سال ۱۹۹۴ میلادی، غرب آمریکا بهخصوص جایی مثل ایالت کالیفرنیا، درگیر نبرد گنگ های خیابانی و جنگ های شدید نژادپرستانه و قومی بود. هر هفته در اخبار و روزنامهها خبر قتل گروهی از مردم منتشر میشد. کودکان سیاهپوست و لاتین به راحتی کشته میشدند و مادران آنها امنیتی برای خودشان و فرزندانشان نداشتند.
آن روز ها در آنجا، کم اهمیت ترین موضوع برای نوجوانان درس خواندن و ادامه تحصیل بود. در مدارس درگیری های مسلحانه میشد و هر فرد خودش را متعلق به دسته و گروه خاص خودش میدانست و دنبال بقای خود و گروهش بود.
اما در بین این درگیری ها و اتفاقات غمانگیز، معلم جوان و عاشق تدریسی سر و کلهاش پیدا میشود. دختر جوانی به نام ارین گروول (Erin Gruwell).

ارین به دبیرستانی در لانگ بیچ کایفرنیا رفت تا در دبیرستانی به نام وودرو ویلسون تدریس کند. این اولین تدریس رسمی او محسوب میشد. برای یک معلم، تدریس در لانگ بیچ چیزی شبیه به بودن در جهنم بود.
اما خانم جی برای کار مهم تری آمده بود. او بدنبال این بود مرز های سفید و سیاه را بشکند و میخواست ثابت کند که میتواند به بچههایی که «تعلیمناپذیر» هستند آموزش دهد. او انگیزه خود را برای ایجاد تغییر، بعد از دیدن شرایط آنجا از دست نداده بود و خوب میدانست اگر بخواهد این تغییر را ایجاد کند باید با ایجاد یک روتین و عادت جدید در بچه ها آنرا عملی سازد.
اریل جوان، بچههایی که آرزو داشتند در گروههای تبهکار باشند را تشویق کرد که یاد بگیرند و کتاب بخوانند. او به آنها یاد داد انسانیت و اتحاد مهمتر از رنگ پوست و کشوری است که در آن بدنیا آمدهاند. او آنها را به خواندن کتابهایی که به زندگی آنها مربوط میشد، موظف میکرد، و هر روز از آنها میخواست تا در مورد احساساتی که تجربه میکنند بنویسند. او هرگز از امیدوار بودن و کمک به دانشآموزانش دست نکشید.
سرانجام ارین گروول (متولد 15 اوت 1969) به همراه دانشآموزانش کتابی را منتشر کردند که پرفروش ترین کتاب نیویورکتایمز شد؛ کتابی به نام:
خاطرات نویسندگان آزادی: چگونه یک معلم و 150 نوجوان از «نوشتن» برای تغییر خود و جهان پیرامونشان استفاده کردند (1999) .
فیلم Freedom Writers محصول 2007 بر اساس داستان او ساخته شده است که برندهی دوجایزه اسکار نیز شده است.


خردهنوشته های من در تلگرام: AzMasirMan