واپسین پناه | شعر کوتاه 🔊

فراتر از توان

بازی کرده‌ام

فراتر از فرسایش

اشک

نمی‌شوید صحرا را

لبخند

شکسته‌دندان‌ها را

علاج نیست

کرم خاکی‌شده‌جانم

آماده‌ی ادامه‌

این‌بار زیر خاک است

دم

با بازدم

مدام بی‌حساب می‌شود و

پس‌انداز تنفس

ممکن نیست

مرگ

هیزی می‌کند

شراب سراب است

یار، بی‌دیار

و شعر...

کمد لباسی

در طبقه‌ی دوم ساختمانی مخروبه

در شهری اشغال‌شده؛

« واپسین پناه »

و صدای پای اشغالگران

بر پله‌ها

م.ق | اسفند ۱۴۰۴

🌳🧠