
سلام!
این اولین سفرنامهی منه و قراره از یه سفر نسبتاً کاری به شیراز بنویسم . سفری که خیلی یهویی اتفاق افتاد، اما فرصت خوبی شد برای اینکه یه کم از روزمرگی فاصله بگیرم و دوباره به خودم و انتخابهام فکر کنم.
ماجرا از این قرار بود که برای کنسرت همایون شجریان، که بخشی از کمپین مشترک روبیتک و دیجیکالا مهر بود، قرار شد بریم شیراز. پیشنهاد سفر رو هستی، دوست و همتیمیم، داد و یکشنبه شب ساعت هشت، با قطار راهی شدیم.
راستش یکی از دلایلی که دوست داشتم این سفر رو برم، تنهایی بود.
من این مدل از تنهایی رو خیلی دوست دارم. همون مدلی که سروش صحت توی برنامه «کتاب باز» ازش حرف میزنه؛ اینکه دوست داره توی اتاقش تنها باشه، اما بدونه بیرون اتاق کلی آدم نشستن.
برای من هم تنهایی لزوماً به معنی دور بودن از آدمها نیست. اتفاقاً خیلی وقتها دوست دارم وسط زندگی و شلوغی آدمها باشم، اما برای خودم وقت بگذرونم. هر وقت دلم خواست با کسی همصحبت بشم و هر وقت هم نخواستم، توی دنیای خودم باشم.
این سفر خیلی به همون مدل تنهاییای که دوست دارم نزدیک بود.
از طرفی، توی دورهای از زندگیم بودم که درگیر تصمیمهای مهم کاری و انتخاب بین چند مسیر مختلف شده بودم. برای همین فکر میکردم شاید چند روز فاصله گرفتن از تهران و روزمرگیهام، فرصت خوبی باشه که بیشتر با خودم خلوت کنم.
اما برگردیم به سفر!
از همون اول تصمیم گرفتم کمتر سخت بگیرم، خیلی درگیر برنامهریزی نباشم و بذارم هرچه پیش آید، خوش آید.
پس پیش به سوی تصمیمات رندوم زیاد...
البته شروع ماجرا با گم کردن ایرپادم همراه شد! :))
توی قطار با دو تا همکوپهایمون، خانم توانا و یاسمین، آشنا شدیم. خانم توانا زیاد تنهایی سفر میکرد و خیلی من رو یاد مامانم میانداخت. یاسمین هم مثل من یه رسم جالب داشت؛ تولدهاش رو با سفر کردن جشن میگرفت.
همین آشناییهای کوچیک باعث شد مسیر خیلی جالبتر از چیزی بشه که انتظارش رو داشتم.
صبح رسیدیم شیراز و چون پیدا کردن اسنپ از راهآهن خیلی طول کشید، کاملاً رندوم سوار اتوبوسی شدیم که آخرین ایستگاهش نزدیک هاستل ما بود.
با ده هزارتومن مسیر ۴۵ دقیقهای رو رفتیم و از همونجا فهمیدم قراره سفر اقتصادیای باشه.

دو روز اول بین کار، کنسرت و شیرازگردی گذشت.
شب اول رفتیم کنسرت همایون شجریان و من تمام مدت منتظر شنیدن «هوای گریه» بودم، یکی از تصنیفهای موردعلاقهم. :)

بعد از کنسرت تصمیم گرفتیم بریم حافظیه، اما رانندهی اسنپ نزدیک باغ جهاننما پیادهمون کرد. ما هم طبق قرارمون با خودمون که این سفر رو کمتر سخت بگیریم، تصمیم گرفتیم فعلاً همون باغ رو بگردیم.
چه تصمیم خوبی هم بود! توی باغ قدم زدیم، آهنگ خوندیم و از هوای فوقالعادهی شیراز لذت بردیم. نارنجهای کوچیک و نارس روی درختها هم بودن و بوشون توی هوا پیچیده بود.

بعدش پیاده راه افتادیم سمت حافظیه، اما متأسفانه وقتی رسیدیم بسته بود. ما هم بهجاش از همون اطراف بلال و باقالی گرفتیم و کنار جوب نشستیم به خوردن و گپ زدن. :)
اون شب من و هستی کلی دربارهی کار و انتخابهامون صحبت کردیم. اینکه شاید هیچ نسخهی یکسانی برای زندگی وجود نداره و گاهی باید اجازه بدیم مسیر ما رو با خودش ببره.
فقط کافیه هر چند وقت یه بار از خودمون بپرسیم هنوز جای درستی هستیم یا نه

روز بعد هم مسجد، بازار ، نارنجستان قوام و کلی جای دیگه رو گشتیم، کلمپلوی خیلی خوشمزهای توی خانهی پرهامی خوردیم و شب، اولین بارون پاییزی شیراز رو تجربه کردیم. این بار حافظیه باز بود، فال گرفتیم، موسیقی شنیدیم و بعد هم حوالی باغ عفیفآباد، توی هوای بارونی هاتچاکلت خوردیم.

روز آخر، من و هستی تصمیم گرفتیم هرکدوم برنامهی خودمون رو داشته باشیم.
بعد از صبحونه کولهپشتی و لپتاپم رو برداشتم و رفتم سام کافه تا موسی ربانی رو ببینم؛ یکی از هنرمندهایی که مدتهاست کارهاش رو دنبال میکنم و خیلی دوستشون دارم.
اونجا با چند نفر دیگه هم آشنا شدم. نشستیم دور هم، صحبت کردیم و نقاشی کشیدیم.
برای منی که از زمان هنرستان تقریباً دیگه دست به نقاشی نزده بودم، اولش کمی ترسناک بود. انگار از اینکه نتونم مثل قبل نقاشی کنم میترسیدم.
اما کمکم اون ترس ریخت.
اون روز قرار نبود چیز خاصی بکشم. نقاشی کردن فقط و فقط برای لذت بردن از خودِ کشیدن بود، بدون اینکه نتیجهی نهایی اهمیت خاصی داشته باشه.

توی همون جمع یکی از بچهها از مسیر کاری خودش گفت. از اینکه یه جایی تصمیم گرفته بود تا وقتی کاری پیدا نکرده که واقعاً حالش رو خوب کنه و بهش شوق زندگی بده، خودش رو محدود به یه حرفهی مشخص نکنه و در این فاصله سراغ کارهای عمومیتر بره.
حرفش خیلی توی ذهنم موند.
ما بخش زیادی از روزهامون رو سر کار میگذرونیم، کنار آدمهایی که گاهی بیشتر از خانواده و دوستهامون میبینیم. پس واقعاً مهمه که چه کاری میکنیم و با چه آدمهایی وقتمون رو میگذرونیم.
از طرفی، بودن توی اون جمع یه چیز دیگه رو هم یادم انداخت؛ اینکه چقدر از فضاهای هنری و معاشرت با آدمهایی که جنس نگاه و علایقشون رو دوست دارم دور شده بودم.
بعد از اون دیدار رفتم کافه فردوسی، کمی کار کردم و وقتی کارهام تموم شد، تصمیم گرفتم بدون مقصد مشخصی توی شهر قدم بزنم.
میخواستم ببینم شیراز من رو کجا میبره.
و اینطوری کاملاً اتفاقی رسیدم به گالری سروناز.
اونجا چشمم به یه متن روی دیوار افتاد که حسابی به فکر فرو بردم.
متن دربارهی کوتاه بودن زندگی و اهمیتی بود که به چیزهای شاید نهچندان مهم میدیم و آخرش نوشته بود:
«ما هیچ نیستیم پس از قهوهی لعنتیتان لذت ببرید.»

جالب بود که انگار تمام اتفاقهای اون روز داشتن یه موضوع مشترک رو بهم یادآوری میکردن.
اینکه ما چقدر ممکنه توی موقعیتی بمونیم که خوشحالمون نمیکنه، فقط به خاطر تصویری که از خودمون برای دیگران ساختیم. چون از بیرون خوب به نظر میرسه، چون جایگاه اجتماعی خوبی داره یا چون فکر میکنیم ترک کردنش به معنی از دست دادن چیزیه که تا امروز براش تلاش کردیم.
اما تهش همهمون یه روز میمیریم.
و به نظرم چیزی که مهمه اینه که وقتی به عقب نگاه میکنیم، ببینیم توی لحظههایی که حق انتخاب داشتیم، چقدر به خودمون اهمیت دادیم؟ چقدر خودمون رو توی اولویت گذاشتیم و چقدر از زندگیای که انتخاب کردیم لذت بردیم؟
این حرفها برای من که درست توی همون روزها درگیر تصمیمهای کاری مهمی بودم، خیلی بیشتر از یه متن روی دیوار معنا داشتن.
بعد از اون، توی همون گالری با یه کارگاه نقرهسازی آشنا شدم و با خانمی که اونجا بود سر صحبت رو باز کردم. کلی گپ زدیم و یه جورهایی دوست شدیم.
شاید اتفاق کوچیکی به نظر برسه، اما برای من جالب بود.
مدتها بود فکر میکردم توانایی ارتباط برقرار کردن با آدمهای جدید رو از دست دادم. توی همین سفر، با دیدن هستی تصمیم گرفته بودم دوباره این موضوع رو تمرین کنم. اینکه کمتر سخت بگیرم و راحتتر با آدمها ارتباط برقرار کنم.
و حالا توی یه روز، با چند نفر تازه آشنا شده بودم، نقاشی کشیده بودم و کلی گفتوگوی جالب داشتم.

بعدش رفتم کاتاَن ناهار خوردم و دوباره پیاده راه افتادم سمت کتابفروشی شیرازه. اونجا به پیشنهاد موسی، برای خودم یه دفتر و راپید خریدم که دوباره نقاشی کردن رو شروع کنم.
نه برای اینکه قراره به جایی برسه، فقط برای اینکه دوستش دارم.
بقیهی روز هم با قدم زدن توی معالیآباد کنار دخترداییم و بعد رفتن به خونهی داییم گذشت.
فرداش هم برگشتم به تهران کثیف دوستداشتنیم! :)
وقتی به این سفر فکر میکنم، بیشتر از جاهایی که دیدم، آدمها و گفتوگوهاش یادم میاد.
جالب اینجاس که روز آخر، با اینکه قرار بود تنها باشم، بیشتر از روزهای دیگه با آدمهای جدید معاشرت کردم.
فکر میکنم همین چیزیه که از تنهایی دوست دارم. اینکه بدونم میتونم هر وقت بخوام با آدمها ارتباط بگیرم، اما در عین حال فرصت و فضای کافی برای خودم هم داشته باشم.
و شاید همین فاصله گرفتن از روزمرگی و تنها بودن، در عین تنها نبودن، باعث شد بیشتر از قبل با خودم و تصمیمهام روبهرو بشم.
شیراز جواب همهی سؤالهام رو نداد، اما باعث شد دوباره از خودم بپرسم:
من واقعاً از زندگیای که دارم برای خودم میسازم خوشحالم؟
شاید لازم نباشه همیشه جواب این سؤال رو بدونم، اما دلم میخواد یادم بمونه که هر چند وقت یه بار از خودم بپرسمش.
و امیدوارم هر وقت حق انتخاب دارم، یادم نره که خودم هم باید یکی از اولویتهای اون انتخاب باشم.
