ویرگول
ورودثبت نام
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهاردر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
خواندن ۴ دقیقه·۱۶ روز پیش

به سوی مرز ( از کتاب بر لبه تاریک)

صدای باد در بیرون کلبه کمی فروکش کرده بود و صدای سوختن هیزم در آتش آتشدان سنگی سکوت را به هم می زد اما همچنان آرامش را به قلب او می ریخت پسرک بلند شد و نشست پاهای برهنه اش کف سنگی و گرم کلبه را لمس کرد . چیزی در درونش می جوشید . خواهرش . او آنجا بود اما نمی دانست که امشب خواهرش کجا خوابیده است . خواهرش تنها عضو خانواده . تنها کسش تنها آشنایش در این دنیا . سرش را برگرداند و به زیبا نگاه کرد که خوابیده بود آرام و آن سوی تخت نزدیک به لبه دیگر . دختری که کنارش می خوابید اما هرگز با او نخوابیده بود

 

بلند شد و ایستاد . در اینجا چه می کرد آیا نباید می رفت ؟ تا کی می باید این جا می ماند تا بهار؟ چرا؟ چون آن پیرزن این طور گفته بود. دست برد و بالا پوشش را پوشید و به طرف در رفت چند قدم آن طرف تر درست کنار در چکمه هایش چکمه هایی که از آن مرد مرده ستانده بود. حتی کفشهایش هم مال خودش نبودند . آنها را به پا کرد شال و کلاهش را به سر کرد و پوستین را به تن کشید و برگشت به زیبا نگاه کرد. به طرف کیسه اش رفت و آن را برداشت مشک و کمی انجیر خشک و بلوط کوهی و توت خشک شده در جیبهایش ریخت

 

همه جا تاریک بود و نمی خواست از آن دو کسی بیدار شود دست به عصایش برد و سر برگرداند و همه جا را نگاه کرد زیبا، تخت ،آشپزخانه و جایی که پیرزن خفته بود و ناگهان دو چشم سفید بیدار و هوشیاری را نگریست که نگاهش می کردند

 

-داری می ری؟

 

صدا گوهر زمزمه وار و خفه بود

 

پسرک چیزی نگفت و فقط با تکان سر و چشمهایی که بسته و باز شدند تایید کردند و پیرزن باز به صدا آمد .

 

-با خودت نمی بریش؟

 

+اینجا جاش امنه پیش تو

 

-دنبالت میاد

این را آرام تر گفت انگار خودش هم نمی خواست این را بگوید و آرزو می کرد که ای کاش دختر بماند اما می دانست به دنبال ایلگار خواهد رفت

 

+نگهش دار نذار دنبالم بیاد

 چرخید و در را گشود که با صدای خشکی باز شد .صدای باز شدن در در نیمه شب چیز عجیبی نبود لابد کسی بیرون می رفت تا خود را خالی کند و لابد توجه کسی را جلب نمی کرد و ذهن خفته به صدای باد و باز شدن درب کلبه تیزنبود.در بسته شد و پیرزن دوباره پلک رو هم گذاشت در حالی که صدای گام برداشتن پسرک به گوش نمی رسید انگار همان جا پشت در ایستاده بود . وزنه ای به پایش بسته شده بود که نمی گذاشت برود. اما خواهرش او را می خواند و شبها به خوابش می آمد . "زنده ها به خواب زنده ها نمیان . فقط مرده ها می تونن در بین دنیای خوابها هجرت کنن"  آیا خواهرش مرده بود و یا داشت می مرد.

 

 پسرک یخ زده بود خون به مغزش نمی رسید که جریان تصمیم قلبی اش را به ذخن مخابره کند  اما قلبش در چرخشی به هنگام سکان کشتی وجودش را در دست گرفت. چرخید و بند دلبستگی را پاره کرد و با اشک هایی که از گوشه چشمش بیرون می تراویدند سنگین و دو دل گام برداشت . از بین درختان گام بر می داشت و بلند تر گریه می کرد تا اینکه به سرعتش افزود و دور و دور تر از کلبه شد. به سمت دره سرازیر شد اما آهسته و با احتیاط

 

پا و کمرش هنوز تیر می کشید و شاید همان روز بود که فهمید تا آخر عمرش خواهد لنگید ولی چاره ای نبود از کلبه دور شده بود و در مسیر دشتی بود که منتهی به مرز بود . آنجا که قرار بود یکی از سخت ترین کارهای عمرش را انجام دهد. گذشتن از مرز و ورود به سرزمین دشمن

 

تا مرز چیزی نمانده بود و پیرزن بارها همین مسیر را به او نشان داده بود . گذرگاهی میان دو کوه که در دامنه هایش سبزی درختان کاج و در نوک قله هنوز مانند عروسان سر بندی از تور سفید برف بر سر داشتند.

 

به رودخانه رسید مشک خود را پر آب کرد و صورتش را در چشمه شست دیگر نه مانند قبل سنگین بود بلکه ترس از گام هایش به قلبش نفوذ کرده بود ترس از تنها رفتن اما قبل تر ها مگر تنها نبود؟ حال چه چیزی را از دست داده بود ؟ آن دختر را. زیبا را. تنها دوستش را. دختری که قلبا بسیار دوست می داشت.

 

 

مرزداستانداستان کوتاهرمان
۰
۰
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
در گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید