روزی روزگاری در عصر سنگ یه آدم لختی با دو تا لختِ دیگه رفتن شکار. معده‌ها خالی بود و دهنا باز. یه گراز پیدا کردن و زودی پریدن پشت بوته‌ها قایم شدن. یکی‌شون صدای علف درآورد، گرازه اومد نزدیک‌تر. جلوی بوته‌ها که رسید، بغل‌دستیِ اونی که صدای علف درآورده بود نه، بغلیِ اون، پرید یه پس‌گردنی زد به گراز و گرازو تا ته خوردن! معده‌ها پر شد و دهنا بسته.
یه هفته بعد اینا دوباره گشنه‌شون شد. اون موقع‌ها هم مثل الان سه وعده غذا می‌خوردن ولی به‌جای "در روز"، "در ماه"! آره، رفتن پی شکار دوباره.
اونی که تقلید صدا بلد بود همین‌جوری که گشت می‌زدن، چون اون موقع‌ها سوت اختراع نشده بود، واسه خودش صدای علف درمی‌آورد و این‌ور و اون‌ور رو دید می‌زد! یهو یه خرسی رو دید. فکر کن! اگه اون موقع‌ها پول اختراع شده بود می‌تونست صدای پول دربیاره که خرسه بیاد نزدیک! ولی خرس یه‌جوریه که به هر حال می‌آد نزدیک! چون خلاصه اونم معده و دهن داره. فقط خدا نکنه دهنش باز باشه! خرسه اومد نزدیک و این سه تا ادای بوته درآوردن. شانس آوردن خرسه نفهمید و رفت وگرنه قبل از رفتن دهنش بسته می‌شد!
همین‌جوری که شانس می‌آوردن یهو یه آهویی رو دیدن داشت می‌دوئید. یکی سوت زد و سوت اختراع شد، ولی آهوئه دررفت! دو تایِ دیگه چپ‌چپ نگاش کردن چون جفتشون سمت راستش راه می‌رفتن!
همین‌جوری که بدشانسی می‌آوردن دو تا بوفالو دیدن. یکی ننه‌بوفالو بود و یکی نوه‌بوفالو! مادربزرگ و نوه داشتن با هم وسط پارک ملی قدم می‌زدن. پارک ملّت نه‌ها! ملّی... پارک ملی نمی‌دونی چیه؟! متاسفم واقعاً! بیاه:
ننه و نوه داشتن قدم می‌زدن که این سه احمق، بدون مجوز وارد پارک ملی شده بودن و داشتن هیزطور اونا رو با چشاشون فالو می‌کردن...! دنبال، دنبال!
اونی که سوت رو اختراع کرد خیلی ساکت رفت سمت راست اون دو تا ایستاد! اون دو تا با هم مشورت کردن که صدای چی دربیارن که نوه بیاد نزدیک ولی ننه بره دور! چون بد ننه‌ای بود! اول فکر کردن چون بچه‌ست صدای اسباب‌بازی دربیارن ولی یهو فهمیدن هنوز عصر سنگه و هنوز اسباب‌بازی اختراع نشده! وقتی هیچ اسبابِ مخصوص بازی نباشه، همه‌چی واسه بچه‌ها اسباب‌بازیه! اونا چطور می‌تونستن صدای همه‌چی رو دربیارن؟! اصلاً "همه‌چی" چی هست؟؟ مثل "همه‌جا"ست؟! فکر کردی "همه‌جا" جا نیست؟ فقط مختصات میدون آزادی رو بلدی؟! بیاه:
خب، صدای اسباب‌بازی کنکل شد و داشتن به اختراعِ اسباب‌بازی فکر می‌کردن که صدای معده‌شون بلند شد! اون موقع‌ها صدای دستگاه گوارش خیلی بلند بود! ننه، رو حساب تجربه‌ای که داشت فکر کرد صدای شیره! دو پا که داشت، دوپا دیگه هم...، که داشت(!) پس دو تا پای دیگه قرض کرد...! وایسا بینم! خب این که شد حشره!!
خلاصه، فرار کرد! خب آخه گاو! تو مثلاً دنیادیده و شیرچشیده‌ای! نوه‌ت تو سن‌وسالِ گاو"تر"بودنه و تعجبی نداره که بره نزدیکِ صدا و یه پس‌گردنی بهش زدن و کشوندنش دمِ یه غاری. اونی که سوت رو اختراع کرده بود توی غار سوت زد و زیرچشمی نگاه کرد ببینه اون دو تا نگاش می‌کنن یا نه. دید نه. پس دوباره سوت زد، دید هنوز نه. یه بار دیگه سوت زد و همون‌جا مخترعِ "سه‌سوت" شد! مخترع‌های "چپ‌چپ‌نگاه‌کردن"، چون سمت چپش بودن، جوری چرخیدن که سمت چپشون قرار بگیره و بعد از اون چپ‌چپ نگاش کردن! اونم چشاش از تعجب یه شکل هندسی نامنظم شد! هرچی شد گِرد نشد، گیر نده به من! هیسسس، حرف نزن، نمی‌خوام به من ضرب‌المثل یاد بدی! با زبون میخی بهش گفتن: گمشو یه سنگ وردار بیار مینیم! اعصاباشون خورد بود دیگه. می‌دونی، خیلی بده بفهمی خیلی‌چیزا هنوز اختراع نشده. این‌که اینو "بفهمی" خیلی بده، نه این‌که خیلی‌چیزا هنوز اختراع نشده باشه! از یکنواختیِ زندگیِ "معده‌دهنی" خسته بودن ولی نمی‌فهمیدن که خسته‌ن! این‌که "خسته" بودن مهمه نه این‌که نمی‌فهمیدن! چرا اینا رو قاطی می‌کنی؟!
"سه‌سوت" سه‌سوته رفت سنگو آورد زد تو کله‌ی نوه‌ی اون گاو! به زبون میخی و با اعصابِ کمی خورد گفتن: شرمنده‌ها! میشه دوباره گمشی بری دو تا دیگه سنگ واسه ما هم بیاری؟ خیلی‌ممنون عزیزم! زبونشون میخی بود وقتی هنوز میخ مُد نشده بود! مثل زبونِ گربه‌سان‌ها...! نگو زبونِ گربه‌سان‌ها رو ندیدی که باورم نمیشه! اینو دیگه خودت سرچ کن عزیزم!
سه‌سوتِ عزیز رفت بیرون و با دو تا سنگِ دیگه برگشت! سه‌تایی تا جایی که می‌خورد زدنش. خودشونم نفهمیدن که مخترع خیلی‌چیزا از جمله استیک هستن!
اولین لقمه رو خوردن و چشاشون از تعجب هندسی شد. ساکت!! حالیشون شد که گوشتِ حیوون هم مثل میوه‌ها و سبزی‌ها "طعم" داره!
به میخی، فکر کردن که: عجب خرایی بودیم! همین‌جوری الکی می‌ریختیم تو معده که دهنمون بسته شه! عِ عِ عِ عِ!
بعد از چند بار شکار و پس‌گردنی و غار و سنگ، فهمیدن که هرچی هست تو اون سنگیه که می‌زنن تو سر استیک! این شد که این سه‌تا لُختِ گمنام "نمکِ" عزیز رو هم کشف کردن! یه دوره‌‌ای بعد از عصر سنگ وجود داره که تا همین چندلحظه پیش مخفی مونده بود! بهش میگن "عصرِ سنگِ نمک". هرهرهر بی‌تربیت! از اون به بعد بود که دیگه داریم روی همه‌چی نمک می‌پاچیم! حالا تو هزاری بگو ضرر داره! مگه مغز خر خوردم نخورم؟! مثلاً همین صبحی، مغز خر که نه، تُخمِ مرغ خوردم. داداشم ساخته بود. دیدم فقط طعمِ نون می‌آد! ایشالّا که دستش چیزی نشه، ولی دستش نمک نداره! سه‌سوته رفتم دم غار...! کابینت، کابینت!
نمکو برداشتم و زودی برگشتم افتادم به جونِ نیمرو. خاک بر سر تمدن کنن که غارنشین استیک می‌خورد و ما تُخمِ مرغ رو می‌خوریم! خـــــــــــاک! فـــــــــ(قافیه‌ش!) اعصابا خورده دیگه! می‌دونی، خیلی بده که بدونی دیگه چیزی واسه اختراع نمونده. زندگی یکنواخت شده. دیگه هر روز نمک هست ولی استیک نیست! استیک کیلویی چنده الان؟! دلار چنده؟ نگو نگو... که خسته‌ایم و می‌فهمیم که خسته‌ایم. فــــــــــ... به تمدن که فقط "فهمیدن" و "دونستن" رو به ما لخت‌های نفهمِ بی‌دغدغه اضافه کرد.
راستی! می‌دونی چرا جگوار خودشو به خطر و زحمت می‌ندازه که کِیمِن(کروکودیل نه‌ها!) شکار کنه؟! چون کیمن‌ها تو آب‌نمک زندگی می‌کنن! هه‌هه‌هه، قشنگ گفتم؟! البته جگوار یهویی نمی‌پره تو آب که کِیمِن شکار کُنه‌ها؛ شبِ قبلش چند تا پیاز خورد می‌کنه می‌ریزه تو مرداب، بعدشم چند قطره آبلیمو می‌چکونه همون‌جا. صبح هم زودتر بیدار میشه کیوی می‌ریزه تو آب! یه‌ربع بعد از اضافه‌کردن کیوی می‌پریم تو آب و یه پس‌گردنی به کِیمِن می‌زنیم! نوش‌جان، به‌به!
کیوی رو هم اگه نمی‌دونی چرا به گوشت اضافه می‌کنن خودت زحمت سرچش رو بکش عزیزم. مرسی.
نمک خیلی مهمه،
نمکتون نیفته!🧂
م.ق | ۲۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۱ | ۰۷:۳۰
کرج - جهنّم - کف اتاق
عکس
عکاس خودم - آذرماه ۱۴۰۱ - دریاچه‌نمک حوض سلطان قم (شدیداً توصیه می‌کنم تشریف ببرید. اما حواستون باشه اون‌جا زباله نندازید و خیلی از ساحل دریاچه دور نشید. یعنی در واقع رفتن به مرکز دریاچه ریسکیه! ما که برنامه‌ی مرکز دریاچه رو داریم! و مهم‌تر از اون اینه که خیلی حواستون باشه که مثل من نمکتون زیاد نشه! هر کسی تحمل این حجم از نمکو نداره!)
