ویرگول
ورودثبت نام
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهاردر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
خواندن ۹ دقیقه·۲ ماه پیش

روشنایی نیم روز ( از کتاب بر لبه تاریک)

جادوگر انگار در گذشته دوری در خیال خود گم بود. انگار در مه قدم برمیداشت. بر لبه تیز گذشته خود در جریان سیالی از خاطرات سوار بود و گویی چشم بسته می راند.

فقط دوازده سالم بود که اونا تمامی خانوادمو کشتن و منو به اسارت بردند. در تمام مسیر دست بسته و دهان بسته بر روی اسبی بی زین سوار بودم و وقتی به جنوب رسیدیم به بردگی فروخته شدم. سعی کردم فرار کنم اما فایده ای نداشت و تازیانه نصیبم میشد .گرده و کمر و پهلوهایم را آرواره تیز تازیانه جویده بود ناتوان و مریض بودم ولی باز هم میخواستم فرار کنم اما به کجا؟ در میان شهری بودم که هیچ نمیدانستم کجاست

قرار بود من و چند دختر بچه دیگر را به فاحشه خانه ای بفروشند آن که برو رو داشت فاحشه میشد و من که بی نصیب بودم خدمتکار و اگر باز هم فرار میکردم خدمتکاری با غل و زنجیر بودم

در روزهای آخر واقعه تلخی رخ داد بیماری سختی شیوع پیدا کرد و مشتریان دیگر نیامدند و پیش پرداختشان را پس گرفتند .این را میشد از رفتار برده فروش فهمید

مردی خشن که لغو قراردادهایش بی رحم ترش کرده بود به همه دشنام میداد تازیانه بر سر هر کس و ناکسی فرود می آورد و به هر چیزی به سختی میتاخت اما برای اینکه نشان دهد بیماری مسری خطرناکی بین برده هایش شیوع ندارد سعی کرد با آوردن پزشکان و خوراندن دارو و غذای مقوی حال ما چند نفری که به سختی بیمار بودیم بهبود بخشد

انسان بی رحمی بود و به راحتی میتوانست مارا بکشد و از شرمان راحت شود و همانجا زیر انبوهی از کثافت بردگان دفنمان کند.اما ما را فروخته بود و دیگر نمیتوانست سر به نیستمان کند.مشتری اگر چه پیش پرداختش را پس گرفت اما باز شایعه شدن اینکه برده های او بیماری مسری دارند میتوانست کسب و کار او را با خاک یکسان کند

خوب یادم هست یک نیم روز پر نور بود ، نور تیز و کور کننده ای از روزنه سقف تو می تابید. اوایل سیزده سالگی ام یک سالی بود که به مرد برده فروش فروخته شده بودم. چشمانم را باز کردم و در تختم که در اتاقکی کوچک در طبقه دوم بود نشستم اتاق که نه دخمه ای برای قرنطینه.دختران دیگر هیچ یک نبودند من تنها بودم صدای مرد را میشنیدم که داشت صحبت میکرد.اما این کار را با کمال احترام انجام میداد از همانجا میتوانستم تفاوت لحن سخن گفتنش را احساس کنم

بالاپوشم را به تن کردم و از در بیرون رفتم و با احتیاط سعی کردم نگاهی بیندازم و بفهمم با چه کسی سخن میگوید

در پایین پله ها مرد مودبانه در مقابل زنی ایستاده بود ، دست رو دست داشت و سر پایین انداخته بود هیچ‌گاه آن طور ندیده بودمش حتی وقتی که با بزرگان شهر ملاقات میکرد

هیچ گاه ندیده بودم که آنطور بایستد یا موزیانه زنهای شهری که برای خرید برده می آمدند نگاه میکرد و نگاهش پر از شهوت بود یا تملق مردانشان را میگفت و دندانهای چرک و کثیفش همیشه نمایان بود اما این بار نه تنها خبری از خنده نبود بلکه انگار ترسیده بود چیزی در زن بود که او را به وحشت انداخته بود در حالی که جرات نمیکرد سرش را بلند کند سعی میکرد دخترانی که به ردیف در مقابل زن چیده بود را سالم و قوی و کاری جلوه دهد

در کنار زن دختری جوان ایستاده بود که کمی از من بزرگتر بود دختر بلند قد و متناسب بود و ردای خاکستری مرتبی به تن داشت انبوه موهای طلایی و سیاه خود را پشت سرش جمع کرده بود بوی عطر دلپذیرشان از بین در و دیوار و کف کثیف ساختمان چرک برده فروشی رد میشد و به مشامم میرسید

ناخوداگاه زیر لب زمزمه کردم چه عطری... زمزمه وار و زیر لب اما دختر صدایم را شنید سر برگرداند و برای لحظه ای نگاهش به نگاهم گره خورد چشمان قهوه ای درشت و زیبایش با نگاهم تلاقی کرد سر پس کشیدم تا پنهان شوم

مرد گفت:دختران قوی و سر حالین هر وظیفه ای بهشون محول بشه به درستی انجام میدن بانوی من

دیگر خبری از آن لحن چندش و زننده و شوخ طبعی شهوت بارش نبود.سعی میکرد کلمات را به درستی انتخاب کند

دختر خم شد و دیدم که در گوش زن چیزی گفت.مرد آب دهانش را قورت داد از وقفه ای که در جواب زن افتاده بود ترسیده بود زیر چشمی به دختر نگاه کرد

زن با صدای موزون و گیرایی گفت: دختر دیگه ای تو این جا نیست که نشونمون بدی؟

مرد مکث کرد و گفت: یه دختر هم هست که طبقه بالاست البته حالش خوب نیست یکم کسالت داره

زن محکم گفت: برو بیارش

مرد دو دل بود نمیخواست دختر بیمار را به همچون زنی نشان دهد اما انگار چاره ای نداشت

زن اشاره کرد به دختران نحیف و لاغری که مرد به صف کرده بود گفت:تن اینا هم یه چیز درست حسابی بکن بده اینجارم بشورن و تمیز کنن خیلی کثیفه

مرد بر سر دختران نحیب زد و جوری که زن ناراحت نشود ردشان کرد دختران هر کدام به سمتی دویدند و پنهان شدند مرد یک چشم و گوژپشت که دستیار مرد برده فروش بود کز کرده و در کناری ایستاده بود تازیانه ای که همیشه به دست داشت در پشت کمربندش پنهان کرده بود ومانند اربابش دست رو دست گذشته بود و هر از گاهی ریز چشمی مثل سگ کتک خورده به زن مینگریست.مرد برده فروش حتی به او هم نگفت که برو دخترو بیار و خود به سرعت دوید به سمت پلکان و تند به سمت من آمد کوشیدم تا خود را به داخل اتاق بکشانم گردنم را با دست قوی گرفت و به سمت پله برگشت و من هم مطیعانه در کنارش میرفتم ارام گفت: شانست زده دختر

مرد لباس همیشگی اش را به تن نداشت .تنها لباس ساده سفیدی به تن کرده بود و نه مانند همیشه ارایشی داشت و نه جواهری به سر و گردن خود انداخته بود حتی انگشتر هایش را در آورده بود. جز یک انگشتر... انگشتری که همیشه در دستش میدیدم که هیچ گاه از انگشتش جدا نمیشد انگشتری با یک سرگرگ با چشمان سرخ و دندانهای سرخ

مرا رو به روی زن نگه داشت و ارام و در آخرین لحظه که از من دور میشد گفت: صاف وایستا دختر

نگاهی به زن و دختر جوان انداختم هر دو خوش پوش و تماما پوشیده بودند و هر دو چه بوی خوشی میدادند مانند خانواده سلطنتی که آمده بودند همین که قد راست کردم و نگاهشان کردم متوجه جزییات زیبای لباسشان شدم

دختر لباس خاکستری بلندی به تن داشت و چکمه های سیاه بلند و به غایت زیبا بود اما زن پوشیده در شولای سیاه رنگی که مثلش را ندیده بودم .حریر به رنگ سیاه مطلق زنی سپید روی با چشمان سبز درشت را پوشانده بود زیباترین زنی بود که تا به حال دیده ام .زن هیچ زیور آلاتی نداشت با زنانی که برای خرید برده می آمدند بسیار متفاوت بود و تنها انگشتری به دست داشت در دست سپیدش میدرخشید

سر گرگی خاکستری با چشمان سرخ و دندانهای سرخ

همانی که به دست مرد بود

مرد گفت :این هم اخرین دختر ما بانوی من

زن صاف در چشمان من نگاه کرد نگاه مهربانی داشت گفت: اسمت چیه

زن مهربانانه پرسید و من جا خوردم از وقتی به جنوب برده شده بودم هیچ وقت کسی اسمم را نپرسیده بود چشمانش برق خاصی داشت نگاهش گیرا بود و لرز بر اندامم می انداخت گفتم :گوهر بانوی من

زن گفت: نگاه دقیقی داری گوهر، اسم قشنگی داری

و لبخند زد من هم لبخند زدم دختر هم

زن گفت: همین خانم را میبریم .قیمتش؟

مرد بدون لحظه ای درنگ گفت :لطفا نوکرتونو مفتخر به انجام وظیفه اش کنید و از منبه عنوان هدیه قبولش کنید

دختر به حرف آمد :دا قیمتش رو پرسیدن تحمل چاپلوسی و چرب زبانی ندارن برده فروش

مرد ناگاه زانو زد و گفت :خواهش میکنم منت بگذارید و از من به عنوان هدیه قبولش کنید بانوی من

مردی پول دوست و دنیا طلبی مانند او که ثروتش اگر به اندازه پادشاه نبود کمتر از بزرگان و خانواده سلطنتی نبود این قدر عاجزانه التماس میکرد که زن بدون دادن سکه ای هدیه اش را قبول کند .مردی که به چشم خود دیده بودم که مادر شاه را هم بدون گرفتن پول بدرقه نمیکرد. همو بود.همان مردی که هر روز بهترین لباسها و بهترین زیورآلات را به تن میکرد و همیشه مست و خشن بود و با بزرگان شهر نشست و برخواست داشت نصف کارهای کثیف پایتخت کار او بود حالا مانند موشی هوشیار در مقابل زن زانو زده بود

زن بلند شد و به دختر گفت : میرویم خاتون. دخترک چیزی با خودش نیاورد

دختر گفت: متوجه هستم دا

و قدمی به سمت من برداشت و دست روی شانه من گذاشت .زن به سمت در گام برداشت .مرد جلوتر دوید و در را گشود و همان جا کنار در دوباره زانو زد زن قدمی به در مانده با صدای مرد برده فروش ایستاد

- این حقیر اجازه میخواد که دستتون رو ببوسه... دا

کلمه دا را با تاکید بیان کرد انگار به چیز خاصی اشاره میکرد.انگار رمزی را به زن مخابره کرد.دختر اخم کرد و از خشم شانه من را فشرد چه دست قدرتمندی داشت اما زن دست پیش برد و مرد بدون اینکه دستات زن را در دست بفشارد سرش را جلو برد و سر گرگ خاکستری روی انگشتر زن را بوسید و بوسه ای دیگر بر سر انگشتان زیبای زن نهاد

نه آن طور عمیق فقط برخورد لب با سرانگشتان

زن دست برد و موهای مرد را لمس کرد فقط برای لحظه ای

لحظه ای که در روشنایی نیم روز سر مرد را مانند قدیسان روشن کرده بود لرزه ای بر اندام مرد افتاد

مرد دستها گره کرده، انگار از قدیسی طلب بخشش میکند چشمانش را بست و گفت : سفر بی خطر بانوی من

و من برای اولین و آخرین بار دیدم که مرد اشک میریخت

زن و دختر و پس از آنها من از در رد شدیم و کالسکه ای سیاه انتظار ما را میکشید .ساختمان بزرگ برده فروشی در خیابان شلوغی در مرکز شهر بود پر هیاهو اما آن نیم روز همه مردان و زنان خیابان سکوت کرده بودند و انگار منتظر بودند که دا آن زن مرموز سوار شود انگار هیچ کس جرات نمیکرد توجه زن را جلب کند .اعیان و اشراف و گدا و دزد و کارگر و نجار و فاحشه و آهنگر همگی در سکوت به دا خیره بودند ترسیده و با چشمان گرد شده .گوهری سیاه در انگشتر پایتخت یک زن در جامعه ای که زن جایگاه ویژه ای داشت اما او چیز دیگری بود. دا مادر ساحره های جنوب، دا رهبر صومعه گرگ خاکستری، رییس فرقه ای مرموز ،گرگینه ای در لباس آدمی

سوار شدیم و من از پنجره کالسکه به مرد چشم دوختم که به سمت کالسکه که به راه افتاده بود تعظیم کرده بود

مرد و خیابان در گرد و خاک پس کالسکه گم شدند ...

داستانداستان کوتاهرمان
۰
۰
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
در گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید