ویرگول
ورودثبت نام
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهاردر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
خواندن ۱۵ دقیقه·۱ ماه پیش

بخشوده شده قسمت آخر ( از کتاب برلبه تاریک)

تمام فکر و ذکرش پیش پینار بود

هر لحظه و هر زمان کنارش بود حتی وقتی پینار تن به چشمهه آب گرم میسپرد تا استحمام کند چند قدم دورتر می ایستاد تا اگر مردی نزدیک شد او را نهیب زند که دختری در چشم تن برهنه دارد و مرد یا پسر روی برگردانده میرفتند نه تنها اینجا میان صخره های کوه های مشرف به شهر پادشاهی بلکه در تمامی قلمرو تهمورث زن ارج و منزلتی دو چندان داشت زن بودن افتخاری بود و چه اندازه این را دوست داشت زن هرگز برده نبود هرگز جنس دوم نبود و همیشه بالا بود والا بود و عزیز بود فرشته ای برای زایش زندگی برای مادر شدن برای رهبری برای حکمرانی

این را تنها در جنوب در دو نقطه دیده بود که زن ارج دارد در صومعه و در بارگاه شاه شاهان کی شاه که در شمال عادل شاه صدایش میکردند به تمسخر.پینار از چشمه بیرون آمد لباس میپوشید که گوهر خود را به او رساند

-بانو بذارید کمکتون کنم

پینار آب موهای انبوهش را به پارچه ای گرفت.با کمک گوهر لباس پوشید.تن سفید و مرمرین.چه مرد خوش بختی او را در آغوش خواهد گرفت .صاحب سوتک ها ارجمند ترین دختر شمال زیباترین و قدرتمند ترین دختر شمال را پینار را

"چگونه او را بدزدم چگونه او را ببرم قد بلند تر و سنگین تر تن درشت و محکم"

"اگر نتوانستی فقط آن سنگ را آن سوتک را""دختر را بکش"

دست گوهر سرد شد و تیری به قلبش نشست انگار.چرا باید او را بکشد می تواند وقت مناسب سنگ را برباید و برود بی آنکه عزیزی را کشته باشد خیال کشتن پینار از سرش گذشته بود اما همچنان قلبش می لرزید پینار به سمتش برگشت

+چیزی شده ؟

در راه سعی می کرد نگاهش نکند می دانست که آن دختر تیزهوش تر از آنی ست که بتواند چیزی را پنهان دارد

"دل قوی دار دختر به وقتش سوتک را می دزدی و به سمت تپه ماهورها می روی و از آن جا رو به بیشه و تمام. هرگز پیدایت نخواهند کرد .هرگز به دنبالت نخواهند آمد و هرگز نمی فهمند که کجا رفته ای"

پینار از پشت سر می آمد و گوهر جلوتر گام برمی داشت. مسیر شیب دار بود و ندیمه باید جلوتر می رفت که اگر بانویش بلغزد مانع سقوطش شود و این رسم صومعه بود

+چرا جلوتر می ری بیا کنار هم با هم...

و ناگهان لغزید و افتاد

+آی مچ پام

همین را گفت و در آخرین لحظه قبل از این که گوهر بچرخد و با دستان باز به او برسد به زمین خورد

-خدا منو ببخشه

+تو رو چرا خودم افتادم ...پام پیچ خورد

-بذارید کمکتون کنم

و خود را زیر بازوی پینار جای داد چهره در هم کشیده از درد چند قدم راه آمدند اما نشست و گفت: نمی تونم بیام درد می کنه

دخترک نگاهش را به مچ پای پینار دوخته بود فکری به سرش زد البته ناپخته بود

- تا دهکده چیزی نمونده اگه تا اون سراشیبی بتونید بیاین تا دهکده کولتون می کنم و می برمتون

پینار خندید

+ یعنی این قدر قوی هستی که منو به دوش بکشی و تا خونه بریم

-بله فقط اگه تا اون سراشیبی بتونید بیاین منم کمکتون می کنم

پینار دوباره خندید و با چشمانی که به رنگ آسمان بود در دختر نگریست

+نمی خواد کولم کنی فقط کمک کن راه بیام

دخترک باز خود را زیر بازوی پینار جا داد و او را لنگان لنگان تا سراشیبی تندی همراهی کرد آرام و آهسته و چرا دلش می خواست هرگز این مسیر پابان نیابد.نشستند دخترک دوباره به سخن آمد که

- بیا روی دوشم تا دهکده می برمت و پینار جواب داد: هیچ وقت باری روی دوش کسی نمیشم تو برو به دهکده همراهی با خودت بیار هوا داره تاریک میشه منم آهسته آهسته میام

-تنهاتون نمی ذارم

و صاف در چشمان پینار خیره ماند

دخترک پینار را به دوش کشیده و به ست کلبه ها می رفت "دختری با این قد و بالا چرا چندان سنگین نبود" و پینار از دیدن آن همه چالاکی و قدرت تعجب کرده بود

چراغ خانه ها یکی یکی روشن میشد و دختر کوچک تهمورث با چراغی بر ایوان خانه بود استوار پسر بلند قد و چهارشانه که مهتر اسبان تهمورث بود در حال زین کردن اسبی بود که پی دختران برود که دیر کرده بودند تاریک روشنای روز فرا رسیده بود اما چشمان دختر با تاریکی که داشت غالب می شد مبارزه می کرد تا بیشتر ببیند در انتهای جاده منتهی به ده شبه کسی پیش می آمد

-آنها هستند آمدند و دقیق تر نگاه کرد پینار بر پشت دخترک بود و دخترک پیش می آمد

.......

گوهر در تخت خود دراز کشیده بود همان جا در کتابخانه قصر که حالااتاق خصوصیش بود دراز کشیده بود و در فکر بود می توانم حملش کنم و می توانم با خودم ببرمش یا با اسبی از اسبان اسطبل .اسطبل به در پشتی راه دارد نیمه شب کسی آنجا نیست.فقط باید بیهوش شود و باز هم بردوش کشد تا آن سوی جنگل بعد دست و پا بسته و دهن بسته تا عمق جنگل و تا جایی که گروه مزدوران مالیاتچی منتظرش بودند

"یادت نرود لنگه گوشواره هم باید همراه دختر برود" این یک نشانه بود برای یک عملیات بزرگ برای ربودن دختری که صاحب سوتکهایی بود که تهدیدی برای قلمرو جنوب بودند. تنها شانس شمال برای مقابل با جنوب و گوهر اینجا بود که اولین قدم برای این عملیات بزرگ را بردارد ،جلب اعتماد دختری که صاحب سوتک ها بود. کشتنش راحت تر بود تا ربودنش و این را خوب می دانست اما نمی توانست این عمل را انجام دهد، نمی توانست پینار را بکش نمی توانست او را نابود کند اصلا چرا باید این کار را می کرد و اگر نمی کرد چه می شد آنها به دنبالش می آمدند و جانش را می گرفتند قدرتمند ترین زنان جنوب؛ انجمنی قدرتمند و با نفوذ که همه ارکان قلمرو جنوب را کنترل می کردند صدها یا هزاران جاسوس در بین تمامی سطوح حکومت و صدها جاسوس در بین مردم شمال مسلح به تمامی سلاح ها و امکانات عجیب و غریب و آموزش دیده برای کشتن؛ برای دریدن هر تهدیدی. صومعه خواهران با نشانی که لرزه بر پشت دشمنان می انداخت گرگی با دهان و چشمان خونین آنها هر تهدیدی را که بر سر راه حکومت جنوب بود از بین می برد.خواب از چشمان او رخت بربسته بود و قلب نا آرام نمی گذاشت که بخوابد

 

از چه چیزی می ترسید؟ از این که دستگیرش کنند و یا نگذارند که زنده بماند کدام سو او را خواهد کشت؟ صومعه خواهران یا شمالی های خشمگین از لگد مال شدن اعتمادشان

 

می تواند فرار کند اما به کجا؟ به کجای جهان او در شمالی ترین قلمرو شمال بود و بعد از ان دیگر حیاتی نبود فقط کوه بود و کوه بود و کوه و سرما وزمین هایی که خشک و خالی بود. در جنوب چه منتظرش بود صومعه ای که می توانست در آنجا خوب بخورد و خوب زندگی کند. با انواع علوم آشنا شود و خانواده ای داشته باشد اما مگر این جا خانواده ای نداشت؟ پینار می توانست خانواده او باشد خواهرش باشد هم صحبتش باشد اما در شمال چیزی نبود او یک غریبه بود و در جنوب هم او یک غریبه بود. او نگاه های دختران صومعه را دیده بود و پچ پچ آن ها را وقتی که به اتاق دا می رفت تا برترین علوم را بیاموزد اما برای چه آن علوم به او آموزش داده شده اند ساخت داروی خواب آور از شیره خشخاس از سنبل الطیب از گیاهه بابونه ، چرا؟

 

آنها را می توانست در انباری ته سالن زیرزمین بیابد همانجا که شیره خشخاش برای تهمورث اماده می شد تا بعضی از شبها راحت تر بخوابد

 

سنبل الطیب قوی تر بود می توانست دختر را به خواب فرو برد و او شبانه از در پشتی همانجا که به اسطبل راه داشت بیرون برد.گیاه والرین یا علف گربه.سنبل الطیب با بویی تلخ و زننده

 

از رخت خوابش بیرون آمد و آرام و بی صدا همون طور که در شبهای بیخوابی صومعه آموخته بود پا به زیرزمین گذاشت. چشمانش به تاریکی عادت داشت یا آن را هم آموخته بود ته راه رو انباری همان جا بود پر از علف خشک و ادویه که فضای کوچک انباری را پر کرده بود. بو کشید این کار را هم آموخته بود زیر نظر مستقیم دا ترکیب کردن و ساختن داروی خواب آور را آموخته بود و بعد از ساعتی گشتن پیدایش کرد بوی تلخ و زننده از گیاه بود یا این که خود آن بو را می داد بوی خیانت به مهربانی شمالی ها به ملت خودش به شمال

 

"حکومت های کوچک و ضعیف باید از بین بروند باید همه زیر یک نظم زندگی کنند" گیاه را در کرباسی پیچید و بیرون آمد

 

........................................................................

 

مرد روبه روی تهمورث ایستاده بود با همان چوب دست چوپانی و آن کلاه پوست خود و با ریش انبوه قرمز رنگ که مشخصه چوپانان شرقی بود

 

تهمورث برندازش کرد مرد با چشمان سبز به او خیره بود و نگاه نافذی داشت نزدیک ترین مرد به او در قلمروش و عاقل ترین مشاورش شاه پیر پرسید

 

-تو مطمئنی

 

مرد با صدای گیرایی جواب داد: بله

 

تهمورث در فکر فرو رفت

 

-عجب پس نقشه ی ریختن که سوتک رو بدزدن

 

+تنها سوتک نه بلکه پینار رو هم میخواد با خودش ببره

 

تهمورث در چشمان مرد خیره شد مرد چیزی در نگاه خود پنهان نداشت دیده دریچه قلبش. صاف و بدون هیچ‌نیرنگی

 

-خب حالا باید چه کرد دخترک رو زندانی کنیم یا بکشیم

 

+فایده ای نداره کس دیگه رو میفرستن

 

-پس چی چکار باید کرد

 

+میذاریم پینار رو ببره

 

تهمورث با چشمان گرد شده نگاهش کرد

 

مرد حرفش را پی گرفت

+ فقط تا زمانی که بفهمیم کی پشت این کاره

 

-خودت گفتی که صومعه اما از کجا می دونی

 

+شمشیر اون زن رو دیدم وقتی توی تاریکی جنگل بیرون کشید تا از دختر محافظت کنه.شمشیرش یه شمشیر معمولی نبود خود زن هم .یکی از همون ماده گرگهای صومعه بود یکی از اون شیاطین

 

-اگر شمشیری که داشته خاص بوده حتما زن بلند مرتبه ایه بین زنان صومعه

 

+بله و فقط وقتی یک خاتون به ماموریتی فرستاده می شه که ماموریت مهمی باشه

 

-چرا این دختر؟ بهش نمیاد که خیلی اموزش دیده باشه چرا اونو فرستادن

 

+برعکس خیلی اموزش دیده است هر کاری ازش برمیاد برای هر چیزی آموزش دیده تقریبا یک ساله که از یه فاحشه خانه خریدنش.خودش شمالیه برای همین هم به اینجا فرستادنش که لهجه جنوبیش لوش نده و خیلی دلیل های دیگه

 

-مثلا چی

 

+مثلا اینکه توی تمامی آموزشهاش برترین شاگرد صومعه بوده اونقدر که خود ماده گرگ اعظم بهش تعلیم داده

 

-خود دا؟

 

+بله خود دا

 

تهمورث به فکر فرو رفت

 

-پس بذار کارشو بکنه فقط نباید بذاریم از قلمرو ما بیرون بره.به هوشنگ خبر میدم وقتی خطر رفع شده م فرستیمش بره باید زودتر از اینها این کارو می کردیم

 

..................................

.......

مچ پا کمی ورم داشت و دراز کشیده بود

-شبها راحت می خوابید بانوی من

+گفتم این جوری صدام نکن هم بگو پینار

-بله معذرت می خوام

+یکم درد دارم

-دوست دارید یه شربت براتون درست کنم که دردتونو کم کنه و راحت تر بخوابید ؟

آشکارا درد می کشید

+اگه کم می کنه یکم می خوام البته اگه تلخ نباشه

-یکم تلخه اما شیرینش می کنم

جام را به دست پینار داد در حالی که به خود لعنت می فرستاد.پلکهای پینار روی هم می رفت که گوهر گفت: جای تو توی صومعه امنه عزیز دلم

+کدوم صومعه... و نایی برای باقی سوالش نداشت جام از دستش افتاد و گوهر لحظه ای ایستاد تا صدای افتادن جام ساکت و لحظهای سکون و بعد دست به کار شد لباس گرمی به پینار پوشاند و خود نیز بالا پوشش را پوشید و از در بیرون رفت به اتاقش که دیگر اتاقش نبود. به کتابخانه. خنجری را که پنهان کرده بود برداشت و از زیر تخت کیسه ای که آماده کرده بود را بیرون کشید و به سمت اتاق پینار رفت . ملافه بلندی را برداشت و به سمت پینار رفت او را به خود بست و بلند شد پینار سنگین تر بود اما نه او این کار را سخت تر می دید

خدا مرا لعنت کند

به سمت در پشتی قصر رفت و در را آهسته گشود

برف نم نم می بارید رد پا در برف گم می شود و فردا که از آنها خبری نشد به دنبالشان خواهند گشت و اگر تمام شب را راه بپیماید پیدایش نخواهند کرد.به اسطبل رسید. می تواند اسبی بردارد و پینار را بر روی اسب بیندازد و برود همان کار را کرد دختر را پشت اسبی گذاشت و اسب را آرام به سمت درب خروجی اسطبل کشید .

.........

لنگه گوشواره را از زیر سنگ بیرون کشیده بود و به گوشش آویخت و داشت می رفت اما دلهره عجیبی داشت یک جای کار می لنگید اما مهم نبود نیمه راه را آمده بود و پینار بر پشت اسب بود و سوتک بر گردنش

-کجا داری می ریم

هنوز چشمانش پینار بسته بود اما با ناله ادا شد

به میانه جنگل رسیده بودند کلبه از دور مشخص بود همان جا که قرارشان بود کلبه مامورین مالیات لنگه گوشواره را به آنها نشان می داد و از آن به بعد ماموریت او تمام بود فقط چند قدم دیگر تا چراغ روشن کلبه و تمام

.....

اسب را بست پینار را پایین گرفت و درب را گشود .

.....

"شمالی ها مردم عجیبی هستند مردمی که زیر ظاهر ساده شان نوعی از تیزهوشی ذاتی فکر می کنی مردمی ساده لوح هستند اما هرگز این طور نیست باید مراقبشان باشی"

.....

خون... همه جا پر خون بود زمین کلبه و دیوارها که نشان از پاشش خون روی سنگهای کدرش داشت و مامورین مالیات که دریده شده بودند هوشنگ شاه نفس نفس زنان و با دستی که خون از آن جاری بود نشسته بود یکی از افسرانش هم همین طور مرد ریش قرمز با عصای چوپانی اش ایستاده بود و استوار هم پسر اسطبل چی

استوار چشم در چشم گوهر پرسید :اسب رو خوب بستی و با پوزخند ادامه داد خیلی کثیفی موش کوچولو

و ضربه ای از پشت سر به سرش اصابت کرد ضربه ای با دسته شمشیر گوهر با پینار که بر دوشش بود به زمین افتادند

در میان فریاد هوشنگ بر سر افسری که ضربه را زده بود از حال رفت

-آروم تر احمق

........

دختر هنوز منگ و گیج بود و نمی توانست روی پایش بایستد.در میان تالار رها شد و افسران و هوشنگ دورش را گرفته بودند تهمورث بر تختش نشسته بود و نا امیدانه نگاهشان می کرد .

-همشون رو کشتید

هوشنگ شاه جواب داد: مجبور شدیم

-این دختر بچه رو چی اونم مجبور شدید به این حال و روز بندازیدش که نتونه حرف بزنه؟

هوشنگ نگاهی به افسرش انداخت که ضربه را زده بود افسر که نگاهش را دزیدید و به زمین خیره بود

هوشنگ شاه گفت:ترسیدیم به صاحب سوتک ها آسیب بزنه

تهمورث فریاد زد: بس کن محض رضای خدا

+یه خنجر همراهش بود فکر کردی می خواست باهاش چیکار کنه؟ اون یه جاسوسه...یه دختر صومعه که تعلیم دیده آدم بکشه.... صاحب سوتک ها هنوز به هوش نیومده تهمورث، این موش کثیف به اسلحه هست تو دست اون ماده گرگ که باهاش به خواسته هاش برسه. بعد تو نگران حال این دختری؟ در آینده قراره یکی از اون شیاطین باشه گرچه همین الانشم هست.

-ما می خواستیم اون خاتون رو گیر بندازیم و تو همه چیز رو خراب کردی

+گیر بندازید که چیکارش کنید اعتراف بگیرید ؟ هیچی وقت موفق نمی شدیم حتی اگه اونو زنده می گرفتیم. حتی اگه می تونستیم زنده بگیریمش هیچ وقت موفق نمی شدی قبل از اینکه بتونی شکنجش کنی خودشو می کشت

با دستی که پییچده در کرباس سفید خون آلودی بود رو به بقیه کرد و ادامه داد: یه داروی مرگبار رو با یه نخ می بندند به دندونشون و در لحظه آخر می جوون و قورتش می دن

سکوت کرد تهمورث نگاهش می کرد

نگاش را به دختر دوخت خون بینی دخترک خشک شده بود و چشمش خون گرفته و ملتمسانه به تهمورث نگاه می کرد .

-اون اسیر منه

+نه اون یه جاسوسه خودت گفتی که شمالیه و یه شمالی وقتی به ملت خودش خیانت کنه مستحق مرگه و این یه قانونه

تهمورث به جمع نگریست نمی شد از این قانون تخطی کرد و با خشم سر تکان داد و گفت بله.اما خودت باید تمومش کنی اونم جایی که خونش دامن گیر من نشه جایی کنار آب روان بعد از اینکه بهش آب دادید .

هوشنگ شاه به مردانش اشاره کرد افسران دختر را گرفتند از دو سو مانند پرنده ای که در دام گرفتار شود گوهر در میان هوا دست و پامیزد و زجه می زد و کمک می خواست او را به سمت مرگ می بردند در میان کوهی یا کنار آب روان او رامیکشتند بعد از سیراب کردنش به روش شمالی ها که فلسفه ای عجیب پشتش بود

........

برف بی امان می بارید و گوهر آن قدر داد زده بود که دیگر صدایش در نمی آمد می خواستند بکشندش و هیچ راه گریزی نبود . چند مرد عبوث و خشمگین و نا آشنا سرش را روی تخت سنگی گذاشتند و یقه اش را از پشت پاره کردند و موهایش را افسری در دست نگه داشته و به سمت جلو می کشید شمشیر بالا رفت و دو متر با گردن نحیف دختر فاصله داشت تیغی برنده در بوران سرد. هوشنگ نفس به سینه کشید اما صوت سوتک او را در جایش خشک کرد صوتی که همه را تبدیل به مجسمه ای سنگی کرد صوتی که از بی زمانی مطلق آمده بود چند لحظه بعد سوتی دیگر و آبی بر آتش.همه بر جا میخ شده به پینار چشم دوختند

 

بذارید بره

 

هوشنگ خواست چیزی بگوید که پینار ادامه داد

 

فردا با هم می ریم به قلمرو تو

هوشنگ به خواسته اش رسیده بود

 

دخترک زانو زده و او را نگاه می کرد نگاه پینار سخت و سنگین و بی روح بود گوهر آرام گفت منو ببخش

 

-من بخشیدمت

 

تهمورث و نگهبان اسطبل آنجا بودند دورتر با اسبی که زین نداشت

 

پینار به تهمورث نگاه کرد. گفت: همتون رو بخشیدم

 

افسری دستان دختر را گشود سوار اسبها شدند و رفتند و از آن همهمه فقط صدای باد بود و دختری که در میان برف با نفسی که نا نداشت می گریست.تنها اسبی بی زین مانده بود و دخترکی با یک لنگه گوشواره بر گوش

 

.............

داستان کوتاهرمان
۰
۰
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
در گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید