کف اتاق چسبیدهام. آیا تنها به چیز یا کسی که علاقه داریم می‌چسبیم؟ خیر! گاهی چیزها یا کسانی هستند که به ما می‌چسبند. آیا چسبیدن آن‌ها لزوماً از سر علاقه است؟ خیر! بین من و این کف اتاق علاقه‌ای نیست. نه از من به او و نه از او به من. پس چرا به هم چسبیده‌ایم؟!
آدم‌ها گاهی زمین‌گیر می‌شوند. جاذبه‌ی زمین اگر بیشتر بود زنده جذب خاک می‌شدیم. گویی نفرت دارد اما زورش نمی‌رسد. درد مفاصلمان از همین جاذبه است. پس علاقه‌ای در کار نیست. کف اتاق دراز کشیده‌ام و تمام تن و روانم درد می‌کند. روان از تن جدا نیست که با جاذبه‌ی زمین به‌همراه تن زمین‌گیر می‌شود.
چرا کف اتاق زمین‌گیر شده‌ام؟ می‌پرسی چرا؟ خب کجا بهتر از این کف برای ماندن؟! کجاست که از مجذوب‌های دیگر در امانی؟ کجاست که از بیدادگاه روان‌های دیگر دوری؟ کجاست که...
کاش زورش می‌رسید! کاش زورش به من می‌رسید. هیچ‌وقت با ضعیف‌تر از خودم درگیر نشده‌ام. نمی‌توانم به زمینی که زورش به تنم نمی‌رسد دشنام بگویم. زمین هم اسیر جاذبه‌ی دیگری است. او هم کف فضازمان دراز کشیده و به آرامی در حال بلعیده‌شدن است.
چرا به کف چسبیدهام؟ شاید به اراده و به دلخواه. شاید من و زمین به آغوش یکدیگر پناه برده‌ایم! شاید زمین از من رنجورتر است. آهِ سوزنده‌اش گواه سخن من است و لرزه‌ی تن مضطربش نیز.
چرا به کف اتاق نچسبم؟ بیرون از اتاق چه خبر است؟ چرا زمین از مدار خارج نمی‌شود؟ چه کسی و چه چیزی بیرون از مدار منتظر زمین است؟ جز...
به کف اتاق می‌چسبم. زمین را در آغوش می‌کشم. هر دو از هم بیزاریم اما جز هم کسی را نداریم.
در انتظار جذب نهایی و ابدی...
م.ق
جهنم - کف اتاق - ۱۱ اسفندماه ۱۴۰۱ - ۰۸:۱۸
