ویرگول
ورودثبت نام
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهاردر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
خواندن ۷ دقیقه·۱۹ روز پیش

قدرت با دلرحمی می آید ( از کتاب بر لبه تاریک)

سوتک را تمیز کرد و به گردن آویخت تا با گوهر بیرون برود و چند تکه از گوشت خشک شده را در جیبش چپاند اما گوهر برایش شیر داغ آماده کرده بود و پسرک همه آن را سر کشیده بود و عجب طعم خوشی داشت . مزه شیرین عسل کوهی زیر زبانش مانده بود و سرش انگار در آن سرما گر گرفته بود آرام و آهسته راه می رفتند یا می دویدند؟ نمی دانست. گوهر یه ریز حرف میزد اما پسرک گوشش به حرفهای گوهر نبود و انگار در بالای ابرها سیر می کرد انگار جادوگر پیر چیزی در شیرش ریخته بود

 

گفت: چیزی توی شیر ریخته بودی؟ گوهر سکوت کرد و خیلی سر سری جواب داد که آره فقط یکم عسل کوهی

 

-یه جوری شدم انگار و سرم داره گیج می ره

 

گوهر گفت: حواستو جمع کن امروز آخرین روزه تمرینه و امروز یک آزمون داری

 

-آزمون؟

 

همین را گفت و انگار جهان جلوی چمانش پر از نور شد . همان جا با صورت روی برفها سقوط کرد

 

وقتی به هوش آمد که هوا داشت تاریک می شد چیزی به غروب کامل نمانده بود و در یک دشت پر برف بود هیچ جا مانند جاهایی که میشناخت نبود و صدای زوزه گرگها را از دور می شنید

 

یک دشت باز... جایی از جنگل که درختی نبود و هرگز آنجا را ندیده بود

 

پیرزن احمق او را میان جایی رها کرده بود و رفته بود. پیرزن جادوگر حتما در شیر داغ چیزی ریخته بود آن همه ادویه و آن همه وردی که بلد بود به سادگی می توانست دمار از روزگار هر کسی در آورد دست به گردن برد و سوتک را لمس کرد اگر پیرزن سوتک را می خواست باید آن را برمی داشت اما حالا چرا سوتک بر گردن پسرک بود این چه شوخی بود پیرزن الان کجا رفته بود و چرا باید پسرک را با سوتک رها کرده و می رفت ؟

 

بلند شد و خود را از برف تکاند صورت و دستش یخ زده بود و حسی نداشت و سوتک را فقط از حجمش تشخیص داد .راه افتاد اما به سمت کجا جایی در میان درختان یا به سمت ارتفاعات جایی که کلبه پیرزن انجا بود شاید اما صدای زوزه گرگ نزدک و نزدیک تر می شد

 

زمان زیادی نگذشته صدای غریدن گرگها را از نزدیک می شنید. جایی در تاریکی چون سایه هایی به رنگ خاکستری تیره در سیاهی شب و سپیدی برف که نور در حال خاموشی خورشید را منعکس می کرد .سایه هایی که وهم و وحشت را بر دل می افروخت

 

-برید گمشید کثافت ها وگرنه همتون رو می کشم

 

دست به گردن برد و سنگ را بر گردن آویخته بود بیرون کشید زبان و دهانش کرخت و یخ زده بود در سوتک دمید اما نه به قصد کشتن به قصد فراری دادن گرگ ها ماده گرگی که جلو امده بود زوزه ای کشید و از درد به خود پیچید ودوید و در سیاهی گم شد .چرا دیگر آن طور که باید خشمگین نبود از قدرتی که داشت خیالش راحت بود یا از سرما بی حس بود و حوصله جنگ نداشت

گرگ نر جوانی غرید و در چند قدمی دندان نشان می داد

 

رو به حیوان گفت: دور شو حیوان پلید تا پوستتو نکندم بزن به چاک

 

سردش بود و حوصله نداشت از این جدال ها با حیواناتی که ذاتا شر نبودند. خسته بود با شکارچی ها با گرگ ها که برای بقای خود جنگیده بودند و کشته شده بودند .ناگاه اشک از چشمانش جاری شد

 

-نمی خوام بکشمت حیوان بدبخت می دونم زمستونه و به نظر غذای بی دردسری میام اما  این طور نیست اگه تو این سوتک فوت کنم ممکنه چند تا استخونی که به تنت مونده از درد بترکه می فهمی ؟

 

گرگ همچنان می غرید و بقیه اعضای خانواده اش هم کم کم به او ملحق می شدند . چشم چرخاند تا ماده گرگ را در میان جمع گرگهای تازه به بلوغ رسیده ببیند اما او آنجا نبود او هم مانند پیرزن رفته بود و شاگرد جا مانده بود بچه شاگردها رو در روی هم گرگ های تازه نفس و کنجکاو  رو در روی پسرکی تنها

 

حیوان نزدیک تر شدو دندان نشان داد سیاهی و سپیدی مو و دندانش تضاد عجیبی داشت اما ایلگار خسته بود خسته از آزمون. ازجدال و رمقی برایش نمانده بود . همان جا روی تخته سنگی نشست

 

-گرسنته؟

 

حیوان همچنان می غرید

 

سوتک را دوباره به گردن آویخت و دست در جیب بالاپوش کرد و تیکه های خشک شده و نمک سود را بیرون کشید

 

-بیا اگه گرسنته اینا مال تو و تیکه های نازک گوشت را به روی برف و در یک قدمی حیوان روی زمین ریخت حیوان بو کشید و بدون این که از غریدن دست بکشد تیکه ها را به آنی بلعید و باز هم غرید اما این بار کمی آرامتر

 

لطفی از سوی انسان به او شده بود و او هم این را می فهمید حرفهای پیرزن را به یاد آورد

 

"نباید همیشه ازش استفاده کنی کمی هم از قلب و مغزت کار بکش بچه" و ضربه ای به سرش نواخته بود

 

همیشه این کار را می کرد هم با او و هم با زیبا کلمه احمق از دهانش نمی افتاد پیرزن بد اخلاق و بی حوصله و عنق

 

حیوان قدمی نزدیک تر شد و دندان نشان می داد بار دیگر دست در جیب کرد و ته مانده تکه گوها را بیرون کشید و جلوی حیوان انداخت نر جوان نزدیک شدو تکه گوشت ها را بلعید و بدون این که بغرد نگاهش کرد و لبانش را لیسید مثل سگی بازیگوش و آماده پاداش

 

-دیگه ندارم ببین

 و مشتش را به سمت حیوان باز کرد گرگ نزدیک شد و همچنان که می غرید دست پسرک را بو کشیدو نزدیک و نزدیک تر شد آنقدر نزدیک که می توانست دست پسر را به دندان بگیرد بوی خوش غذای نمکین و خوشمزه می داد دست پسرک نزدیک شد و بویید و زبان بیرون آورد و دست چرب پسرک را لیسید و منتظر ماند در نگاهش تهدید و خشونتی نبود پسرک به حرف امد

 

-دیگه چیزی ندارم اما قول می دم اگر باز هم همدیگر و دیدیم برات بیارمش

 دست برد تا سر حیوان را نوازش کند اما حیوان به عقب جست و غرید اما نه از خشم بلکه از روی فطرتش برگشت و در تاریکی گم شد .خانواده اش هم یکی یکی محو شدند تا شب را در لانه های گرمشان بگذرانند

 

ایلگار همان جا به سنگ ها تکیه داد و مهتابی که بالا امده بود را نگاه کرد چه شب آرامی بود ترسی در قلبش نبود هیچ ترسی از هیچ چیز نه از شب نه گرگها و نه سرما همه چیز همان طور بود که باید می بود

 

بلند شد و به سمت سر بالایی تپه بالا کشید از میان درختان که رد می شد حرفهای گوهر یادش می امد .نشست تا نفسی چاق کند و دمی بعد باز هم بلند شد تا راه بیفتد اما پا و کمرش تیر می کشید هنوز کاملا خوب نشده بود وتلو تلو خوران روز زمین افتاد اما باز هم بلند شد

 

پیرزن خرفت این چه امتحانی بود در میان سرما و برف و گرگها با این کمر و پای ناجور "چه امتحانی همین که خوب شوم این کوهستان لعنتی رو می ذارم و می رم موفع برگشتم بهش سر نمی زنم پیرزن احمق"

 

به بالای تپه که رسید محیط کمی آشناتر بود و حالا می دانست که کجاست کمی بالاتر یک سراشیبی بود و بعد از ان کلبه در بالای تپه ای محصور بین درختان بلند قرارداشت

 

سراشیبی را با احتیاط پایین خزید و سربالایی کلبه را بالا کشید نور چراغ را می توانست ببیند که بر سر در کلبه اویزان بود راهنمای کسی که بیرون از کلبه بود لابد کار زیبا بود .

 

نزدیک کلبه صدای خنده پیرزن و زیبا به گو می رسید

 

در را باز کرد و با اخم وارد شد بسان تمام مردان خسته از کار که فکر می کنند زنان در خانه استراحت می کنند بوی غذا دلش را آشوب کرد اما به روی خود نیاورد

 

زیبا با شوخ طبعی پرسید به گرگها غذا دادی و هر دو ریز خندیدند

 

ایلگار رو تختش دراز کشید و پشت به آنها کرد

 

شام آماده ست

 

من چیزی نمی خورم

 

گرسنت نیست

 

نه

 

و دوباره صدای خندیدن ریز دو نفره و پچ پچ کردنشان برخواست

 

لحافی از پوست گوزن را تا سر بالا کشیدو خود را به خواب زد

 

........

داستانداستان کوتاهرمان
۰
۰
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
در گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید