در زمان‌های بسیار دور پیرزنی می‌زیست که از دنیای آشپزی، تنها غلطی که از دستش برمی‌آمد، پختن نانی بود و سرخ‌کردن کدویی. هر که مهمانش می‌شد، در هر وعده‌ی غذایی، همان یک مدل غذا را می‌لُمباند. او حتی چای هم بلد نبود دم بکند. به‌جای چای هم نان و کدوی آبکی(!) در سینی می‌گذاشت و از هر سگ و ناسگی پذیرایی می‌کرد. شرایط عجیبی شده بود که اطرافیان به ناچار او را ول نموده و لقب «نان‌وکدو» بر وی چسباندند!
نان‌وکدو از بس نان و کدو ساخته بود مهارت خاصی در ساختن نان و کدو به‌دست آورده بود. به‌گونه‌ای که اگر کسی هوس نان و کدو به سرش می‌زد به خانه‌ی نان‌وکدو می‌رفت. این لقب بر او مانده بود اما در گذر زمان معنایی تخصصی یافته بود و دیگر کسی از دیدگاه منفی به آن نمی‌نگریست. چنین شد که با پیشنهاد تنی چند از اقوام رستورانی بین‌راهی تاسیس نمود و نام آن را «کدو با نون» نهاد که تنها غذای آن کدو با نون بود. هر مسافر گرسنه‌ای که از راه می‌رسید وارد کدو با نون می‌شد و کدو با نون سفارش می‌داد اما از آن‌جا که تنها غذای ارائه‌شونده همان بود که همیشه بود، رفته‌رفته در گذر زمان مسافران فقط سلام می‌دادند و به‌طور اتوماتیک می‌تمرگیدند تا نان‌وکدو برایشان کدو با نون بیاورد.
سال‌ها گذشت و لقب نان‌وکدو از فرط تکرار نام کدو با نون، از نان‌وکدو به کدو با نون تغییر کرد و سگان و ناسگانِ خسته از راه و سفر، دیگر او را «کدو با نون» صدا می‌نمودند. باز هم سال‌ها گذشت(شاید بپرسید چطور می‌شود شخصیت اصلی داستان، که از ابتدای داستان پیر بوده، با گذر این همه سال هنوز زنده است؟! در جواب خواهم گفت که من داستان را می‌نویسم و خودم تصمیم می‌گیرم که چه بشود و چه نشود، شما هم اگر دوست ندارید به خواندنش ادامه ندهید. راه انتقاد بسته است!)، باری باز هم سال‌ها گذشت و مردم به سبب خوش‌نامیِ کدو با نون به هر کس که در پختن غذا مهارت داشت کدو با نون می‌گفتند. باز هم سال‌ها گذشت و تغییر در ادبیات مردم موجب شد برخی حروف را جهت راحتیِ بیان حذف کنند. نتیجه‌اش این شد که امروزه به زنی که آشپز ماهری‌ست، «کد_ با نو_» یا همان «کدبــــــــــانو» می‌گویند!
م.ق | کرج | آبان‌ماه ۱۳۹۶
