از قله گروس که پایه ای از نردبان بلند کوهستان برج است رد شوی و از دره ی پشت گروس به سمت پایین کوه سرازیر شوی، آنجا که گویی خورشید را با دست لمس توانی کرد شکوه و ابهت کوهستان برج را میتوانی به چشم ببینی
کوه هایی سفید که تا چشمها کار میکنند مانند زنجیری میانه مرز آرمیده است. کوهستان برج بلند پرشکوه و با صلابت زیر بارش سنگین برف زرهی سفید بر تن کرده و با رگه هایی از نور طلایی خورشید غروب مزین شده است
به راستی که نگهبان خوبی بوده است برای مرز، مرز دو اقلیم شمال و جنوب
اینک اما تیغ سرما کشیده بر روی دو نوجوان. سرسختانه ایستاده تا آن دو را به زانو در آورد و حال آن دو طفل بی پناه در ستیغ کوه در حال جدال با بوران کوهستان سر در زیر انبوهی از خز و پوست دست در کمر هم ، همراه و هم پا میروند تا از کمر یکی از کوه های کوهستان برج سر کج کرده و به دره بخیزند. اما این امر بسی خطرناک است سرما و هیولاهایی که از سرما قدرت میگیرند به علاوه این مرزبانان عادل شاه این پادشاه بی رحم چون شاهشان پاسبانان عالی برای مرز هستند و عبور از برج بدون جنگ میسر نیست و زیبا این را خوب میدانست.
دو نوجوان در پناه سنگی بزرگ خزیده به غاری کوچک مچاله شده و سرما زده میکوشیدند که آتشی بفروزند. آتش این افسون جادویی کهن سال و زندگی بخش و سوزاننده اگر در این باد جان بگیرد محافظ جان آنها خواهد بود و اگر باد رخصت شلعه ور شدنش را ندهد دو نوجوان خرد آرام و بی صدا در آغوش هم شاید دمی بعد دعوت فرشته مرگ را پذیرا باشند
آتش بعد از جرقه های سنگ آتش زنه متولد میشد اما طولی نمیکشید که در بوران میفسرد و هلاک میشد
ایلگار دستان را به دور هیمه کوچک از خاشاک گره کرد و به زیبا گفت :بزن
و زیبا با دستان سرد و یخ زده آخرین تلاش خود را به کار برد و بالاخره جرقه ای از آتش مانند نطفه ای به رحم هیمه پرت شد و همانجا دود کرد و لحظه ای بعد شعله ای کوچک از دل هیمه زاییدن گرفت و بسان نوزادی با تقلا زاده شد و جان گرفت
ایلگار اما هنوز دست بر هیمه داشت
_ خاشاک... هیزم
و زیبا هم چنان هل و در تقلا به جستن هیزم چشم چرخاند و هر چه خشک و نیمه خیس بود گرد آورد و بر آتش ریخت
آتش که میرفت خفه بشود در پیش چشمان ایلگار قد کشید و نوزادی گرسنه انگار،مانند پستان مادر هیزم خشک و خیس را مکید
هر دو در سکوت خیره به آتش و دست بر شعله گرم میشدند که ایلگار بلند شد و شاخ و خاشاک درختان ریخته در پیرامون تخته سنگ را جمع کرد و کنار آتش گذاشت
شاخ و برگ درختان خیس بودند اما چاره چیست مگر در کوهستان برج آن هم در فصل سرما چیزی خشک میتواند باشد به دور از گزند سرما و برف و بوران؟
ایلگار کنار زیبا نشست .چند لایه پوست و خز ضخیم جانواران گرچه شدت سرما را کاسته بود اما سرعتشان را کم میکرد
_ فکر میکنی چقدر دیگه مونده باشه ؟
+ شاید دو روز و شاید هم بیشتر
ساعتی بعد از اینکه گرم شدند ،بلند شدند و راه افتادند برف اندکی کم زور از پیش میبارید و دو نوجوان تا شکم در برف فرو رفته بودند برف تازه و نرم و این از خوش اقبالی آنها بود
قد برف کمتر میشد اماآسمان داشت میرفت که آخرین اشعه های خورشید را در قلب خود فرو نشاند و به رنگ خون در آید
چندی بعد آسمان به خون نشست و ساعتی بعد به کبودی گرایید
به سمت دره پا در مسیر شیب داری گذاشتند که به زحمت میشد جلوی پایشان را ببیند برف سفید تبدیل به توده سرد خاکستری شده بود که پای ایلگار لغزید و در سراشیبی سرد و لیز سقوط کرد
تکانش، برخورد، سقوط، خراشیده شدن پوست و گوشت با سنگهای تیز، شکسته شدن استخوان، به سرعت فرو افتادن، به پایین غلتیدن، ترس و دلهره، بی اختیار بودن ،پرت شدن، لیز خوردن
کجا شروع شد؟ همان لحظه که پایش لغزید و دلهره ای که به قلبش ریخت و آن را از شجاعت تهی کرد به آنی، خواست دست به چیزی بیندازد تا سقوط نکند. هر چیزی شاخه ای، سنگی یا حتی دست و شانه دخترک را اما لغزیده بود و ناگزیر از سقوط بود .
همه چیز در تکانهایی تند و خشن اندام بدنش را میدریدند شاخ و برگ، سنگها و حتی توده های یخ زده برف
همه چیز میچرخید و تنها چیزی که به ذهنش رسید، زمانی که معلق در فضا و زمین رها شده بود این بود که با دستانش صورت و سرش را محافظت کند . اما مگر تکانش این امکان را میداد که دستانش جایی ثابت بمانند و حصار و نگهبان سر و صورت باشند؟
سنگهای تیز صورتو سر و دستان را از هم دریدند
چند لحظه ای به درازای یک عمر و ناگهان در پایین دست کوه جایی که با درخت کاجی مسیر مسدود میشد به تنه آن درخت کهنسال خورد و همانجا باز ایستاد
سکوت و سوزش و بی حسی توامان، قارقار کلاغهایی که ترسیده بودند و زمان که میرفت تا خاموش شود جهان خاموش شد
بیهوشی
.......................
شب و سرما خستگی بر پاهای لرزان دختر را دوام میبخشید و انگار نمک بر زخمهایش می پاشید. زمستان وحشی
صداهای شب در جنگلی پر برف و تاریک وهم آلود و ترسناک بودند و این خستگی و نفس نفس دختر را زیر تن سنگین ایلگار بیشتر و بیشتر میکرد
زیبا پیکر ایلگار را به دوش کشیده و در جنگل سرد میدوید تا از وحشتناک ترین صداها که زوزه گرگ بود دور تر شود اما انگار هر لحظه صداها نزدیک تر میشدند و حالا صدای غریدن گله گرگی را هم میشنید. غرش هایی در خفا طوری که شکار پی نبرد که از کدام سو حمله خواهند کرد
دخترکی ریزجثه و پسری که گویا مرده بود در شب زمستانی بی رحم
دخترک دستهای ایلگار را از دوسو بر روی سینه و بر دور گردن حمایل کرده و با ریسمانی بسته بود
شاخه ای قطور از درخت کاج به زیر نشینگاه ایلگار محکم کرده بود و بند را به دور خود محکم گره زده بود همانگونه که اجساد حیوانات مرده در تله ها را تا کلبه میرساند وقتی مرد و آن زن کثیف در کلبه گرم در حال عشق بازی بودند
ته ریسمان را به دور بازو پیچانده و با تقلا با تمام توانی که در جثه ریزش مانده بود میدوید اما به کجا؟ در دل تاریکی به کدام پناه باید رسید؟ در سرما و در قلمرو بی رحم زمستان کدام دوا میتواند تن پسرک را التیام بخشد و او را به زندگی بازگرداند ؟
دخترک سر به سمت صورت پسر چرخاند تا بتواند نفس پسر را احساس کند اما ایلگار دیگر نفس نمیکشید یا شاید هم ترس آنقدر ذهن دختر را آشفته بود که نمیتوانست مرگ و زندگی را تشخیص دهد
دهانش خشک شده بود و چشمانش سیاهی میرفت و پاهایش انگار در برف گیر کردند و به صورت در برف فرود آمد در محاصره ی سیاهی و سرما بند از بازو گشود و خنجر بیرون کشید
سنگ ... سنگی شاید بیابد و فلاخن خود را آماده کند برای تاراندن هیولاهایی که در تعقیبش بودند
گرگهایی که بوی خون را استشمام کرده بودند و گرسنگی و عطر دیوانه کننده خون شهوت کشتن را در آنها برانگیخته بود
وحوشی برای دریدن، خلق شده برای سلاخی کردن و حال دختری بی پناه در دشت باز پر برف در محاصره آنها سنگی باید می جست
دختر با خنجر برف ها را کنار زد برفی که تا زانوان او را در خود فرو برده بود سنگ و یخ شاید، چیزی که در قلاف چرمین فلاخن بشود پرتابش کرد و پوست و گوشت هیولایی را بدرد
چیز سختی در لابه لای برف به دست خورد سنگ یا یخ؟ چه فرقی داشت؟ آن را در فلاخن جای داد و ریسمان را تاب داد و به سمت اولین سایه سیاه رها کرد صدای زوزه ای از درد بلند شد
جسمی دیگر در قلاف چرمی، تابی دیگر و پرتاب با تمام قدرت به سایه ای دیگر و صدای زجه ای از درد
اما غرش ها نزدیک و نزدیک تر شدند. عطر خون در فضا موج میزد ، گرگها ترس را می بینند و شهوت دریدن در آنها برانگیخته میشود. هلالی از گرگ های خاکستری و دختر به همراه جسدی بی جان در میان برف
فلاخن کارساز نبود. نبردی تن به تن باید. خنجر کشیده شده در دست و دست دیگر بر یقه پوستین ایلگار گره خورد و آن را کشید به سمت خلاف جهت گرگها . تقلایی بی ثمر
گرگی پرید تا گلوی دخترک را میان آرواره خود گیرد اما خنجر در میان راه بر صورت و پوزه اش زخم زد. گرگ عقب نشست . ماده گرگی بود که رهبر گله بود و زخم خورده از نبردهای بسیار. پوزه از خون تکاند و بار دیگر جهید دست دختر را در هوا میان آرواره ها محکم گرفت و با تکانی سعی کرد تنها سلاح دختر را از دستش بیرون کشد
گرگهای دیگر هم یورش بردند و ایلگار رااز پا و کتف از دست دختر کشیدند اما این اخر کار نبود زنجیر به کمر زیبا بود و دست برد و زنجیر با گوی سنگین را تاب داد و بر گوش ماده گرگ نشاند
ماده گرگ دوباره عقب رفت زیبا به سرعت گوی را چرخاند و بر چشم گرگی که ایلگار را از کتف گرفته و میکشید کوفت
گرگ عو عو کنان به عقب جهید
اما دیگر دیر شده و ایلگار را کشان کشان به درون جنگل میبردند زیبا با تقلا خود را به پیکر ایلگار رساند
این بار نیز نیرویی او را عقب کشید
ماده گرگ باز گشته بود و از پشت سر او را به خلاف جهت کشید و نقش زمین کرد
دختر بر روی زمین پرت شده و ماده گرگ بازوی او را در میان آرواره داشت که برقی از روی پیکرش رد شد گلوله ای آتشین بر جسم گرگی نشست که ایلگار را به درون سیاهی جنگل میکشید
گویی دیگر از دل تاریکی پرتاب شد و بر پهلوی گرگی دیگر نشست و گلوله ای از آتش از پی آن به میان گرگها که ایلگار را میبردند افتاد
گرگها عقب نشستند و زیبا فرصت یافت خنجر را در چشم ماده گرگ بنشاند ، ضربتی با تمام تنفری که در قلبش اندوخته بود . به راستی که نفرت چه اندوخته خوبی است .
ماده گرگ قدمی عقب جست بوی خون و شهوت دریدن دیوانه اش کرده بود انگار
گله عقب رفته بود اما ماده گرگ در قدمی آن سوتر خیالی دیگر داشت و دندانهایش را نشان میداد گلوله ای آتشین اما خیال و وسوسه ای که در سر داشت را تاراند و به پهلوی ماده گرگ خورد و او را به میان تاریکی پرت کرد
زیبا بلند شد و خود را به ایلگار رساند
جسم سرد و یخ زده
نعشی بی جان
صورتی پوشیده در برف
به راستی مرده بود ؟
به همین راحتی با یک غلتیدن در دره ای برفی؟
فرسنگها دور از خانه و خواهر و فرسنگها دور از آرزوی زیبا
چقدر معصوم بود
دخترک گریستن را آغاز کرد
از ترس یا غم؟ از روی نفرت یا از روی عشق ... فقدان ... فقدان عزیزترین چیزی که به دست آورده بود. عشق... این معجون سحر امیز که به او قدرت می داد
با مرگ ملاقات کرده بود و با برادر بزرگتر مرگ نیز ...با تنهایی که دوباره بازگشته بود
نگاه کرد به سویی که گلوله های آتشین پرت شده بود
در میان هاله و غباری از اشک زنی پیر ایستاده بود با پوستینی خاکستری تکیه زده بر عصا، چیزی در دستش میدرخشید گویی آتشی را در میان مشت خود گرفته بود و گوی میسوخت اما پیرزن را هیچ دردی در چهره نبود. در سکوت و با اخم زیبا را مینگریست