بخش یکم | 👨🏻🦽
یک شِبهِ داستان کوتاه
کشیدۀ آبداری نثار صورت خشک و رنگ‌پریدۀ پسر کرد. پسر، ساکت و خجالت‌زده سرش را به زیر انداخت. پدر، باز هم شروع به نصیحت کرد، طبق معمول هر روز. مدام به پسرش می‌گفت که اطمینان دارد او فوتبالیست مشهوری خواهد شد. او نگران فرزندش بود و دلش می‌خواست آیندۀ روشن فرزندش را ببیند. این عصبانیت و کتک‌کاریِ هرروزه حتی ذره‌ای به نفرت و بی‌رحمی آلوده نبود. او صلاح فرزندش را می‌خواست. نمی‌فهمید چرا پسر خیره‌سرش به حرف او گوش نمی‌دهد! هر روز به پسرش می‌گفت: «تنبلی را کنار بگذار و از روی ویلچر بلند شو.»!
آب، هر روز از صورت پسر می‌چکید...
چشم‌های ما قاضی‌های ممتاز و معتبری برای ما هستند. اعتماد و اعتباری که برای این دو کُرۀ سفید چرب چرخان در نظر گرفته‌ایم بسیار بیش‌تر از اعتبار گردوی بزرگی‌ست که در کاسۀ سرمان است. به طوری که زیبایی محبوب، بر جفای او مقدم و مرجح است!
از کنار عصا به دستان و ویلچرنشینان حاضر در خیابان که می‌گذریم دلمان از غصه مکدر می‌شود و ترحم ترشح می‌کنیم! با نگاه به دستی قطع‌شده یا پاچۀ تاخوردۀ شلوار تا بالای زانو، ریش‌ریش شده و به حال او که دچار است تاسف می‌خوریم. بارها از کنار سالخوردگانِ لنگان و معلولانِ در زحمت، با خجالتِ سالم‌بودنمان رد شده‌ایم و وجدانمان انگشت هشدار را بلند کرده که: «هان! نکند لحظه‌ای و ذره‌ای سلامتت را به رخ بکشی!»
صفت دلسوزی و همت درک وضع هم‌نوع، در دیدار وی در چنین وضعی بیدار می‌شود. اغلب ما حامیان مالی و عاطفی ایشان خواهیم شد و از این‌که به ایشان نیکی کرده و بتوانیم کمکی هرچند کوچک را در حقشان انجام دهیم حظ عارفانه می‌بریم و این امری بسیار نیکوست.
بخش دوم | 🚶🏻♂️
گلایه و کنایه
دست‌های سلامت و رگ‌وریشه‌داری دارد. بدنی پُر و عضلانی. روی لب‌هایش خنده است. خانواده و دوست‌هایی در کنارش هستند. غذا خوب می‌خورد. آب سالم در دسترس دارد. سقفْ بالای سرش هست. دغدغۀ مالی ندارد.
لیست سوالات
__________
۱- پس چرا فعالیتی ندارد؟!
۲- چرا بی‌مسئولیت است؟!
۳- چرا ازدواج نمی‌کند؟!
۴- چرا به سر و وضعش نمی‌رسد؟!
۵- چرا هیچ کاری را به سرانجام نمی‌رساند؟!
۶- چرا وابسته به دیگران است؟!
۷- چرا از جای خود تکان نمی‌خورد؟!
۸- چرا...؟!
۹- چرا...؟!
۱۰- چرا...؟!
...
قضات معتبر نشسته بر صدر مجلس، آن چشم‌های تیزبین نکته‌سنج، در پلک‌زدنی، حکم تنبلی و بی‌خاصیتی این موجود را صادر می‌کنند. ختم جلسه اعلام می‌شود. هیئت منصفه و شاهدین و حضار به همراه قضات قیام می‌کنند و با لبخند از دادگاه خارج می‌شوند.
در این مورد، نیاز به کمک و درک و حتی ذره‌ای وجود اِشکال احساس نمی‌شود. چرا که صرفاً شاهد بهانه‌گیری‌ها یا بهتر بگوییم بهانه‌تراشی‌های شخصی کاهل هستیم. مقصر شرایطی که وی در آن گیر افتاده خودش است و خودش ماشاءالله چهار ستون بدنش سالم است و می‌تواند خود را از چاه مشکلات بیرون بکشد.
محکوم، محکم به صندلی‌اش چسبیده است. با پاهای سلامت و عضلانی. با لباس‌های شیک و نو. وی نمی‌تواند از جایش برخیزد. صورتش را با دستانش پوشانده و در سکوت دادگاه تهی، تهی از عدل و داد، اشک می‌ریزد. اکنون ضعیف‌تر و بی‌خاصیت‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.
چرا؟
م.ق
کرج - جهنّم - کف اتاق
آغاز ۲۳ دی‌ماه ۱۴۰۱ ! (مانده در پیش‌نویس)
انجام ۳۱ خردادماه ۱۴۰۲
لیست پی‌نوشت‌ها!
۱- با قطع یک عضو آن عضو قوی‌تر نمی‌شود!
۲- این نوشته علیه معلولین جسمی نیست.
۳- واژه‌های معادل معلول را می‌دانم.
۴- داستان ابتدای مطلب مسخره بود؟! این، داستان هر روزۀ معلولین روانی‌ست.
۵- کاش کسانی که برای دیگران لیست سوال دارند، خودشان به تمام جواب‌های محتمل هم فکر کنند. یا اگر نوش نه و نیش‌اند، لباس انسانیتم را درآورده، عریان آرزو می‌کنم که از هرچه نزدیک‌تر به درک وضع دیگران دست یابند.
۶- کُلاژ چشم‌ها از اینجاست.
۷- هاوکینگ هرگز فوتبالیست خوبی نبود!
۸- انتخاب عنوان مطلب، تحت تاثیر خواندن تیتر سایت‌های خبری صفحه‌ی اصلی مرورگر است!
