ویرگول
ورودثبت نام
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهاردر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

سفر از زمستان( از کتاب بر لبه تاریک)

برای آخرین بار تله ها را یک به یک بازرسی کردند و دو خرگوش نحیف را یافتند که گرچه نمیتوانست آنها را از کوهستان سرد عبور دهد اما غذای دو روزشان را مهیا میکرد

ایلگار به دختر گفت:

من هیچ وقت اسمتو نپرسیدم اسم تو چیه

و دختر جواب داد:

زیبا

ایلگار لبخند زد و گفت: اسم منم ایلگاره و اسم تو خیلی قشنگه

زیبا لبخند زد و کارد شکاری خود را بیرون کشید و با یک حرکت سریع بند تله را برید و خرگوش نحیف یخ زده را در کیسه خود جای داد و به هجوم یخ که تمامی درختان را پوشیده در مخمل سفید و سرد خود در آغوش کشیده بود اشاره کرد و گفت زمان زیادی نداریم باید به سرعت حرکت کنیم تا بتونیم از اون جاده بالا بریم

و اشاره کرد به جاده یخ زده ای که مانند ماری شیب کوه را بالا خزیده بود

ایلگار گفت: تا بالای اون کوه دووم نمیاریم

زیبا کارد را در کمربند خود جای داد همانجا که میتوانست به آنی آن را بیرون بکشد و هر تهدیدی را بدرد

بینی قرمز شده خود را بالا کشید و شال کلفت دور گردنش را جا به جا کرد برف دوباره شروع به باریدن کرده بود گفت:

الان برگردیم به کلبه هر چی که لازم داریم و برمیداریم و فردا صبح راه می افتیم راه همواریه یه بار تا بالای اون تپه بالا رفتم پشت اون کوه هم یه پناهگاهه که شکارچی ها شبای شکارشون اونجا میخوابیدن باید جای مطمئنی باشه لاشخور همیشه ازش تعریف میکرد جوون تر که بوده با شکارچی ها میرفته شکار

به راه افتادند به طرف کلبه

ایلگار به بارش برف نگاه میکرد

_شب سردی خواهد بود

_آره شب سردیه اما فردا برف نمیباره و این برف هم برف کم رمقیه

ایلگار از حرفهای زیبا مطمئن نبود

دختری نحیف و کوچک و خامی که تجربه چندانی نداشت اما چابکی و مصمم بودنش در پشت آن چهره نحیف پنهان نمیشد بینی تیز صورت استخوانی و چشمان بزرگ و نافذ اما با این حال نیز نمیتوانست راهنمای خوبی باشد در همین افکار بود که صدای زیبا رشته افکارش را پاره کرد

_نگران نباش مسیر رو تا یه جاهایی بلدم

تا پناهگاه شکارچی ها فقط یه روز فاصله داریم و بعدش هم هر چه تقدیر باشه

و به طور شیطنت آمیزی گفت:

تو از مرگ میترسی برای همینه که نگران مسیری ولی خود مسیر میتونه خیلی قشنگ باشه خود مسیر جزو تقدیر آدمهاست.

و این جمله را از ته دلش گفت و حرف به دل ایلگار نشست

به عنوان کسی که چند ساعت پیش دو نفر پدر و مادر خود را کشته بود بسیار لطیف حرف میزد:

ناراحت نیستی از اینکه پدر و مادرت مردن؟

اونا پدر و مادر من نبودن پدر مادر من مهاجرایی بودن که منو به این دو تا کثافت دادن تا یه روزی برگردن اما هیچ وقت برنگشتند

سکوت کرد و سکوتی سنگین بود اما ادامه داد:

وقتی هفت سالم بود یه روز به سرم زد که برم دنبالشون تا اون تپه هم بالا رفتم اما یه ترس عجیبی قلبمو لرزوند میدونی اون وقت هم خیلی کوچیک بودم و ...

ایلگار مکث زیبا را غنیمت شمرد و دست روی شانه اش گذاشت

_یه روزی پیداشون میکنی

_

به کلبه رسیدند جسد زن و مرد دراز شده بودند کنار هم خونین و خیس زیبا بی اعتنا گذشت و ایلگار لحظه ای به صورت هر دو جسد خیره شد

به راستی که مرگ چه بی رحم بود

زن و مردی که قصد جانش را کرده بودند و نیمی از زندگی خود را مانند حیوانات درنده خو زندگی کرده بودند حالا مانند دو کودک معصوم تا ابد به خواب رفته بودند مرگ چقدر ظالم بود و نفوس چقدر بی پناه و بی چیز در مقابل آن

چیزی بالاتر از مرگ نیست انگار

وقتی می آید همه چیز را میبلعد غرور ثروت قدرت زیبایی همه چیز را

ایلگار چشم برگرفت و به داخل کلبه خزید.باید آماده میشدند سفر درازی در پیش بود

....

داستان کوتاهرمان
۰
۰
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
در گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید