تمام راه را از میان درختان سر به فلک کشیده جنگل خیس و تاریک دویده بود و لباس و تنش را شاخه درختان کنده و رنجانده بودند
وقتی به تپه های نزدیک زمینهای کشاورزی رسید نگاهی به پشت سرش انداخت چیزی نبود،کسی دنبالش نیامده بود و قرارشان هم همین بود.
- دستهایت باز میشوند و تو به سمت خانه های پراکنده میدوی روستای نزدیک قلمر پادشاهی کوچکی در شمال آنجا که شترها در بیابان برف میخورند
نفسی تازه کرد لنگه گوشواره خاتون هنوز در دستش بود آن راباید جایی پنهان میکرد از جنگل بیرون آمده بود و اکنون روی تپه ی سنگلاخ ایستاده بود صدای پارس سگهای ده به گوش می رسید چه شب مهتابی قشنگی
مردم زندگانی خانه های امن شمالی ها و دلهره از کاری که باید می کرد .
به انگشتر نگاه کرد
-مجوز برگشت تو به صومعه وقتی کارت انجام شد
تخته سنگی را نشان کرد که ستبر و سه گوش رو به سمت جنوب خم شده اما استوار بود گودالی حفر کرد و گوشواره را دفن کرد برخواست و به سمت پایین تپه حرکت کرد
سه شبانه روز بود که چیزی نخورده بود.سرش گیج میرفت و صدای سگها که هر لحظه شدید تر میشدند مانند صدای زنگی در گوشش نواخته شد همانجا روی زمین دراز کشید وسط جاده و سایه مردی که می آمد و زنی که دور تر ایستاده بود در نگاهش محو شدند
........................................................................................................................................
......
دخترک در اتاقی بزرگ به هوش آمد. مزه تلخی را در گلویش احساس میکرد بلند شد و نشست از لباسی که تنش بود بوی گل های بهاری به مشام میرسید و اتاق پر از کتاب بود و پرده های ضخیم پنجره ها به رنگ سرخ شاهانه ای نفوذ هوای سرد را غیر ممکن میکرد اما او همچنان لرز داشت.
اتاق بوی چوب خوشی میداد و هیزم در شومینه بزرگ و سنگی زیبایی میسوخت و بوی آتش و گرما در فضای اتاق موج سیالی از امنیت را در جان دختر میریخت
و چه بویی از بیرون می آمد بوی غذای گرم بوی خوش خانه
معده خالی قار و قور میکرد بلند شد و ناخوداگاه به سمت مطبخ خانه کشیده شد
بوی غذا را دنبال کرد و از دالان بلندی با چند درب کنارین گذشت و به چپ پیچید بوی ادویه و گوشتی که کباب شده بود در همآمیخته بود و عطر دیوانه کننده ای داشت
سرک کشید... دو زن شاد و خوشحال و با خنده در حال آماده کردن غذا بودند
چشم چرخاند کس دیگه نبود .اما صدایی از پشت سر میخکوبش کرد
-گرسنته؟
به سمت صدا برگشت.زیبا ترین موجودی که تا به آن روز دیده بود .دختری با موهای سیاه انبوهی که برق می زد ، چشمان آبی درشت و زیبا با لباسی فاخر از ساتن سبز موهای گره کرده در پشت سر ، دست ها پنهان شده پشت کمر و بر روی گودی کمر قلاب شده و لبخندی به زیبایی خورشید در هنگام طلوع آنجا ایستاده بود
لبانی به سرخی انار و صورتی مهتاب گون به حرکت در آمدند
-اسم من پیناره
دست سفید و نازک و خوش ترکیبش را جلو آورد تا دست دخترک را در دست بگیرد
دخترک دست جلو برد و با تردید دستان پینار را در دست گرفت
گفت :گوهر... اسمم گوهره
پینار دستش را به گرمی فشرد قدرتی عجیب در روحش بود که می شد آن را کاملا حس کرد
...........
اولین بار که موهایش بافته شد به دست گوهر بود
انبوه موی که با ترانه خاصی لبریز از لبها با آهنگ های باستانی که مجموعی از وردها و دعاها برای صاحبان آن موهای سیاه با تسمه های نقره فام بسته میشدند و به سری موهای بافته شده اضافه میگشتند .چه بوی عطری از این دختر به مشام میرسید ناخداگاه گفت: چه بوی خوبی میدید بانو
پینار دست به سر نزدیک کرد همانجا که انگشتان فرز گوهر در حال بافتن مو بود و آن را نوازش کرد
-چه دستان فرزی داری دختر واقعا هنرمندی منو بانو صدا نکن بهم بگو پینار
+پینار یعنی چی
-یعنی دختر چشمه
+چه اسم قشنگی
و میخواست بگوید که چقدر عاشقش شده و چقدر دوستش دارد اما نگفت .بیان احساسات مانند خنجری زهرآلودند باید کتمانشان کرد، باید ازشان فرار کرد باید با هجومشان به قلبت بجنگی .یادت نرود برای چه اینجایی .برای بردن دختر و اگر نتوانستی برای کشتنش و بردن سوتک .همانی که همیشه به گردن دارد گردن بلند و سفید و خوش ترکیبش اما ما دختر رو می خوایم یادت بمونه اولین هدف آوردن دختره و بعد اگر نشد سوتک
پینار بلند شد
موهای بافته شده مثل ریسه های مروارید. هیچ کم نداشت این دختر. جز غمی که در دلش بود و گوهر خوب میدانست که پینار چه در دل دارد غم و ترس و وحشت و جنایتی که دیده بود .مادر و پدرش را در جنایتی هولناک از دست داده بود و خانه ای که در آن به دنیا آمده بود سوخته بود و خاکستر شده بود و تنها او بازمانده بود. که نه، او هم مرده بود. همانجا زیر خاکستر الوارهای کهن و دوباره ققنوس وار از خاکستر برخواسته بود .لحظه های پرتنش در میان دود و آتش پیکر مادر و پدر در آتش می سوختند اما باید می گریخت. نگاه کرد به پدر و مادر بیجانش و از سوراخ زیر زمین با جعبه ای که به بغل فشرده بود فرار کرده بود. در میان کوه ها دویده بود و چند شبانه روز راه آمده بود تا به مرکز قلمرو یکی از پادشاهی کوچک شمال رسیده بود
پینار ایستاد در آینه قدی خود را برنداز کرد .چه وقار و زیبایی ذاتی داشت ارث برده از مادر اما به قدری که می توانستی اصالت را در چشمانش ببینی .دست به سینه برد و سوتک را چنگ زد گوهر گفت: خیلی زیبایی
و پینار آرام زمزمه کرد :مادرم زیباترین زن جهان بود باید او را میدیدی
...............
ایوان پر از مردان و زنان برجسته و نمایندگان حکومتهای محلی شمال بود
شاه تهمورث بر تخت شاهی ساده خود کمی بالاتر از جمع و در میان آنها نشسته در فکر بود حاضرین در ایوان دسته دسته گرد هم آمده بودند هر کدام مبدل به لباس محلی خود اما عمدتا در پوستین های بلند و به رنگ خاکستری و سیاه در انتظار شروع جلسه
پینار با موهای بافته وارد شد و در میانه مجلس ایستاد و به تهمورث پیر تعظیم کرد تهمورث وارث ذکوری نداشت اما در قلمرو شمال بین پسران و دختران فرقی نبود او دو دختر داشت. دو دختر زیبا و جنگجو یکی را به عقد پسر پادشاه همسایه در آورده بود و آن یکی خرد تر و زیباتر در خانه بود
پینار سر بلند کرد کسی در گوش زنی نجوا کرد: دختر کوچکشه؟ چقدر زیباست
-نه همون دختره ست صاحب سوتک ها
پچ پچ در گرفت که با صدای صاف کردن گلو خوابید تهمورث گفت: خوش اومدی دختر بیا کنارم بشین
پینار نرم و بلند قدم برداشت و پچ پچ ها و نجواهای کنجکاوانه را میشنید
-چرا موهایش را بافته
-به سبک شرقی ها
-دختران موها را نمیبافند
پینار گلها و زیور آلات سر موهای بافته اش را کنار زد و نشست .گوهر تکیه داده به در ایستاده بود بی اهمیت و خرد
کسی حواسش به او نبود جز یکی مردی با چشمان قهوه ای و کلاهی از پوست بر سر با چوب دستی بلند به مانند جادوگران صاف در چشمان او مینگریست .گوهر سعی کرد چشمانش را بدزدد و از دید مرد پنهان شود او را کجا دیده بود .یادش آمد در میانه راه مرد با چوب دست بلندش کنار جاده بود همان وقت که دستانش بسته بود و به دنبال اسب کشیده میشد .نگاهی آرام داشت اما نگاهش در قلب گوهر نفوذ میکرد
تهمورث به سخن آمد :
مردان و زنان شمال ما امروز اینجا جمع شدیم تا در مورد موضوع مهمی صحبت کنیم .سوتک های کهن شمال
چند سالی میشه که اینجا نزد من به امانت موندن تا...
سخنش را مردی از جمع قطع کرد پیرمردی که لباس سیاه و زرین به تن داشت پادشاهی از شمال
- از کجا میدونی که سوتکها واقعین تهمورث
تهمورث آرام و با احتیاط جواب داد : امتحان شده
همهمه و ترسی جمع را فرا گرفت
پادشاه پیر دوباره پرسید
چرا... چرا چیزی به این قدرتمندی رو امتحان کردید و با نفس کی امتحان شدن ؟
تهمورث در او نگریست
+نگفتم امتحان شدن گفتم امتحان شده فقط یکی از هفت تا .خیلی اتفاقی پیش آمدی بود که براش آماده نبودیم
-همه میدونیم که سوتکهای باستانی از بین رفتن
کس دیگر گفت: کسی میتونه اطمینان حاصل کنه که سوتکها واقعی هستند؟
همهمه ای جمع را فرا گرفت
پادشاه جوانی پرسید: میخواین باهاشون چیکار کنید
دیگری گفت: باید بین همه تقسیم بشن .ما هم هفت قلمرو کوچک هستیم به هر کدام یکی باید برسه
پادشاه پیر فریاد زد :ساکت باشید ساکت باشید همهمه نکنید
جلو آمد هوشنگ پادشاه بزرگترین قلمرو در شمال. پیر بود و از جنگهای بسیاری جان سالم به در برده بود و در میان جمع قرار گرفت
و پرسید:نگفتی با نفس کی امتحان شده؟ و چرا گفتی هفت تا باید شش تا سوتک باشن نه هفت تا
تهمورث گفت: از اون بابت که هفت تان شمردن بلدم مرد و میتونم هفت تا دونه سوتک رو بشمارم و در جواب اون سوال اولت باید بگم که و با دست به پینار اشاره کرد
هوشنگ شاه پرسید : دخترت؟
تهمورث جواب داد: دخترم نیست دختریه که سوتک هارو به اینجا آورد
-و تو پنهانشون کردی از ما از قلمرو شمال
+از خطر پنهانش کردم
مردی از جمع فریاد زد از ما پنهانش کردی این توهینه به همه ماست
زنی در میان جمع بود حکمران فرمانروایی در شرق قلمر شمالی ها گفت : اون سوتک ها میراثه شمالن میراث ما همه ما
و دیگری فریاد زد
-نکنه میخواین همشو خودتون نگه دارید
باز هم هم همه شد
هوشنگ راست در چشمان پینار نگاه میکرد
چیز غریبی یافته بود البته اگر تهمورث راست گفته باشد زنی با قدرت دمیدن در سوتک ها عنصری کمیاب که قرنها بود که مردم شمال منتظرش بودند، دمنده ای در سوتک که می توانست رو در روی قدرت جنوبی ها بایستد ، رو در روی قدرت نقاب ها
زنی از میان جمع فریاد زد: هر کدوم از قلمرو ها باید یه سوتک داشته باشه
دیگری در جواب گفت : ما ده قلمرو بزرگ و کوچکیم اگه به اندازه باشه به شما چیزی نمیرسه
-ببند دهنتو احمق ما کوچک هستیم اما قلمرو اندازه شما آدم کوتوله و نادون نداره
مرد که از پدری کوتوله زاده شده بود خشمگین نعره کشید
درگیری پیش آمد
صدای تهمورث به جایی نمیرسید
هوشنگ هنوز چشم به پینار دوخته بود و با نگاهش میگفت میخواهد قدرت سوتک را ببیند
شمشیری کشیده شد و خواست فرود آید که فرقی را بشکافت
مرد جوان بود و خشمگین و به نام خانوادگی اش توهین شده بود
مردی را کنار زد و شمشیر را کشید : میکشمت ماده سگ
قبل از آن که مرد به شعاع آسیب زدن به زن توهین کننده برسد شمشیرها کشیده شدند اما در همان لحظه بود که پینار برخواست سوتک را از یقه اش بیرون کشید و چشمانش را بست و در سوتک دمید چند لحظه که به درازای یک عمر گذشت همه چیز ایستاد و مردان و زنان شمشیر بردست در جای خود خشک شدند
مانند پیکرهایی که میرفت تا سنگ شوند سنگین و دردناک، آه از نهادشان برآمد نفس ها حبس شده بود و هوا به ریه ها نفوذ نمیکرد و بر نمی آمد حتی فقط چشمها میدید که همه چیز ایستاده است
پینار دوباره در سوتک دمید
صدا و صوتی دیگر برخواست آبی بر آتش نفسی بعد از غرق شدن نور حیاط به ریه ها دوید و خون کند شده به شدت جریان یافت سنگی از سینه ها برداشته شد ، انگار یخ های پیکرها ذوب شده باشند. مردان و زنان شمشیر کشیده همه بر زمین افتادند
چند لحظه همه در بهت بودند.چه پیش آمد ؟
تهمورث لبخند ریزی به لب آورد
آرام باشید احمق ها به اندازه کافی خونمون به دست عادل شاه ریخته شده .به اندازه کافی بهمون توهین شده
دیگه بسه
همه با وحشت به پینار نگاه میکردند که چشمانش را گشود و دوباره همانجا نشست و در چشم تک تکشان نگاه کرد
و سر آخر به چشمان هوشنگ خیره ماند هوشنگ سر فرود آورد پینار با تکان سر جواب داد
هوشنگ مسرور و خرسند بود . گفت: ملازمان و همراه بیرون باشن حاکمان و ملکه ها بمونن .باید خصوصی صحبت کنیم .خستگی در کنید تا شاهان شور کنند تهمورث به دربان اشاره کرد در باز شد و همه بیرون رفتند
پینار بلند شد که بیرون برود
هوشنگ گفت: تو نه تو بمون
تهمورث پینار را با اشاره دستی نشاند
سه ملکه و چهار حاکم مرد دور تخت تهمورث جمع شدند
...................................................................................................................................
گوهر آرام بود شب سیاه نبود به کبودی میزد و ماه در آسمان بود و دیگر برف نبود باران بود اما به همان اندازه سرد بود
گفت: بهار داره میاد کمی بعد میتونید از دره پایین برید و به راهتون ادامه بدید
ایلگار گفت :بقیشو بهم بگو میخوایم بشنویم
-باقیش بمونه برای بعد شبهای درازی تا آب شدن برفها مونده و منم زن وراجی نیستم .حوصله حرف زدن ندارم
روی تختش دراز کشید و دمی بعد صدای خرو پفش بلند شد
ایلگار بلند شد و هیزم در آتش انداخت و کلون در را بررسی کرد و لنگان لنگان به سمت تخت رفت آنجا که زیبا دراز کشیده بود .کنارش دراز کشید و گفت: آخرش نگفت چرا میگه بخشوده شده ؟
-نه نگفت
+به من گفته
ایلگار نگاهش کرد زیبا لبخند زد و گفت :میخواسته پینار رو بکشه مادر مادربزرگ تورو .اگه میکشتش تو به دنیا نمی اومدی
زیبا خندید
ایلگار هم