
دلم میخواد آسمون و ریسمونو ببافم به هم بریزم روی کاغذ ( ببخشید رو صفحه مانیتور ) ولی راستشو بخوای نمیدونم از کجا شروع کنم، دلم تنگه، بدجوری دلم تنگه... اینقدر که از ناله های خودمم خسته م. دلم یه چیز جدید میخواد، یه حرف جدید، یه کار جدید، یه آدم جدید، از تکراری بودن خسته شدم... از مثل هم بودن و مثل هم حرف زدن و مثل هم فکر کردن خسته شدم... از ادای اون چیزی که نیستم درآوردن خسته شدم...
صبر کن! صبر کن!
میدونم تو ام خسته ای ولی بذار تا آخرش بگم شاید یه چیز بدرد بخوری توش دراومد....
شاید این روزا که چپیدیم توی خونه هامون و از ترس یه ویروس ناچیز که حتی با چشم دیده نمیشه داریم به خودمون میپیچیم فرصت خوبی باشه برای اینکه یه کم به خودمون بیایم، یه ذره بیشتر به این فکر کنیم که تخته گاز داشتیم کجا میرفتیم!؟ یه مقدار بیشتر به این فکر کنیم که غرور و باد به غبغب انداختن آدمیزاد که فکر میکنه ارباب طبیعته کارمونو به کجا کشونده!؟
به نظرتون وقتش نرسیده که یه بازنگری در مورد رفتارمون و افکارمون داشته باشیم؟ خیلی از معادلاتی که بهشون میبالیدیم با یه قرنطینه نصفه و نیمه به چالش کشیده شده... به نظرتون وقتش نرسیده که معادلات ذهنیمونو از اول بچینیم؟ اینکه اینقدر اصرار روی دانش قبلیمون نداشته باشیم و اجازه بدیم دانسته های جدیدی هم بهمون اضافه بشه؟ تا حالا شده تو زندگیمون متوجه بشیم دیدگاهی که در مورد یه مساله ای داشتیم اشتباه بوده و مجبور بشیم واقعیتو همون طور که هست بپذیریم؟
دوست دارم یه مقدار بیشتر به الگوهای فکری و رفتاریمون دقت کنیم، چیزایی که تو روزمره بهشون میپردازیم نیاز به یه بازنگری کلی داره... اهمیتهایی که قائل نشدیم و مته هایی که به خشخاش گذاشتیم...
بیاین با هم روراست باشیم،
ما با جهان هستی مهربون نبودیم...
ما به طبیعت ظلم بزرگی کردیم...
ما با حیوونا و موجودات زنده کره زمین با بی رحمی برخورد کردیم...
ولی انجام دادن هر اشتباهی تاوانی داره و به نظرم الان داریم بخشی از تاوان بی اهمیتی هامونو میپردازیم... نمیدونم شاید یه تودهنی از مادر طبیعت خوردیم تا یه کم خودمونو جمع و جور کنیم، شاید بگی طبیعت که مادر نداره... چه میدونم پدر طبیعت یا هر کسی که فکر میکنی مسئولیت برقراری نظم طبیعتو به عهده داره...
اگه به خالق اعتقاد داری ( که من دارم ) اینو خوب میدونی که خلقت با نظم و برنامه بی نقص خودش جلو میره، اگرم فکر میکنی جهان در اثر تکامل خود به خودی به وجود اومده، باید به این نکته توجه داشته باشی که تعادل و قوانینی که جهان هستی بر اون استواره، توسط انسان داره نقض میشه و انسان نظم طبیعی زمین رو تا حدود زیادی به هم زده و تعجبی نداره که ترمزش کشیده بشه...
حالا در مراحل بعدی اگر انسان در برابر مکانیزم دفاعی طبیعت اصرار بیشتری به سرکشی داشته باشه حتی بعید نیست که خود انسان به عنوان یک "ویروس" از اکو سیستم حذف بشه....
پس به انتخاب من و شما بستگی داره که تو زندگی روزمره مون چقدر اهمیت برای همدیگه و گونه های جانوری دیگه و در کل، زمین قائل بشیم تا شاید این روند رو به افول تغییر کنه و رو به سمت دیگه ای سیر کنه...