(این پست ادامه ای برای پست قبل است)

سفر میتواند معنا های متفاوتی داشته باشد. معمولاً کسی در سفر به فکر فلسفه بافی نیست. به فکرِ فکر کردن نیست. به اینکه چرا اینجاییم و اینجا چه میخواهیم. احتمالا اگر از من بپرسند که سفر کردن یعنی چه؟ میگویم سفر کردن حال و هوایم را عوض میکند و فرصتی است که با دوستانم خوش بگذرانم؛ عکس هم میگیرم. از همان عکس هایی که هیچقت استفاده نمیکنم. فقط میگیرم. اگر بگویند چرا عکس میگیری هم احتمالا میگویم خب چون دیگرانم این کار را میکنند یعنی میخواهی عکسی هم نگیرم؟
نمیدانم، شاید حدود ۷۰۰ کیلومتر شاید هم بیشتر، دور از خانه و درس و دانشگاه و با یک هزینه که برای منِ دانشجو شاید معقول نباشد و جیبم را برای یک مدت نسبتا طولانی خالی کند، آمده ام اینجا و سفر کردهام. درست است، حال و هوایم عوض میشود. با دوستانم در اینجا حرف میزنم. دوستان جدیدی پیدا میکنم. عکاسی میکنم، کاری که واقعا از آن لذت میبرم. کوهنوردی میکنم. و در کل، همه اینها هیجانانگیز است. اما برای من معنای سفر در این کار ها نیست. شاید بهتر است بگویم دیگر نیست. قبلا با خانواده، دوستان و یا اقوام هم سفر رفته ام، آن موقع هم دلیل سفر همین چیز ها بود. همین «عکس بگیر خاطره شود و حال و هوایت عوض شود ها». اما الان برگ های تقویم جلوتر رفته اند و سنوسالی اضافه کردهام. مثل هرچیز دیگری، درست نیست که دلیل سفر کردن در آن موقع ها با الانم کماکان یکی باشد. باید تفاوتی ایجاد شده باشد. باید چیزی در من تغییر میکرد. امروز احتمالا به خودم بگویم: «من در سفر بدنبال یاد گرفتن هستم.» این حس خوب که دیگران در سفر هایشان تجربه میکنند امروز برای من یاد گرفتن است.
با این حساب اگر از من بپرسند در این سفر با صعود به سه قله و شبنشینی و عکاسی و … چه چیزی به تو اضافه شده است، میگویم:« از پسری روستایی، کلمهای جدید و از چشمان دخترکی کم سن و سال، سکوت کردن را یاد گرفتم. از همنوردان باتجربه ام، «همیشه گروه در اولویت است» را یادگرفتم. وقتی از صاحب خانهی اقامتگاه مقداری دارو خواستیم و هر طور که بود برایمان تهیه کرد، مسئولیت پذیری و دلسوزی برای همنوع را یاد گرفتم. وقتی به در و دیوار و ستون های قدیمی و پوسیده تخت سلیمان نگاه میکردم، روزی به فرش آمدن عرش های امروزی را یادگرفتم. وقتی با کُردهای هم وطن همسفره شدم و هرآنچه داشتند با من تقسیم کردند، مهمان نوازی را یاد گرفتم و وقتی در ارتفاع های بالا به سرسبزی و سکوت گیاهان نگاه میکردم و رباعی معروف خیام* برایم تداعی می شد، مسافر بودن و رهگذر بودن را یادگرفتم.»
ای کاش یادم بماد. یادم بماند این نوع یادگرفتن ها را و طوری نباشد که عکس های رنگارنگ اینستاگرام و صحبت ها و تفاسیر دیگران از سبک و طرز فکر و سفر کردن خودشان، این نوع نگاه کردن و یادگرفتن را از من بگیرد. هر سفر دنیای جدیدست برای یادگیری. مطمئنا در سفر یا سفر های بعد، نگاه و تفاسیر من هم با چیزی که امروز مینویسم و میدانم متفاوت خواهد بود، اگر غیر از این باشد باید تعجب کرد، و البته نگران شد.
در مسیر بازگشت به خانه توقفی نسبتا طولانی در یکی از شهر های کردستان هم داشتیم. دوستانم برای خرید به بازارچهای رفتند. بعد از گشت و گذار در بازار همگی با چندین پلاستیک بازگشتند. به من گفت: «پس چرا هیچی نخریدی، یعنی میخوای دست خالی برگردی خونه؟» کمی مکث کردم و گفتم «چیز خاصی نیاز نداشتم.» اما واقعیت این بود که آنطور ها هم که فکر میکرد دست خالی به خانه باز نمیگشتم ...

*ٰٰ ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست/ بی بادهٔ گلرنگ نمیباید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست/ تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست
خیام نیشابوری
خردهنوشته های من در تلگرام: AzMasirMan