ویرگول
ورودثبت نام
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهاردر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
خواندن ۹ دقیقه·۴ ماه پیش

طنین صوت مرگ ( از کتاب بر لبه تاریک)

برف و بوران از نوک کوه پایین خزید و آرام آرام و مستانه از دره به سمت درختان کاج سرازیر شد

زیبا و ایلگار از پناه سرو کوهی این نماد ایستادگی کوهستان بیرون خزیدند و به سمت مسیر مال رو کوه گام برمیداشتند

زیبا پرسید: تونستی بخوابی

_ خیلی وقته خوابم نمیبره

و انگار که با خود حرف میزند زمزمه وار ادامه داد:خواهرم صدام میکنه با گریه انگار داره شکنجه میشه .خوابم نمیبره زیبا

وبعد چشمان بی خوابش را به او دوخت دخترک با شرم نگاهش را از چشمان سرخ و فرورفته ایلگار دزدید و گفت: چیزی نمونده یه ساعت یا یکم بیشتر میرسیم به پناهگاه و اونجا می تونیم بیشتر استراحت کنیم. پناهگاه همون جاست بعد از اون تخت سنگ بزرگ بعد اون کوره راه.

کوه مانند هیولایی چنگ و دندان نشان میداد و آن دو را به مبارزه می طلبید

ایلگار و دختر از مسیر پر برف بالا کشیدند و بعد از طی مسافتی توانستند پناهگاه سنگی مخفی در انتهای مسیر را ببینند اما چیزی دلهره آور پایشان را سست کرد گویی دود نرم و سبکی از دودکش کلبه سنگی برمیخواست مردمان دوست یا کسانی که میتوانستند تهدید باشند؟

اگر دود برمی آید حتما غذایی روی اجاق هست و میشود لقمه ای مهمان شد اما نه به این سادگی نباید باشد

در زمستان سال قحطی به ندرت از کسی چشمداشتی باید داشت

غذا به ندرت یافت میشد و مردم به ادم خواری و علف خواری روی آورده بودند

سپاه عادل شاه همه جا را غارت کرده بود از طلا و نقره تا دام و طیور و دختران شمال همه و همه به چپاول رفته بود به درگاه شاه

شاه سرزمین های جنوب عادل شاه کبیر که عادل نبود قدرتمند بود و بی رحم

زمین بخیل بود و جنگ دمار از روزگار مردم شمال در آورده بود

زمستان بلند و بی رحم و خبیثی دست بر گلوی جامعه شمالیان انداخته و میفشرد و نفس شمال به شماره انداخته بود

میرفت تا شمال و مردم شمال یکجا بمیرند و تمدن بزرگ و کهنی نابود شود

_ میتونیم صبر کنیم تا برن اما خوددختر هم میدانست که نمیتوانستند بدون سرپناه در این برف سنگین نوک کوه بمانند

ایلگار نگاهش کرد دختر خوی وحشی شکارچیان را میشناخت و ساکنان کلبه از همان ها بودند مردمانی وحشی و پیش بینی ناپذیر و این را می شد در صورت زیبا دید ، ترس وحشی ترس از بی رحمی شکارچیان

ایلگار دست به سوتکش بردو آن را در آستینش پنهان کرد و پا در کوره راه گذاشت و دختر را به پیروی فرا خواند.دختر پا جای پای ایلگار میگذاشت و سنگی را در مشت میفشرد.به کلبه نزدیک شدند از آنجا میتوانستند صدای چند نفر را بشنود

مست و سیر و خوشحال

غریبه ها از شکاری که بوی گوشتش که روی آتش کباب میشد خوشنود بودند

صدای قهقهه و شوخی فضای داخل کلبه را آکنده بود و بیرون کلبه چیزی به جز ترس و سرما نبود

اگر بیرون منتظر میماندند سرمای شب آنها را میکشت بدون هیچ رحمی. آرام و بدون عجله و لابد در خواب.زهر سرما بی بو و بی رنگ و مزه سرما بدون شکنجه میکشت آنگاه که پیکر آدمی از سرما کرخت و بی حس میشد و هیولای خواب هجوم می آورد و دمی بعد سرما جان را به تاراج میبرد

پس در باید کوفت هر چه میخواهد بشود بشود هر چه در کلبه بود نباید ترسناکتر از سرمای موذی و قدرتمند کوه باشد هیولاهایی در هیبت انسان اما بسیار کوچک تر از زمستان . ایلگار جلو رفت و در را چند بار محکم کوفت

صدای خنده قطع شد و در قطور چوبی کهنه با صدای خراشیده ای باز شد مردی درشت بر آستانه در ظاهر شد با ردی از چنگال حیوانی بر صورت سرخ مو و با چهره ای که خشونت از آن می بارید

کلبه پر از حیواناتی بودند که از تله ها جمع آوری شده بودند. خونین و مرده و یخ زده. خرگوش سمور روباه و حتی گرگ برخی برای پوستشان شکار شده بودند و برخی هم برای گوشت ناچیزشان

برخی پوست کنده شده و برخی در نوبت سلاخی

به جز مرد مو سرخ دو نفر دیگه هم بودند یک زن که چشمانش از حیله و نیرنگ پر بود و ناخونهای بلند و کثیفش داشت پوست بر استخوان مانده خرگوشی را میشکافت و مردی که ریز اندام تر و پیر تر می نموند و مانند دوستانش خشن بود اما مینمود که لایه ای از زیرکی روی شخصیتش کشیده است هر سه پوشیده در البسه ای از پوست حیوان زنجیر هایی از طلا به گردن و آب زیر پوست دوانده آن هم در آن سال قحطی . نماینده ای از مردمان جنوب .کلبه مملو از بوی خون و گوشتهای تکه تکه شده بود که هر گرسنه ای را ترغیب میکرد که به گوشتها ناخونک بزند

ایلگار و زیبا رو به روی مرد ریز اندام دور میز نشسته بودندو چای گرمی که مرد ریز اندام ریخته بود مینوشیدند

مرد ریز اندام دندانهای جابه جا ریخته خود را نشان میداد و با نگاهی عمیق زیبا را برنداز می کرد

بی مقدمه پرسید:تو چند سالته؟

روی سخنش با زیبا بود

زیبا زیر نگاه مرد مچاله شده بود اما سعی کرد بر خودش مسلط شود باید میگفت چند سال دارد فقط یک عدد کافی بود ولی انگار دیگر از ترسیدن خسته بود آدمی به جایی میرسد که خشم به قلبش قدرت میبخشد و زیبا پر از خشم بود میدانست گرگها ترس را میبینند و این را به خوبی درک کرده بود که مردان شکارچی تفاوت چندانی با گرگها نداشتند همان درنده خویی و همان زیرکی . پس با صدایی که از ترس و خشم میلرزید گفت

دونفر

و مستقیم در چشمان مرد خیره شد دندان ها را از خشم فشار داد چشمانش را تنگ کرد. حیوانی وحشی در تله شکارچیان

مرد شکارچی که انگار یکه خورده بود گفت منظورت چیه

_ دو نفر رو فرستادم اون دنیا اونا هم مثل شما شکارچی بودند

مرد درشت هیکل و زن که داشتن با هم شوخی میکردند و چاقوهایشان را تیز میکردند براق شدند و به صورت زیبا خیره ماندند

مرد ریزه نگاه خود را به ایلگار دوخت که لیوان چای را روی میز گذاشته بود و به مرد درشت و زن نگاه میکرد

مرد ریزه به سخن آمد

کشتن شکارچی هارو دوست داری ؟

زیبا با پوزخند گفت اگه بیشتر بهم زل بزنی بیشتر هم علاقه مند میشم که بکشمت

هر سه غریبه خندیدند

مرد ریزه پرسید با چی کشتیشون

_ با فلاخن با سنگ

فلاخنت اینجا کار نمیکنه سقف اینجا کوتاهه خوشگل خانم

+اگر بدونی چه سلاحی همراهمون داریم سعی میکردی مودب باشی

ایلگار با لهجه غلیظ شمالی این را گفت و در حالی که دستهایش را زیر میز پنهان کرده بود سوتک را در دستانش فشرد

مرد موسرخ از جایش بلند شد

تو از شمال اومدی ؟

مرد ریزه لبخند زد

ایلگار جواب داد : از شمالی ترین نقطه شمال

_ پس یکی از اون عوضی هاشی

+تو هم یکی از اون سگای جنوبی هستی یکی از اون عوضی هاش

مرد موسرخ خندید هیکل فربه اش زیر فشار خنده عصبی میلرزید زن نیز و مرد ریزه هم و ناگهان هر سه حمله بردند انگار خنده علامت و رمزی بود که آنها را قبل از حمله هماهنگ میکرد یک شمارش معکوس که با قطع صدای خنده پایان یافت

شکار خود به تله پا گذاشته بود چه جای درنگ؟ یک شمالی و یک دختر که شکارچیان را کشته بود هم کیشان آنها را مرد موسرخ به ایلگار و مرد ریزه و زن به سمت زیبا یورش بردند

زیبا کارد شکاری را از شال کمرش را بیرون کشید اما زن تیز و فرز دستش را با زنجیری روی هوا گرفت و مرد ریزه با چالاکی جستی زد و با سر روی صورت زیبا فرود آمد

خون از بینی زیبا روان شد و دختر روی زمین افتاد

مرد موسرخ خود را به روی ایلگار انداخته بود و سعی داشت چاقویی که تیز کرده بود روی صورت ایلگار فرود آورد درست در چاله یکی از چشمها چشمان شمالی که مرد از آنها متنفر بود

اما ایلگار مقاومت میکرد مرد که چشمانش را خون گرفته بود نعره ای کشید و چاقو را فشار داد دقیقا روی سینه ایلگار نشسته بود و همان لحظه بود که ایلگار سرش را کنار کشید و چاقو بر استخوان گونه سایید و بر کف چوبی کلبه نشست میان شیار چرک بسته و سیاه گیر کرد کف چوبی که از خون و کثافت دلمه بسته و چسب ناک بود

گونه شکاف برداشته بود ایلگار با نگاهی به جدال دختر و مرد ریزه و زن که با فریاد همراه بود با سوتک سنگی که میان آستین پنهان کرده بود ضربه محکمی به صورت مرد سرخ مو زد که برای بیرون آوردن چاقویش با شیار چوبی کف کلبه کلنجار میرفت مرد نعره ای دیگر زد اما اینبار از درد ترکیدن بینی و گونه راست

پسر خود را از زیر مرد بیرون کشید و با دستی که سوتک سنگی را نگه داشته بود گونه خونی خود را پاک کرد .گونه اب خیس از خون و مشتی که از خون گونه و سوتک پر بود. فریاد زد: ببند چشاتو

دختر که در جدال بود خود را از بند دست مرد ریزه و زنجیر زن که خشمگین بود رها کرد و در یک قدمی مرد ریزه و زن چشمانش را بست

ایلگار تمامی نفس سینه پر کرده از هوا را در سوتک دمید اما این بار صدای سوتک تغییر کرده بود و انگار اژدهایی دهن باز کرده بود و سه غریبه که با تعجب به ایلگار نگاه میکردند را به آنی بلعید غرشی دیوانه وار و مستانه صوتی مرگ آور با طنینی نعره وار

صوت از روی اندام سه غریبه گذشت از چشمها تو خیز و گویی هر سه پیکر را با فشاری از درون مچاله کرد

فشاری دردناک که از هر بند و روزنه ای در بدنشان خون را بیرون جهانید و هر سه نقش زمین شدند

چشمها اولین چیزی بود که ترکید و بعد گوشها و بینیها چشمه خون شدند خون روان و بی وقفه به راه افتاد

زیبا فریاد زد: بسه بسه

ایلگار لب از سوتک برداشت و به پیکرهای نیمه جان چشم دوخت رعشه ای بر اندامش افتاده بود زیبا چشم باز کرد و خود را به ایلگار رساند و او را در آغوش گرفت

_ تموم شد تموم شد

ایلگار گفت :

خیلی ترسیده بودم خیلی

زیبا نگاه خود را دور تا دور کلبه چرخاند دو‌جسد مرد و زن که هنوز جان داشت

زیبا گفت :انگار این دفعه فرق داشت

_ نفهمیدم چی شد قدرتش زیاد بود مثل دفعه پیش نبود .فکر کنم به خاطر این بود که ترسیده بودم انگار نیروی منو مکید

+یا شاید هم به خاطر خونه

سوتک را از دست ایلگار گرفت و به شکلی نگاه کرد که روی سوتک حکاکی شده بود

دختری با موی بلند که چشمانش را بسته بود و حال موی حکاکی شده دختر با خون به سرخی گراییده بود و انگار شعله ای از آتش بود همان قدر درخشان و صوتی که از سوتک بیرون آمده بود همان قدر سوزاننده بود

زیبا گفت: فکر کنم خون قدرتشو بیشتر کرده .خون تو خون اجداد تو

ایلگار به شکلک سوتک نگاه کرد تصویر جده خود بر روی سوتک .موهای دختر غرق در خون بود

ایلگار زیر لب زمزمه کرد: فقط موهاش خونیه و اگه همه صورت خونی بود چه میشد؟

حالتی از لذت و ترس در چشمانش بود

سه جسد ولو شده در کف چرکین کلبه اما زن زنده بود و از درد به خود میپیچید و از میان دندانهای خرد شده و دهانی که چاله ای از خون بود با صدای خرخر درد را زجه میزد

داستانرمانفیلمنامه
۲
۰
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
در گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید