ذهن خودم غرق می‌شدم.
گاهی به اتفاق‌هایی که برام افتاده بود فکر می‌کردم، گاهی زندگی‌ام رو مرور می‌کردم و خیلی وقت‌ها هم آینده‌ای رو که دوست داشتم داشته باشم، توی ذهنم تصویرسازی می‌کردم.
جالب اینجاست که هنوز هم یکی از لذت‌بخش‌ترین بخش‌های سفر برام همینه.
اینکه چند ساعت توی مسیر باشم، موسیقی گوش بدم، مجبور نباشم با کسی حرف بزنم و فقط با خودم وقت بگذرونم.
هر وقت احساس می‌کنم گم شدم، حالم خوب نیست یا دیگه نمی‌تونم درست بفهمم کجای زندگی ایستادم، یکی از اولین چیزهایی که به ذهنم می‌رسه سفر کردنه.
نیاز دارم برای مدتی از محیط همیشگی‌ام فاصله بگیرم. از کارها، آدم‌ها، عادت‌ها و تمام چیزهایی که هر روز دورم هستن.
نه لزوماً برای فرار کردن ازشون؛ بیشتر برای اینکه بتونم دوباره از یه فاصله‌ی متفاوت به همه‌چیز نگاه کنم.
گاهی توی همین فاصله گرفتن‌ها بهتر می‌فهمم چه چیزی برام مهمه، از چه چیزی خسته شدم، دلم چی می‌خواد و قراره به کدوم سمت حرکت کنم.
شاید برای همینه که سفر کردن برام هیچ‌وقت فقط دیدن شهرهای جدید نبوده.
البته که عاشق کشف کردن کافه‌ها، خیابون‌ها، غذاها، آدم‌ها و تجربه‌های جدیدم. حتی یه عادت شخصی هم دارم که باید موقع تولدم حتماً سفر باشم! انگار این یکی از رسم‌های کوچیکی شده که برای خودم ساختم.
اما پشت تمام این‌ها، یه دلیل عمیق‌تر وجود داره...
سفر برای من راهیه برای گم شدن و دوباره پیدا شدن.
و شاید عجیب باشه، ولی خیلی وقت‌ها درست وقتی از همه‌چیز فاصله می‌گیرم و برای چند روز توی یه شهر غریبه گم می‌شم، احساس می‌کنم به خودم نزدیک‌ترم.
انگار توی دل همون گم شدن، دوباره خودم رو پیدا می‌کنم.
راستش من از خیلی سال پیش عاشق نوشتن بودم. نوشتن همیشه یکی از راه‌هایی بود که می‌تونستم افکارم رو مرتب کنم، احساساتم رو بهتر بفهمم و چیزهایی رو که برام مهم بودن ثبت کنم.
حالا تصمیم گرفتم دوباره بیشتر بنویسم و از جایی شروع کنم که خیلی دوستش دارم: سفر.
دلم می‌خواد خاطرات سفرهام فقط به چند تا عکس توی گالری گوشیم و اتفاق‌هایی که به‌مرور از یادم می‌رن محدود نشن. دوست دارم ثبت کنم کجا رفتم، چه چیزهایی تجربه کردم، چه آدم‌هایی دیدم، از چی خوشم اومد، از چی خوشم نیومد و مهم‌تر از همه، اون روزها چه احساسی داشتم و به چی فکر می‌کردم.
اما چرا ویرگول؟ چرا نه نوت گوشی یا اینستاگرام؟
اول اینکه دلم می‌خواست یه جای مشخص برای نوشته‌هام داشته باشم؛ جایی که محور اصلیش نوشتن و خوندن باشه، نه عکس‌ها و ویدیوهای چندثانیه‌ای.
از طرفی اگر قرار بود همه‌ی این‌ها رو توی نوت گوشی بنویسم، بعد از چند وقت به یکی دیگه از اون کارهایی تبدیل می‌شد که همیشه می‌گم یه روز انجامش می‌دم و هیچ‌وقت نوبتش نمی‌رسه.
برای همین فکر کردم شاید همین تصمیم کوچیک برای منتشر کردن نوشته‌هام، بهم انگیزه بده که این بار جدی‌تر ادامه‌ش بدم و از اون اهمال‌کاری همیشگی فاصله بگیرم.
قرار هم نیست اینجا راهنمای سفر بنویسم یا بهترین جاهای دیدنی و کافه‌های هر شهر رو معرفی کنم. این‌ها صرفاً تجربه‌های شخصی من از سفرهامن.
شاید چند سال دیگه که برگردم و این نوشته‌ها رو بخونم، ببینم چقدر تغییر کردم. شاید بعضی از چیزهایی که امروز برام مهمن دیگه اهمیتی نداشته باشن و شاید بعضی از سؤال‌هایی که امروز توی ذهنم دارم، بالاخره جواب گرفته باشن.
دوست دارم این سفرنامه‌ها یه جور آرشیو از نسخه‌های مختلف خودم باشن، از آدمی که توی هر سفر بودم و آدمی که بعد از اون سفر شدم.
و فکر می‌کنم همین، به‌اندازه‌ی کافی دلیل خوبیه برای نوشتن.
خلاصه که به سفرنامه‌ی دیجیتال من خوش اومدین! 🎒🚙
