گوهر انگار سالها حرف روی قلبش مانده بود سالها حرف برای گفتن داشت بعضی ها را با بغض و بعضی ها را با خشم و برخی را با لبخند تعریف میکرد
سالهای سال تنها مانده بود و حالا در میان آن کوه های سرد دو جفت گوش شنوا پیدا کرده بود
گوهری در قلبش داشت که دو نوجوان هر روز بیشتر به آن پی میبردند
زمستان کوچک و سخت آغاز شده بود درست قبل از بهار سبز که می آمد و برف ها شروع میکردند به گریستن و از غمشان دره ها را پر بار میشد و شاید همین امیدواری بود که پیرزن را به وجد می آورد و داستانهایش را با آب و تاب تعریف میکرد
از گیاهان و شکارهایی که با کمک زیبا میگرفت غذاهای خوشمزه ای درست میکرد
زن تمیزی بود و کلبه اش مرتب بود یک برنامه سخت برای خود داشت که حتی با آمدن آن دو نیز محکم به برنامه اش چسبیده بود
صبح ها قبل از طلوع خورشید بیرون میزد و وقتی هنوز گرگ و میش بود تن برهنه خود را به آب یخ رودخانه می سپرد و بیرون می آمد با همان تن خیس و موهایی که آب از آن میچکید لباسهای بلندش را به تن میکرد و رو به مشرق جایی که خورشید لحظاتی بعد اولین پرتوی نور خود را به دل آسمان میپاشید به نماز می نشست دستها گره کرده و به صورت زانو زده به درگاه خداوند نور دعا میخواند
دخترک از پشت درختان بلند کاج که پای در برف گیرانده و با وقار ایستاده بودند سرک میکشید و پیرزن را میپایید
گوش میخواباند تا زمزمه ها و شاید وردهای جادوگر را بشنود
چه خواهد گفت پیرزن؟
به درگاه کدام خدا دعا میکند و می شنید که زن میگفت:
رحمتت را پایانی نیست ای خداوند نور رحمتت را بر سر بندگانت چه نیک و چه بد بپاشان ؛ آن ها را از عشق سیراب کن و قلب آنها را شفا بده
چه موجودیست این زن با آن همه زخم با آن همه رنج و شکنجه که کشیده بود چطور میتوانست به درگاه خداوند نور برای انسانهای بد برای آن موجودات بد دعا کند او هرگز نمیتوانست برای مردشکارچی و برای زنش دعا بخواند
- رحمتت را بر تمام هستی بتابان و نورت را از ما دریغ نکن
ای خداوند نور قلبهایمان را شفا بده
پیرزن بعد از مناجات برمیخواست و به سمت کلبه به راه می افتاد و در بازگشت نیز کوزه های آب را پر میکرد و از شیب دره بالا میکشید
تا روشنایی فاصله ای نبود و گوهر لبریز از حس زندگی بود آرام بود
اجاق را می افروخت و وقتی آتش شعله میکشید باز هم دعا میخواند
با هر فوتی که به زغالهای مانده میکرد با هر شعله ای که جان میگرفت با هر جرقه ای که نوری را از خود ساطع میکرد وردهای باستانی را زیر لب زمزمه میکرد
-ای خداوند نور به زندگی همه فرزندانت روشنایی و گرما ببخش
دخترک متعجب از آن همه مهربانی بود که زیر پوششی از بداخلاقی و ترشرویی پنهان بود
اما کم کم میتوانست عاشق آن جادوگر شود عاشق نظم و ترتیبی و پاکیزگی که داشت عاشق آن پیرزن عاشق غذاهای خوشمزه اش و عاشق گوهر عاشق دستهای شفا دهنده اش
.....
-وقتی به ده پینار رسیدیم تنها پانزده سال داشتم دختری جوان و پر از حس زندگی بودم .هدف یک چیز بود دزدیدن سوتک هایی که در ده پنهان بود
+اما چرا تو؟ تو که قدرت خاصی نداشتی از بین تمام آن زنان و دختران صومعه که آموزش دیده بودند چرا تو انتخاب شدی؟
ایلگار این را پرسید و سکوت کرد
زوزه باد یخ زده و آتشی که در درون اتاق میسوخت وصدای هیزمهایی که از فشار گرما میترکیدند فضا را آکنده بود شبهای زمستان سردی که میدانی چند روز دیگر بهار است بیدار بودن و سخن به درازا کشیدن لذتی دیگر داشت
گوهر انجیر و توت خشک در ظرفهای مسی گذاشته بود و هر یک از آن ظرفهای پر را به دست دو نوجوان داده بود انگار به سالهای دوری سفر کرده باشد گفت:
دلیلش واضح بود چون من یک شمالی بودم و این چیزی را پنهان میکرد نیت پلیدمان را
+چرا دختران آموزش دیده برای این هدف نیامدند دختران شمالی در بند مثل تو
-من تنها دختر شمالی بودم که برای اولین بار به صومعه راه پیدا کرده بود دختری برده در میان اشراف زادگان جنوب وصله ناجور جمع که فقط برای یک هدف آموزش میدید و تربیت میشد
+و تو جادو را آموختی که ماموریت خودت را انجام بدهی؟
-برای گرفتن اون سوتک ها جادو کافی نبود.آنها حتی اگر دزدیده میشدند نمیتوانستند به کار آیند
+و تو دقیقا برای چی آموزش دیده بودی
گوهر نگاهی به چشمان پرسشگر دو نوجوان انداخت
ـربودن پینار
.......
شام آماده بود و زیبا میز را چیده بود گفت:
شام آماده ست من که خیلی گشنمه بیاین سر میز بعدا بقیه داستان رو تعریف میکنی
بوی خوش گوشت پخته شده با ادویه هایی که گوهر در هر جای خانه پنهان کرده بود غذا را اشتها آور کرده بود
گوهر نگاهی به میز غذا انداخت و انگار در خاطرات خود گم شده بود ناخودآگاه گفت: خیلی وقت بود که دوستی نداشتم حتی زمانی که در صومعه بودم فقط برای یک هدف تعلیم میدیدم تنها برای کشتن بزرگترین دشمن جنوب .زنی از تبار نخستین مردمان.از تبار پادشاهی گمشده شمال.زنی که سوتک سنگی به گردن داشت.باید او را می ربودم و سوتک را هم خبر ساخت سوتک ها به گوش دا رسید او به دیدن پادشاه رفته بود و هشدار داده بود
گروهی از بهترین آدم کشهای عادل شاه به آن کلبه وسط کوه های شمال رفتند و آن مرد و زنش را کشتند اما چیزی نیافتند کلبه را گشتند حتی کلبه را با اجساد آن دو آتش زدند و بازگشتند به خیال آن که سوتک ها نابود شده باشند اما غافل از آن که قدرت سوتک ها ورای قدرت ناچیز آنهاست و خداوند نور سوتک ها را حفظ خواهد کرد دختر آن دو که ده سال بیشتر نداشت با جعبه ی سوتک ها از میان آتش و از دالان زیر کلبه گریخته بود و به سرزمین پادشاهی در شمال که یک پادشاه محلی بود پناه برده بود آن دختر مادر مادر بزرگ توست
+چیزهایی میگی که من هم نمیدونم این چیزها رو کی برات تعریف کرده
-بهترین دوستم
+بهترین دوست تو کیه
-صبور باش پسر تو قبل از جواب این سوال خیلی چیزارو باید بدونی.تا جوش خوردن استخوان پات روزهای زیادی مونده و تا آب شدن آخرین توده برف کوه های شمال
+تا اون موقع نمیتونم صبر کنم باید برم باید خواهرم رو پیدا کنم و برش گردونم خونه
گوهر شروع به خندیدن کرد
+به چی میخندی
گوهر نمیتوانست جلوی خنده اش را بگیرد
ایلگار دوباره پرسید: به چی میخندی؟
-تو واقعا فکر میکنی برای پیدا کردن خواهرت داره میبرتت جنوب؟
ایلگار متعجب پرسید:
کی داره منو میبره من با پا و اراده خودم دارم میرم جنوب
گوهر دوباره خنده ای بلند سر داد
-پس نمیدونی
+چی رو
-اون که داری میبرتت تا یه امپراطوری رو نابود کنی کهن ترین و قدرتمند ترین امپراطوری جهان در تمام زمان
+این فقط یه سوتکه
-تو هیچی از اون چیزی که به گردن آویختی نمیدونی
از فردا تا اواسط بهار که استخونات جوش بخورد باید تولید اصوات رو یاد بگیری
تولید اصوات به چه کارم میاد من همین الانشم میتونم با دمیدن توی این ستون مغز هر موجود زنده ای در کاسه سرش از هم بپاشم
گوهر نزدیک تر شد چشمان قهوه ای اش به سرخی خون بود
باید یاد بگیری چون هنوز نمیدونی چه چیزی تو انتظارته
زیبا ارام پرسید: بهمون بگو
گوهر همچنان چشم به پسرک دوخته بود
گفت : اونجا قدرت نقاب در انتظارته بچه.قدرتی که قرنهاست فرصت فرمانروایی به کل جهان رو به شاهنشاهی جنوب داده
ازه لا