ویرگول
ورودثبت نام
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهاردر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
خواندن ۹ دقیقه·۴ ماه پیش

آن دامنه های برفگیر قسمت اول ( از کتاب بر لبه تاریک)

زن نیمه جان و از درون سوخته بود و به سختی نفس میکشید.ایلگار به زن نزدیک شد و او را لمس کرد زن به شدت ترسید و با جانی که در بدن مانده بود سعی کرد به گوشه ی کلبه بخزد.نه جایی را میدید و نه صدای واضحی را می شنید.سرش پر از طنین صدای سوزناک سوت بود و تنها مزه خون را میفهمید که از دهانش جاری بود صورتش را لمس کرد چشمه های خون از چشمها و بینی اش روان بود

تمام خون دهانش را به سمت جایی که بود جایی که لمس شده بود تف کرد و با صدایی که به خرناس شبیه بود فریاد زد: لعنتی کثافت بهم دست نزن

ایلگار به زن نگاه کرد که به شدت ترسیده بود و داشت کابوسی زنده را میزیست. زن بینی خود را از خون لخته شد خالی کرد و بویی عجیب را حس کرد.بوی گوشت سوخته در فضا پیچیده بود و زن این را درک میکرد که بوی گوشت تن خودش و دوستانش را حس میکند

ایلگار نگاهش را چرخاند و به زیبا نگاه کرد که داشت پوتینهای مردان را از پایشان بیرون میکشید و زیورآلاتشان را به کمربندش آویخته بود.پس از تقلای بسیار چکمه های مرد ریزه را بیرون کشید.پاها در غلاف چکمه های بلند کباب شده بودند

زیبا آنها را به سمت ایلگار گرفت

_ بیا بپوش ببین اندازه پات هستند

و اشاره کرد به کفشهای پاره و پیچیده در کهنه کرباسهای ایلگار

_با اونا نمیتونی از این دامنه های برف گیر رد بشی

ایلگار بلند شد و چکمه ها را گرفت و روی صندلی چوبی نشست کرباسهای کهنه را از دور مچ پایش باز کرد و کفشهای پاره را از پایش بیرون کشید.انگشتان یخ زده و کبودش را لمس کرد و گفت :دلم نمیخواد کفشای یه مرده رو بپوشم

اما خوب میدانست که ناچار است و چکمه مرد را پا زد

زن هنوز درگیر نفس کشیدن بود و با هر دمی هوای دردآور و سوزنده ای را به درون سینه و ریه سوخته خود میکشید

و مدام سرفه میکرد

زیبا که از بیرون کشیدن پاتابه و جستجوی جیب های مردان فارغ شده بود به سمت زن گام برداشت

دست به گردنبند زن برد اما زن سعی کرد مقاومت کند زیبا کارد شکاری را زیر گلوی زن گذاشت

_ زنیکه روانی نزدیک بود با اون زنجیرت مچم رو بشکنی

زن آرام تسلیم شد و زیبا گردنبند را با خشونت از گلوی زن کند.زن ترسیده و خشمگین بود

به راستی چرا دو مرد درجا تلف شدند و این زن هنوز زنده بود و هوشیار

مگر نه اینکه جثه کوچکتری داشت و انتظار میرفت بیشتر آسیب ببیند؟

دو مرد به کلی از درون متلاشی شده بودند و زن همچنان در جایی میان مرگ و زندگی تقلا میکرد گرچه با درد و رنج اما هنوز نفس می کشید

ایلگار پرسید:

_ چرا زنده مونده در حالی که مردها مردن

+نمیدونم شاید برای اینه که سوتکت دلش نمیاد به زنها آسیب بزنه شاید هم روی زنها تاثیر کمتری داره یا شاید هم چون ما دخترها قوی تریم از شما

و ریز خندید

ایلگار هم لبخند زد و بلند شد و به سمت زن رفت کوزه آبی را از کنار آتش برداشت و کنار زن چمباتمه نشست

دست زن را لمس کرد زن تکان خورد اما ناتوان تر از آن بود که جدال کند ارام و تسلیم منتظر ماند که حرکت بعدی کسی که نمیدیدش چه باشد

ایلگار اب کوزه را روی دستان زن ریخت و زن پیاله دستانش را به زیر آب گرفت و پر کرد و به صورت پاشید

ایلگار کوزه آب را به دستش داد و چشم چرخاند تا پارچه ای بیابد که چشمان زن را ببندد

زیبا نزدیک شد و کفشهای زن را از پایش بیرون کشید زن جیغ زد و سعی کرد با کوزه زیبا را بزند اما خسته تر از آن بود که تقلای بیشتری بکند و از خشم و ترس شروع کرد به گریستن

زیبا گفت: این کفشای خوب به چه دردت میخوره

خم شد و زنجیر زن را از روی زمین برداشت که با گلوله ای فولادی که به یک سرش وصل بود کف زمین افتاده بود

شروع کرد به چرخاندن زنجیر و گلوله فولادی را به سمت صندلی چوبی پرتاب کرد

چوب از هم گسست و صندلی واژگون شد زیبا گفت: دقیقا مثل فلاخنه اما میتونی بارها ازش استفاده کنی چه جالبه

..............................................................................................................................................

شب میرفت تا تمام کوهستان را در آغوش سرد خود بگیرد.ایلگار و زیبا جسد دو مرد را کشان کشان از کلبه بیرون بردند و در حالی که ردی از خون از خود به جا میگذاشتند دور تر از کلبه روی برفها رها کردند و به کلبه برگشتند

زن هنوز در گوشه کلبه در تقلای بیهوده برای زنده ماندن بود.شب دامن گسترده بود و چند شمع و هیزمی که در اجاق میسوخت تنها منبع نور کلبه بودند

زیبا در خوابی عمیق غرق بود زن هم دیگر با صدای خرخر مانندی نفس نمیکشید و آرامتر بود اما ایلگار همچنان بیدار بود و با چشمی زن و با چشمی دیگر درب ورودی کلبه را میپایید

آنها از مرد ریزه نپرسیده بودند که آیا دوست یا دوستانی دیگر هم دارند؟ آیا تعدادشان همین قدر است؟ شکارچی دیگری در منطقه هست یا نه؟

و همین او را ترسانده بود این فکر و فکر اینکه ردی از خون به جا گذاشته بودند و این زن مرموز و جان سخت که هنوز زنده بود.

ناگاه در تاریک روشنای کلبه برق خنجری به چشم ایلگار خورد بازتاب نور آتش اجاق .برق خنجری آبدیده پنهان در میان لباس بلند و چند لایه زن. شاید فقط تلالو آتش بود یا چیزی که یک خواب آلوده در میان خواب و بیداری میبیند آن لحظه که تن رخوت زده میرود تا در آغوش خواب قرار گیرد. خستگی و فشاری که امروز تحمل کرده بود او را می برد و سایه.

سایه یک هیولا از کنار دیوار بلند شده و با برق خنجری در دست پیش می آمد .هیولایی شبه وار زن پوشیده در لباسی ظلمت گون باخنجری در دست

نباید خیالی باشد نه نبود همو بود آن زن با خنجری که ساعتها پنهانش کرده بود شکارچی شب گرگینه یک ماده پلنگ

زخم خورده اما هنوز جسور بود ارام ارام و خمیده جلو می آمد

فرصت دریدن که را داشت مگر با چشمهایی که نمیدید؟

در چه فکر بود این زن و زن چه صبور بود و چه جان سخت که نقشه ای برای کشتن آن دو کشیده بود ؟ کی توانسته بود از درد فارق شود و فکر را به کار اندازد؟

اما قدرتش را نمیبایست داشته باشد زنجور بود و عالمی خون از پیکرش رفته بود

از کدام مهلکه میتوانی جان سالم به در بری ای زن؟ دو جوان آرمیده در خواب را خواهی کشت ؟ کدام را میخواهی بدری؟ پسری که کسانت را کشت یا آن دختر که گردنبندت را از گلویت به یغما برد؟

در چه فکر هستی ای زن؟ و تو با تنی که به زهر مرگ آلودست با چشمی که از درون جمجمه بیرون جهیده و با خونی که از پیکرت رفته است به دنبال چیستی؟ آخرین تقلا برای انتقام تا خشمت را فرو نشانی یا این خوی مبارز توست که دشمن را شکارت را تا عمق جنگل تا لحظه اخر بجویی و پاره پاره کنی

با چه؟ با این خنجر؟ یا نه با دندانت با آن چنگالهایت که عادت به کندن پوست وحوش دارد.بسان گرگان پلنگان و یا ببری زخمی

_ پاره پاره میکنم هر دوتونو موشهای کثیف

+بیدارم

ایلگار همین را گفت و طنین صدایش در میان زوزه باد کوهستان که از لای در تو می خزید و صدای هیزمی که در اجاق می سوخت در کلبه پیچید بدون هیچ ترسی و یا تپشی که ضربان قلبش را تند تر کند

آرام بود و به زن که در چند قدمی اش ایستاده بود چشم دوخته بود .خسته بود آن قدر خسته که اگر زن هجوم می آورد خیال تکان خوردن نداشت .تسلیم بود دیگر. تسلیم زندگی بود. هر چه خواهد گو بشود

زن ایستاد با خشم و ترسی در قلبش دوید سعی کرد منبع صدا را بجوید و بداند که پسرک کجا نشسته است

+شبها خوابم نمیبره بیدار میمونم و اگر هم پلک روی هم بذارم صدای جیغی بیدارم میکنه اونا خواهر بزرگم رو کشتن و خواهر کوچیکم رو به اسارت بردن. باید پیداش کنم و هر کس جلوم وایسته میکشمش

اشکها از چشمان ایلگار سرازیر بود بغض و خشم راه گلویش را بسته بود و کلمات در جدالی با تنگنای حلقوم خود را به دیوار تنگ میکوبیدند و بریده بریده بیرون می آمدند

+تا اینجا نیومدم که تو و دوستانت ، دو تا شکارچی بی ریشه جلومو بگیرید. حالا برگرد سر جات و سعی کن آخرین شب زندگیتو تو آرامش طی کنی وگرنه همین الان تکه تکت میکنم

زن با همان حالت تدافعی عقب عقب رفت آرام آرام میرفت تا در ظلمت گوشه کلبه از نظرها ناپدید شود

_ چاقو رو بنداز و بعدبرو همون جایی که جون میکندی

و اینبار صدای زیبا بود همان طور که پشتش به ایلگار و زن بود زن را به ترک مخاصمه فرا میخواند

زن دسته خنجر را رها کرد و خنجر با دسته سنگینش فرود آمد و با نوک در کف چوبی کلبه فرو رفت

زن به درون تاریکی خزید و پوست حیوانات مرده را به روی خود کشید و سر به دیوار سنگی تکیه داد

چه شب کابوس واری را خواهد زیست این زن

شکارچی که شکار شده بود

..............................................................................................................................................

آفتاب از پس قله های خاوران دور با ناز و پر درخشش بیرون می آمد .ایلگار سر به دیوار تکیه داده و چشم نیمه بازش را به خنجر دوخته بود

زن در خواب مینالید و زیبا در جایش غلت میخورد و معلوم بود که بیدار است

بلند شد و به سمت اجاق رفت از غذای دیشب کمی به ته دیگ چسبیده بود آن را بیرون کشید و به سمت ایلگار رفت

_ یکم بخور و بعدش راه می افتیم به سمت دره

ایلگار ظرف غذا را گرفت و آن را با ولع بلعید

خورشید دامن خود را از نوک کوه جدا کرده بود که دو نوجوان آماده رفتن بودند .بار بسته از توشه و گوشت خرگوش و پوست .کفشها و کلاه ها و دستکش ها و پوستینی از پوست نرم هر دو را از سرما حفظ خواهد کرد

زیبا زنجیر زن را به کمر بست و فلاخن را به بازو پیچید و بیرون رفت

ایلگار در آستانه در بود که بازگشت و خنجر رااز روی زمین کند و به سوی زن رفت

زن بیدار بود و هوشیار

خنجر را در دستان زن گذاشت و گفت:

درو میبندم که حیوانات وحشی نتونن داخل بشن هیزم هم برای چند روزی هست اینجا بقیه هیزم ها هم بیرونه یه تبر هم اونجاست دقیقا کنار هیزمها ما برش نمی داریم می ذاریمش بمونه برای تو .گوشت هم برای چند روزی هست متاسفم از اینکه اینجوری شد واقعانمیخواستم کسی رو بکشم .این خنجر هم برای تموم کردن کاره

دستان زن را که خنجر را در میان گرفته بود در دست گرفت و ارام تر گفت :

منو ببخش

بلند شد و از در بیرون امد و درب را پشت سر خود بست بارش برف قطع شده بود و خورشید بالا آمده بود

اما زمستان هنوز ادامه داشت .

....

داستانداستان کوتاهرمانفیلمنامه
۰
۰
علمدار هنگ بهار
علمدار هنگ بهار
در گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید