اُرٌس این درخت باوقار ریشه میدواند و بالاتر از تمام درختان می ایستد آنچنان که گویی پادشاه تمامی درختان است بالاتر و مرتفع تر از همه درختان و کهنسال تر.با شاخه های پر پیچ و تاب و تنه ای که گویی درخت نیست رقاصی ست در حال رقص سماع، ایستاده بر بلندای تیز کوه
ریشه دوانده و در خاک چنگ زده به آسمان نگاه میکند. رقاصی که در لحظه ای به درازای چند قرن، هزاره ها به آسمان خیره شده و محو تماشای گذر زمان است، محو آن گنبد دوار .جان سالم به در برده از یخبندانها و خشکسالی های بسیار و حال دو نوجوان را،زیبا و ایلگار را در آغوش خود گرفته است.
ایلگار و زیبا خمیده و خمیده از لا به لای شاخه ها وارد شدندو خود را در میان تنه پهناور درخت اٌرٌس جای دادند کولاک و سرمای بی امان راه صعود را بر آنها بسته بود اما حال این یگانه موجود نجات دهنده زندگی، درخت ،یک درخت پهناور آنها را پناه داده بود
به تنه درخت تکیه دادند و پتوی خود را تا گلو بالا کشیدند و همدیگر را تنگ در آغوش گرفتند
شرمی در لحظه های دشوار در آغوشی که بیگانه نمیپنداری اما چنان صمیمی نیست اما از سرما نجاتت خواهد داد از طغیان ویرانگر طبیعت، از کولاک
زیبا آرام پرسید: از کسانت کسی زنده مونده ؟
_ خواهرم. برای همین هم هست که سفر میکنم به اسیری بردنش.
و ناخوداگاه دست به سینه برد و سوتک سنگی را لمس کرد تنها یادگار او را تنها یادگار خوانواده اش را
_ این سوتک خواهرمه تو خانواده ما رسمه که سوتک به دخترای خونواده ارث میرسه و در کشور من تخت و تاج ها هم.
زیبا باز هم پرسید : تو اهل کجایی؟
جایی در شمال. شمالی ترین نقطه شاید اونجا که با کوه های بلند محاصره شده و آخرین پناه مردمان متمدنه بعد اون کوه ها سرزمین های وحشی شروع میشن جایی که هیچ مردی دوست نداره پاشو اونجا بذاره .تا به حال جایی رو دیدی که شترها در کویر برف بخورن؟
_ کویر ؟ نه ...
و هیولای قدرتمند خواب، پلکهای آنها را سنگین میکرد اما قبل از خواب آتشی باید افروخت
زیبا دست به زمین کشید و خاشاک روی زمین را جمع کرد و از شاخه های افتاده سرو کوهی هیمه ها روی هم گرد آورد و بعد چخماق ذره ای از نور و آتش به دل هیمه پرتاب کرد و لحظه ای بعد از آن که ایلگار دستانش را پناه شعله کرده بود شعله رقص کنان ،بی قرار و متزلزل جان گرفت و هیمه را به آتش کشید
گرما جان هر دو را آرام کرد
در سکوت شعله های وحشی آتش آن ها را محو تماشا کرده بود اما شعله زیاد دوام نمی آوردند هیزم بیشتری باید فراهم شود و ایلگار هر چه شاخه بر زمین ریخته بود جمع کرد و خواست به دل آتش بیندازد اما زیبا گفت:
آتیش باید کوچیک باشه ممکنه درخت آتیش بگیره و باید تا چند ساعت روشن نگهش داریم
و درست در کنار آتش دراز کشید
پدر و مادرم منو فروختن به اون دوتا
ایلگار از این حرف خشک شد جمله بدون مقدمه بود سخت و تیز مانند دشنه ای که به ناگاه در بطن ادمی فرو میرود درد آور و شوکه کننده افکار ایلگار را پاره کرد
زیبا ادامه داد:
باید خرج سفرشونو رو درمی آوردند و من آخرین چیزی بودم که براشون باقی مونده بود
_ تورو فروختن که به کجا برسن؟زندگی بدون اونایی که دوسشون داریم چه معنی داره ؟
ایلگار کنار زیبا دراز کشید و برای اینکه زهر خاطره تلخ را گرفته باشد گفت
_ باید خواهرمو پیدا کنم باید برش گردونم به خونه
و چشمها سنگین و سنگین تر شدند
چیزی در درون زیبا در حال فرو ریختن بود ترس از تنهایی دوباره قلبش را میفشرد
غم از گوشه چشمانش بیرون تراوید و بر گونه جاری شد در تاریک روشنای آغوش درخت میتوانست شوری غم را در تنهایی عمیق قلبش مزه مزه کند
ایلگار را از دست خواهد داد؟ دوباره تنها خواهد شد؟
به پهلو غلتید تا در خفا بگرید
اما ایلگار پتو را بر روی او کشید و دستش را به زیر نرمی سینه دختر خزانید و آرام گفت:
با هم میریم خواهرمو پیدا کنیم وبعدش برمیگردیم به خونه اونجا خیلی قشنگه از اونجا خوشت میاد
جملات آرام گفته شد و مانند شعله ای در باد خاموش شد اما طنین صدا در قلب زیبا بر جای ماند
خانه؟ جایی با کسانی که دوستشان داری با کسانی که دوستت دارند
جایی گرم، بی خطر و امن جایی که عشق و زندگی در آن موج میزند
جایی که کسی یا کسانی مراقبت هستند تا لحظه رجعت از این دنیا
زیبا در میان اشکهایش لبخند زد شعله ای در درونش جان گرفت
شعله ای جان گرفته از عشق و اطمینان گرچه کوچک اما سوزاننده شعله ای از امید
خانه او اما همینک اینجا بود و دستش رو قلب دختر گذاشته بود زیبا دستش را روی دست ایلگار گذاشت و آن را فشرد