انگیزه بر خلاف همه آن چیزهایی که فهمیده ایم نه تنها عامل انجام کارها نیست بلکه گاهی اوقات مانع هم میشود.
و این یعنی ما نباید از عصای پوسیده انگیزه برای انجام کارهامون استفاده کنیم چرا که انگیزه یک روز هست و روز دیگر نیست.
یک روز جواب های مثبت شنیده ایم و حالا می گوییم بیشتر انجام بدهم و فردا حالمون خوب نیست و میگیم ولش بابا کی حال داره! انگیزه در اصل باعث میشود که رفتار تو به بازی گرفته بشه و تو به جای اینکه موفق بشی در اصل مسخره ی انگیزه باشی. که ببینی کی انگیزه می آید تا کارت را شروع کنی.
خوب این حرف ها یعنی من بدون انگیزه کارم را شروع کنم خوب انگیزه نباشد چطوری شروع کنم؟
تو باید از قانون دو دقیقه استفاده کنی!!!
قانون دو دقیقه یعنی اگه بدانی کاری دو دقیقه زمان میگیرد سریع بلند می شوی و انجامش می دهی ولی اگر بگویی سه ساعت زمان می برد عمرا بلند بشی و انجامش بدهی.
قانون دو دقیقه می گوید تو به خودت می گویی من بلند می شوم و کارم را فقط دو دقیقه انجام می دهم اگه حسش بود ادامه می دهم ولی اگر نبود رهایش می کنم.
کارهایی که ما باید به صورت منظم انجام بدهیم تا دارای نظم فردی بشویم دو حالت دارد.
کوتاه است خوب انجامش می دهیم و سریع بلند می شویم
کار طولانی است و با چند دقیقه کوتاه انجام نمی شود. درا ین حالت شما برای کارهای طولانی تر خودتان زمان بندی های کوتاه مدت در نظر می گیرید. دراین حالت اگر کارت را شروع کردی و بعد از دو دقیقه دیدی که داری انجامش می دهی که ادامه می دهی ولی اگر دیدی که حسش را هنوز هم نداری رهایش می کنی. و به روز دیگری موکول می کنی.
مهم این نیست که امروز دو دقیقه انجام دادی و رها کردی...
مهم این است که تو کارت را شده حتی دو دقیقه انجام دادی و بی خیال نشدی
اصلا نظم فردی یعنی همین، یعنی کارت را انجام بدهی چه بخواهی چه نخواهی.
رها نکردن کاری که برنامه داشتی هر روز انجام بدهی مهم است نه مقدارش. البته که مقدار هم در مرحله دوم مهم است ولی بین انجام ندادن و کم انجام دادن ولی رها نکردن مهم رها نکردن است.